24 Ιανουαρίου, 2017

Μετριοπαθείς του κόσμου ενωθείτε!

Ιωάννα Τάγαρη

Η αλλαγή φρουράς στην Ουάσινγκτον σηματοδοτεί την μετά-μοντέρνα εποχή: η ευγένεια και η λεπτότητα παραχωρούν τη σκυτάλη στον μπρουταλισμό. Για τους καλοπροαίρετους ενέχει «ντομπροσύνη»η όλη εμφάνιση του νέου ηγέτη στον Λευκό Οίκο. Οι ακόμη πιο καλοπροαίρετοι θα πουν ότι τα λεγόμενα «outsiders» της εξουσίας έχουν δικαίωμα στην Προεδρία και ότι φυσικά «έχουμε δημοκρατία».

Στο πανεπιστήμιο συχνά αναρωτιόμουν γιατί ο Αριστοτέλης θεωρεί τη δημοκρατία το χειρότερο των πολιτευμάτων. Σήμερα η απάντηση μου φαίνεται ξεκάθαρη.

Η δημοκρατία είναι η φωνή της πλειοψηφίας. Η πλειοψηφία άγεται και φέρεται από την ονομαζόμενη «δόξα» του Πλάτωνα. Δόξα είναι η εντύπωση. Είναι αυτό που φαίνεται, αλλά δεν είναι. Το διττό. Μπορεί να είναι έτσι. Μπορεί και όχι.

Στη δημοκρατία λείπουν τα δεδομένα. Οι περισσότερες απόψεις που εκφέρουν οι πολίτες στηρίζονται σε μια προσωπική τους εμπειρία, η οποία έπειτα μεταφέρεται σε «ξεκάθαρη» πολιτική θέση. Σε μια άποψη που άκουσαν από φίλους, στο γραφείο ή την τηλεόραση. Σε καθε περίπτωση η ικανότητα ανάλυσης δεδομένων για να καταλήξουμε σε ένα αξιόπιστο συμπέρασμα εκλείπει.

Λόγω έλλειψης δεδομένων θα πει κανείς. Όχι πάντα. Το αβασάνιστο της δόξας είναι ουσιαστικά η τάση να επαφίεσαι σε «δόξες» που ταιριάζουν των συναισθημάτων σου». Για τη λογική, τα πράγματα είναι ή έτσι ή αλλιώς. Δεν μπορεί να είναι και έτσι και αλλιώς.
Η «δόξα» από την άλλη « υποπτεύεται». Έχει αμφιβολίες. Μπορεί αυτός να φαίνεται καλός, αλλά έχει ακουστεί ότι έχει διασυνδέσεις με τη μαφία. Η αυτός φαίνεται λίγο «brutal» αλλά «κάτι παιδιά που πήγαιναν μαζί του σχολείο είπαν είναι πολύ καλό παιδί». Κάποιος άλλος, κάποια «φήμη» μας έδωσε ένα «αξιόπιστο» δεδομένο.

Ακόμα πιο επικίνδυνο φυσικά είναι η παρατεταμένη «δόξα» ανθρώπων που ασχολούνται ενεργά με την πολιτική. Η «δόξα» περιπλεγμένη με «αντικειμενικά» κριτήρια. Τα «αντικειμενικά» κριτήρια εξετάζονται κατά το δοκούν και για να δικαιολογήσουν τις προσχηματισμένες εντυπώσεις.

Υπάρχουν ωστόσο και κάποιοι που δεν επηρεάζονται από αυτές τις «δόξες». Περνούν τον περισσότερο χρόνο τους αναλύοντας δεδομένα, είναι συνήθως ήσυχοι και αφανείς. Είναι αυτοί που οι «μεγάλοι επαναστάτες» ονομάζουν «μικροαστούς», «συμβατικούς», «στερεοτυπικούς».
Τί κάνουν οι μετριοπαθείς σήμερα; Κρύβονται. Όσο μπορούν. Οι «κραυγές της επανάστασης» καλύπτουν τη φωνή τους. Ο ήχος του όπλου έχει προ πολλού σημάνει. Αλλά αυτοί αντιστέκονται. Δεν τρέχουν. Στο ποδοβολητό των αλόγων, ακίνητοι περιμένουν.
Ίσως δεν ήρθε η ώρα για τη φωνή της λογικής να ακουστεί. Και θα δώσουμε χρόνο και άλλο στους μετριοπαθείς να περιμένουν. Τι περιμένουν; Που θα χτυπήσει ο ήχος του όπλου.

Περιμένουμε κι εμείς. Όχι για πολύ.

* Η Ιωάννα Τάγαρη είναι μέλος της ΚΥΚΟ.