14 Μαΐου, 2017

Σαραντάρηδες στον προθάλαμο

Λίνα Παπαδάκη

Όταν ξεκινούσα την ενήλικη ζωή μου, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ο Κλίντον. Ο πλανήτης άλλαζε γενιά και τα σαράντα γίνονταν το χρονικό ορόσημο της κορύφωσης των στόχων ενός νέου ανθρώπου. Η ηλικία της επιτυχίας και της πραγμάτωσης. Ξαφνικά, ο κόσμος γινόταν νεώτερος, ξέφευγε από την επιτροπεία της αυθεντίας και της εμπειρίας της γενιάς που είχε γνωρίσει πόλεμο και εμπιστευόταν την ορμή μιας ηλικίας που μέχρι τότε θεωρείτο σχεδόν ανήλικη. Εγώ άρχισα να θεωρώ τους σαραντάρηδες, πολιτικούς και επαγγελματικούς κηδεμόνες μου και είχε κοντύνει ο χρόνος για να γίνουν τα όνειρα των συνομηλίκων μου γεγονότα. Όταν εγώ πλησίαζα τα σαράντα ετοιμαζόταν να γίνει Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών η γυναίκα του Κλίντον. Η νέα επιτροπεία είχε ήδη δημιουργηθεί.

Η δική μου γενιά έπεσε σε ένα παράξενο μεταίχμιο, σαν να της έδωσαν μια σπρωξιά προς τα πίσω τη στιγμή που ετοιμαζόταν να πάρει αυτό που της ανήκε, και να επέστρεψε επ’ αόριστον στον προθάλαμο της ιστορικής αναμονής. Αιώνια ταλέντα, αιώνιες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, αιώνιοι ανήλικοι. Οι σαραντάρηδες των ΄90ς δεν έδωσαν αυτό που πήραν οι ίδιοι, τα φτερά, την εμπιστοσύνη, τη σκυτάλη, κι εμείς δεν δώσαμε τη μάχη που έδωσαν εκείνοι, του απογαλακτισμού μας και της αποκαθήλωσής τους. Παραμένουν κηδεμόνες μας ενώ ο ρόλος τους θα έπρεπε να είχε προ πολλού ολοκληρωθεί και να είχαν παραμερίσει. Ασφαλώς η ευθύνη κυρίως βαραίνει εμάς- στο φινάλε θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν χαρίζεται.

Τώρα, η ηλικία των 40 που διοικούσε επιχειρήσεις, διαμόρφωνε την κοινή γνώμη, κυβερνούσε τον πλανήτη 20 χρόνια πριν, έγινε φέρελπις και πολλά υποσχόμενη που όμως πρέπει να κάνει υπομονή. Η χρυσή γενιά της δεκαετίας του ΄90 βρίσκεται ακόμα εκεί, σχεδόν με τα ίδια πρόσωπα να κάνει τα ίδια πράγματα. Τόσο καλά τα είχε καταφέρει άραγε που δεν την ανάγκασε ακόμα η ζωή να κληροδοτήσει τις μοίρες του κόσμου στους διαδόχους της ή τόσο καλή δουλειά έκανε στον ευνουχισμό της δικής μου γενιάς που περιμένει μοιρολατρικά να της δοθεί αυτό που έπρεπε να διεκδικήσει εδώ και χρόνια.

Και αναρωτιέται κανείς, γιατί; Τη γλώσσα του σύγχρονου κόσμου, της τεχνολογίας, του διαδικτύου, των μηχανών, την ξέρουμε καλύτερα από κείνους. Οι σπουδές, η εξωστρέφεια και ο κοσμοπολιτισμός μας δεν συγκρίνεται με καμίας γενιάς του παρελθόντος. Δεν έχουμε βαρίδια, δεν έχουμε ενοχές, δεν ευθυνόμαστε για καμιά χρεοκοπία. Γιατί δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον πατερναλισμό και τη διαρκή προσπάθεια χειραγώγησης που ασκούν πάνω μας αυτοί που έκλεισαν τον προηγούμενο κύκλο με μία κρίση, χωρίς να φύγουν μαζί του;

Δεν έχουμε ανάγκη να προσκυνούμε κανέναν- τη μηχανική της εποχής μας τη γνωρίζουμε εμείς καλύτερα από όλους. Μας λείπει μόνο η συλλογική αυτοπεποίθηση και η ηλικιακή αλληλεγγύη για να δραπετεύσουμε από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των «πατεράδων». Αυτών που φρόντισαν να μας μεγαλώσουν μέσα σε τρυφηλό θερμοκήπιο, που αμβλύνει τη μαχητικότητα και το ένστικτο για να μας αναγκάζουν ισοβίως να επιστρέφουμε στους σοφούς γέροντες για να πάρουμε κατεύθυνση. Η στιγμή για να γίνουμε εμείς οι πρωταγωνιστές και να δώσουμε εμείς τις απαντήσεις έχει έρθει. Δεν είμαστε αιώνιοι ανήλικοι. Έστω κι αν έχουμε να αντιπαλέψουμε και την εξαίρεση - ατύχημα, να υπάρχει ένας πρωθυπουργός της δικής μας γενιάς που τους δικαιώνει.

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθερία του Τύπου

* Η Λίνα Παπαδάκη είναι διευθύντρια του Γραφείου Τύπου