19 Σεπτεμβρίου, 2017

«Σύνεση - Σχέδιο - Συνεννόηση»

Μίλτος Κύρκος

Παρέμβαση του Μίλτου Κύρκου στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξανδρου Μαλλιά με τίτλο «Στον αστερισμό του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ: Η Νέα Τουρκία και εμείς»

Αγαπητοί φίλοι,

Το βιβλίο του Αλέξανδρου είναι μια κραυγή. Δεν είναι από τις συνηθισμένες κραυγές λαϊκισμού, καταδίκης, καταγγελίας. Είναι μια κατάθεση επιχειρημάτων και απόψεων, κατάθεση πείρας και γνώσης. Είναι ένας ψύχραιμος λόγος που όμως δεν παύει να είναι μια κραυγή έγερσης.

Ο Αλέξανδρος Μαλλιάς μας καλεί να κάνουμε το αυτονόητο. Να χρησιμοποιήσουμε τη λογική, να εγκαταλείψουμε τις βεβαιότητες, τις απολυτότητες, τα κούφια λόγια και τις ακόμα πιο κούφιες υποσχέσεις.

Μας καλεί στην επανάσταση του αυτονοήτου, εφαρμοσμένη στην εξωτερική πολιτική. Τι ωραία που θα ήταν! Βεβαίως για να φθάσουμε εκεί, θα είχαμε επίσης αποδεχθεί ότι ο πρωτεργάτης του PSI δεν κατέστρεψε ταμεία και οικονομία αλλά οδήγησε στη μεγαλύτερη διαγραφή χρέους που έγινε ποτέ. Ή επίσης ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου που ψηφίστηκε από 255 βουλευτές δεν έπρεπε να ξηλωθεί από τα ίδια τα κόμματα που τον ψήφισαν και αργότερα να εκτελεστεί από το ΣΥΡΙΖΑ. Ή ακόμη, ότι η μεταρρύθμιση του Καποδίστρια δεν ήταν η προσπάθεια του Αλέκου Παπαδόπουλου να καταστρέψει την αυτοδιοίκηση, αλλά ο μόνος τρόπος να εξευρωπαϊστεί ο θεσμός, για να μπορέσει να προσφέρει σύγχρονες, αποκεντρωμένες υπηρεσίες. Απλά βήματα, αλλά πολύ σημαντικά.

Με τον Αλέξανδρο συναντηθήκαμε στις ευρωεκλογές του 2014 στο Ποτάμι και έτσι είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά έναν τρόπο σκέψης που με δίδαξε πολλά. Στη θητεία μου στο ευρωκοινοβούλιο, ως αντιπρόεδρος της μικτής κοινοβουλευτικής επιτροπής με την Τουρκία, πολλές φορές θυμήθηκα τον Αλέξανδρο και τις προτροπές του. Με δίδαξε και άλλα πολλά σε προσωπικό επίπεδο, όπως το πώς να λέω τα ίδια πράγματα με έναν τρόπο που δεν θέτει τον συνομιλητή μου σε αμυντική στάση, ή πώς να προσεγγίζω ένα θέμα αναζητώντας το win-win των δύο πλευρών και όχι την απόλυτη επικράτηση των δικών μου θέσεων. Για όλα αυτά, που διαπερνούν και τη γραφή του, τον ευχαριστώ και ήταν μεγάλη μου τιμή που με κάλεσε σήμερα να συμπαρουσιάσω το νέο του βιβλίο.

Στο βιβλίο του λοιπόν «Η νέα Τουρκία και εμείς» ο Αλέξανδρος Μαλλιάς με συνοπτικό τρόπο παρουσιάζει τα επιχειρήματα που στηρίζουν μια ολοκληρωμένη πρόταση προς το πολιτικό σύστημα. Ξεκινώντας από τη διαπίστωση πως τα τελευταία χρόνια υπερισχύει το δίκαιο της ισχύος και όχι η ισχύς του δικαίου, καταθέτει την πρότασή του για το πώς η χώρα μας, επιστρέφοντας σιγά-σιγά στην κανονικότητα, μετά τα χρόνια της κρίσης, θα πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα την ανάκτηση της χαμένης ισχύος. Περιγράφει το στρατηγικό μας δόγμα ως αμυντικό, διπλωματικό και ευρωπαϊκό και σημειώνει αμέσως, ότι για το πρώτο σκέλος δεν έχουμε την αναγκαία πολιτική συνεννόηση και κοινωνική συνοχή που αποτελούν τους πιο σταθερούς πολλαπλασιαστές της ισχύος. Για το διπλωματικό σκέλος επισημαίνει ότι, παρά το απρόβλεπτο του προέδρου Ερντογάν, είναι απόλυτα σωστό να επιμείνουμε στην καλή επικοινωνία στο ανώτατο επίπεδο. Για το ευρωπαϊκό σκέλος τονίζει ότι, έστω και μόνοι μας πρέπει να υπενθυμίζουμε σταθερά ότι η θέση της Τουρκίας βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν φυσικά ικανοποιήσει τα προαπαιτούμενα του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Εδώ θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ στην τελευταία συνεδρίαση του ΕΚ στο Στρασβούργο, όπου στο πλαίσιο μιας μειοψηφικής μου ομιλίας εναντίον του παγώματος των διαπραγματεύσεων, αναρωτήθηκα, εάν η απόφασή μας τόσα χρόνια να κρατήσουμε κλειστά τα ενταξιακά κεφάλαια περί κράτους δικαίου ή ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βοήθησε την παρέμβασή μας στην επίθεση που δέχεται η δημοκρατία στη γείτονα ή αν απλά κρυφτήκαμε πίσω από το άλλοθι που προσέφεραν οι δικαιολογημένες αιτιάσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και ως τροφή στη σκέψη να προσθέσω πως, ενώ στο πεδίο της ρητορίας οι σχέσεις με την Τουρκία είναι στο ναδίρ, στο πρακτικό επίπεδο συνεργαζόμαστε απόλυτα και έχει επιτευχθεί μείωση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών κατά 97% για δεύτερο συνεχή χρόνο. Η, δε, συμφόρηση των νησιών δεν οφείλεται στην Τουρκία, καθώς η ελληνική πλευρά εφαρμόζει όλα τα νόμιμα (αλλά χρονοβόρα λόγω διοικητικών υστερήσεων) μέσα κατά την επεξεργασία των αιτήσεων ασύλου, ενώ εκκρεμούν και αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Από τα υπόλοιπα κομμάτια του βιβλίου επιτρέψτε μου να αναφερθώ στο πιο -κατά τη γνώμη μου- σημαντικό, στην στήριξη της πρότασής του περί ισχύος στην εξής φράση: «Οι τουρκικές δραστηριότητες πρέπει να γίνει κατανοητό πως απειλούν ευθέως τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ».

Με την ολοκλήρωση, σε πιο σταθερή βάση και όχι ετήσια της συμφωνίας, αμυντικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ που περιλαμβάνει τη στρατιωτική βάση της Σούδας, και με προσπάθεια καταγραφής συγκεκριμένων δεσμεύσεων θα μπορούσαμε να διαμορφώσουμε άλλες σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την γείτονα χώρα. Μην ξεχνάμε πως δυστυχώς η Τουρκία ανήκει πια στην ζώνη πολέμου ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος στα άκρα της ζώνης ειρήνης της περιοχής μας.

Πριν κλείσω με τα τρία σίγμα του Αλέξανδρου «Σύνεση - Σχέδιο - Συνεννόηση», λέξεις απλές και ταυτόχρονα τόσο ξένες με την πολιτική μας κουλτούρα θα ήθελα να προσθέσω κάτι που λείπει από το βιβλίο, γιατί είμαι σίγουρος πως η έλλειψη είναι εκούσια για να μην ξεφύγει από το λιτό και στοχευμένο τρόπο γραφής του.

Αυτό λοιπόν που λείπει είναι η νέα ευρωπαϊκή διάσταση της άμυνας. Η Ευρώπη συζητά πια, μετά τις αποφάσεις του Τραμπ όχι μόνο για την ασφάλεια των γύρω της περιοχών αλλά για την άμυνα της ίδιας της Ένωσης. Έρευνα, κοινές αγορές εξοπλισμών, ακόμη και κοινά επιχειρησιακά σχέδια και ενοποίηση σε κάποιο βαθμό των στρατιωτικών δυνάμεων. Είναι ακόμη νωρίς αλλά η πίεση από τις χώρες της Βαλτικής και την Πολωνία αλλά και η ενδεχόμενη απώλεια του πυρηνικού οπλοστασίου της Μ. Βρετανίας λόγω ενός σκληρού Brexit επιταχύνει την πορεία αυτή. Ο πρόεδρος Γιούνκερ ανέφερε προχθές στην ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης πως ένα καινούριο Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας βρίσκεται στα σκαριά, όπως επίσης και μια μόνιμη διαρθρωμένη συνεργασία στον τομέα αυτό. Έως το 2025 τόνισε, πρέπει να διαθέτουμε μια ολοκληρωμένη Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση. Την έχουμε ανάγκη και το NATO στηρίζει τη δημιουργία της.

Μιλάμε ένα νέο πεδίο δράσης, για μια Ελλάδα που έχει αφήσει στην άκρη μια για πάντα τις αγκυλώσεις της. Το παράδειγμα της Φροντεξ, όπου οι αριστεροί και ακροδεξιοί λαϊκιστές εξόρκιζαν και κατήγγειλαν ενώ τώρα παρακαλούν την επέκταση της δράσης της και την συνεργασία με αμερικανικά σκάφη του ΝΑΤΟ μας δίνει μια πρόγευση.
Αλέξανδρε, περιμένουμε το επόμενο βιβλίο σου αφιερωμένο στην φιλόδοξη αυτή πτυχή που μπορεί να θέσει νέες λύσεις στο τραπέζι.

* Ο Μίλτος Κύρκος είναι ευρωβουλευτής του Ποταμιού