12 Δεκεμβρίου, 2017

«Όταν βάζεις φόρους και όταν κουρεύεις πρόβατα, καλό είναι να σταματάς πριν γδάρεις το πετσί»

Σπύρος Λυκούδης

Ομιλία Σπύρου Λυκούδη στη συζήτηση στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό

Δείτε το βίντεο της ομιλίας εδώ:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας:

Πριν ένα χρόνο, στη συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2017 στην αίθουσα αυτή, είχα ξεκινήσει την αγόρευσή μου παραπέμποντας σε ρήση διάσημου αμερικανού οικονομολόγου σύμφωνα με την οποία η αστρολογία είναι πιο αξιόπιστη από τις οικονομικές προβλέψεις. Οι οικονομικοί αστρολόγοι του Υπουργείου Οικονομικών με δικαίωσαν πλήρως. Τους ευχαριστώ θερμά. Διότι, αντί της πρόβλεψης για μεγέθυνση 2.7% βρισκόμαστε ενώπιων εκτιμήσεων για μεγέθυνση 1.4%, το πολύ 1.6%. Μια απόκλιση μεταξύ 40% με 50% αποτελεί κολοσσιαία αποτυχία με πολλές, ορατές και δυσμενείς απώλειες.

Θα παρακάμψω επομένως τις προβλέψεις του προϋπολογισμού του 2018 ως προς αυτό το σημείο.

Αλλά, θα επαναφέρω το αιωρούμενο Μεγάλο και Αναπάντητο Ερώτημα: Γιατί έπρεπε άραγε η χώρα και οι πολίτες να υποστούν το εξοντωτικό κόστος άνω των 100 δις ευρώ της αντι-μνημονιακής πολιτικής των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επί τόσα έτη για να φτάσουμε σήμερα σε χειρότερο σημείο από εκείνο όπου βρισκόμασταν στα τέλη του 2014;

Η αριστεροδεξιά συγκυβέρνηση έχει στοιχίσει πολύ ακριβά στον ελληνικό λαό. Ανεπανόρθωτα ακριβά. Ένα ολόκληρο ΑΕΠ με απώλειες στο διηνεκές.

Οι βουλευτές της συμπολίτευσης, οφείλουν μια ειλικρινή απάντηση στο Ερώτημα αυτό. Καμιά σιωπή, ακόμα και αν είναι αιδήμων, δεν πρόκειται να τους προστατεύσει.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Θα υπογραμμίσω κατ’ ανάγκην επιλεκτικά ορισμένα σημεία του προϋπολογισμού που κατά την άποψή μου έχουν καίρια σημασία.

Πρώτον, ο προϋπολογισμός του 2018 θα έχει υφεσιακές επιπτώσεις. Διότι, επιδιώκει ακόμα μεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσματα από τα απαιτούμενα και αφαιμάσσει με διάφορους τρόπους μια οικονομία που ασθμαίνει.

Δεύτερον, είναι προϋπολογισμός υπερβολικής λιτότητας. Μειώνονται οι κοινωνικές δαπάνες και τα κοινωνικά επιδόματα. Επιβάλλονται νέοι φόροι. Οι ευπαθείς ομάδες και οι μικροσυνταξιούχοι θα υποστούν τις μεγαλύτερες συνέπειες. Και έπεται η συνέχεια το 2019.

Η εξοντωτική φορολόγηση των πολιτών και ιδιαίτερα των μικρομεσαίων και μεσαίων τάξεων δεν αποτελεί μόνο μια αποκρουστική μορφή «έννομης ληστείας», αλλά και καθαρή πολιτική εξαθλίωσης.

Το 13.4% του συνόλου των φορολογουμένων καταβάλλει το 63% των φόρων. Η κυβέρνηση αφού έσκαψε τον φορολογικό τάφο των πολιτών επαίρεται για το δήθεν «κοινωνικό μέρισμα» που δεν προκύπτει βεβαίως από κάποια ανάπτυξη αλλά από την υπερφορολόγηση και τη μείωση των δημοσίων δαπανών. Φτωχοποίηση και εξαθλίωση είναι η «συνταγή» των πλεονασμάτων. Μοιράζετε ξένα κόλλυβα.

Ξέρετε μου θυμίζετε κάτι που είχε πει ένας αμερικανός πρόεδρος: «Όταν βάζεις φόρους και όταν κουρεύεις πρόβατα, καλό είναι να σταματάς πριν γδάρεις το πετσί».

Και τρίτον, ο προϋπολογισμός δημιουργεί νέες ψευδαισθήσεις συνεπικουρώντας το νέο κίβδηλο και παραπλανητικό αφήγημα περί «εξόδου» και μάλιστα «καθαρής»!! από τα Μνημόνια –τα δικά σας βέβαια Μνημόνια. Δημιουργείται για ψηφοθηρικούς λόγους ένα κλίμα τεχνητής αισιοδοξίας για τη μετάβαση υποτίθεται σε μια δήθεν νέα κατάσταση άνευ δεσμεύσεων και επιτροπείας.

Αυτό το νέο «αφήγημα» της εγχώριας δική σας Αριστεράς είναι διάτρητο πέρα για πέρα.

Υπάρχει απίστευτος κυνισμός, γιατί η φτώχεια καλπάζει και η εργασιακή ζούγκλα οργιάζει.

Η ακραία φτώχεια πλήττει σήμερα 1.5 εκ συμπολιτών μας με θύματα κυρίως τους νέους και τους ανέργους.

Αυτοί που κάποτε σκωπτικά ομιλούσαν για μισθούς Βουλγαρίας τους έχουν σήμερα επιβάλει οι ίδιοι. Ένας στους τρεις εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα με καθεστώς μερικής απασχόλησης αμείβεται σήμερα με 407 ευρώ το μήνα μεικτά. Το 50% των νέων προσλήψεων είναι μερικής απασχόλησης.

Στο σύνολό τους οι εργαζόμενοι είναι πλέον φτωχοί, εφόσον το 52% περίπου στον ιδιωτικό τομέα αμείβονται κατά μέσο όρο με 800 ευρώ το μήνα, ενώ 1.5 εκ. εργαζομένων παραμένουν απλήρωτοι για πολλούς μήνες.

Όταν λοιπόν οι κυβερνώντες είναι βουτηγμένοι στις ανακρίβειες και στα αδιέξοδα καταφεύγουν ως συνήθως στο παρελθόν. Όταν δεν μπορούν να υποστηρίξουν την πολιτική τους, το καταφύγιο είναι γνωστό, «και εσείς τα ίδια κάνατε». Χωρίς ντροπή! Αφού πήραν την εξουσία ακριβώς γιατί ψευδώς υποσχέθηκαν ότι θα πράξουν τα αντίθετα. Και πάλι παραπλάνηση, αντί για σχέδιο ειλικρινές για το μέλλον της χώρας και την ευημερία των πολιτών της.

Όταν η κυβέρνηση υπόσχεται τα μεγάλα αλλά είναι ανίκανη να κάνει τα μικρά είτε πρόκειται για πυρκαγιές είτε πρόκειται για θαλάσσια ρύπανση είτε πρόκειται για πλημμύρες είτε πρόκειται για τα ηλεκτρονικά εισιτήρια και βυθίζει τη χώρα στο τέλμα και την παρακμή αντί να την προετοιμάσει για τις πολλαπλές και σοβαρές προκλήσεις,

Όταν χειρίζεται με τέτοια προχειρότητα θέματα κρίσιμης εθνικής σημασίας.

Τότε, είναι απολύτως φανερό ότι όσο πιο γρήγορα κλείσει ο δικός της κυβερνητικός κύκλος τόσο το καλύτερο για τη χώρα και τους πολίτες.

Πολιτικό είναι το πρόβλημα της χώρας.

Γι αυτό η Επόμενη Ημέρα πρέπει να βρει τις δυνάμεις της ευρύτερης Δημοκρατικής Παράταξης της Κεντροαριστεράς, πανέτοιμες οργανωτικά, ιδεολογικά, πολιτικά και προγραμματικά ούτως ώστε με την εμπιστοσύνη των πολιτών να αποτελέσουν την εγγύηση ότι η χώρα αυτή θα αλλάξει πορεία με δέσμη προοδευτικών Αλλαγών. Για την πραγματική και αειφόρα ανάπτυξη. Την καταπολέμηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Τη δίκαια διανομή του πλούτου κι όχι της μιζέριας.

Η χώρα έχει άμεση ανάγκη από ένα νέο ισχυρό ρεύμα εκσυγχρονισμού και προοδευτικών μεταρρυθμίσεων αντιμέτωπο με τον αριστεροδεξιό εθνολαϊκισμό και τις συντηρητικές επιλογές.

Για να ατενίσει με εμπιστοσύνη το μέλλον της αντιμετωπίζοντας τα προβλήματά της με όπλα τη συλλογική αυτογνωσία και την αλήθεια κι όχι το ψέμα και την απάτη. Τη συναίνεση κι όχι τον διχασμό. Τον σοβαρό κι όχι τον χυδαίο και λαϊκιστικό πολιτικό λόγο.

Ήδη έχουν χαθεί τεράστιος πλούτος και εισόδημα. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι στο επίπεδο του 2003. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος από τους μαθητευόμενους μάγους.

Οι δημοκρατικοί πολίτες της Κεντροαριστεράς επωμίζονται την ευθύνη για να δώσουν στους πολίτες Προοδευτικό Ρεαλιστικό Όραμα και Ελπίδα με ισχυρή φωνή και ισότιμη, ενεργή παρουσία μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια.