15 Μαΐου, 2015

Μερικές σκέψεις για την Ευρώπη και την Ελλάδα

του Παναγιώτη Πασπαλιάρη Ας σκεφτεί ο καθένας από εμάς, τι δρόμους θα είχαμε, τι τουρισμό θα είχαμε, τι σχολεία, τι νοσοκομεία, τι ζωή, αν δεν είχαμε μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας σκεφτεί ο καθένας από εμάς ποια διαφορά θα είχαμε από τους Βαλκάνιους ή τους Άραβες γείτονες αν δεν ήμασταν μέσα στην Ευρώπη τα τελευταία 35 χρόνια ως πλήρη και ισότιμα μέλη.

Γράφει ο Παναγιώτης Πασπαλιάρης

Ταξιδεύοντας με το τρένο από Λάρισα προς Αθήνα, είδα έργα καινούρια και έργα σταματημένα. Δρόμοι και νέες γραμμές του τρένου. Είχαν όλα ένα κοινό στοιχείο. Ταμπέλες με τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ένδειξη: «Έργο συγχρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Σκέφτηκα πόσες φορές έχω δει αυτή την ταμπέλα. Σχεδόν σε κάθε τι όμορφο, μεγάλο, χρήσιμο, καθαρό και τακτοποιημένο έχει αυτή η χώρα. Αναστηλωμένα νεοκλασικά, υπέροχες πανσιόν, λαμπρά δημόσια κτήρια, αίθουσες ηλεκτρονικών υπολογιστών σε σχολεία, ολόκληρες επιχειρήσεις με προσόν την καινοτομία.

Ας σκεφτεί ο καθένας από εμάς, τι δρόμους θα είχαμε, τι τουρισμό θα είχαμε, τι σχολεία, τι νοσοκομεία, τι ζωή, αν δεν είχαμε μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας σκεφτεί ο καθένας από εμάς ποια διαφορά θα είχαμε από τους Βαλκάνιους ή τους Άραβες γείτονες αν δεν ήμασταν μέσα στην Ευρώπη τα τελευταία 35 χρόνια ως πλήρη και ισότιμα μέλη.

Κι όμως, στη χώρα μας σήμερα κυριαρχεί η άποψη ότι η Ευρώπη μας συμπεριφέρεται άδικα, βρόμικα, και τιμωρητικά. Δε θα μιλήσω για την άποψη. Θα μιλήσω γι’ αυτούς που την εκφέρουν, γι’ αυτούς που μολύνουν το λαό μας με δήθεν ειδήσεις, ανόητες απόψεις και επικίνδυνα συναισθήματα κατά της Ευρώπης.

Μας λένε ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν το κακό μας. Θέλουν να μας κάνουν Βουλγαρία. Δηλαδή ότι μας έδωσαν 200 δις τα τελευταία 35 χρόνια για τις υποδομές μας, τη γεωργία, τις επιχειρήσεις μας, αλλά τώρα αποφάσισαν να μας τα πάρουν πίσω. Αχάριστοι από τη φύση τους και από το σπίτι τους αυτοί που τα λένε. Κανονικά παράσιτα. Μόλις σταματήσει να τους επιδοτεί ο ευεργέτης τους, θα του δαγκώσουν το χέρι. Το χειρότερο είδος ανθρώπου.

Μας λένε ότι τα 240 δις που μας έδωσαν για να μη βιώσει ο λαός μας και ιδιαίτερα οι φτωχοί την άτακτη χρεοκοπία, τα έδωσαν για να σώσουν τις δικές τους τράπεζες. Λες και εμείς θα θυσιάζαμε τις δικές μας τράπεζες, άρα τις καταθέσεις μας για την Πολωνία ή τη Δανία ή τη Μάλτα;

Αλλά και αυτή η άποψη του ανθρώπου που χρωστά, που έφαγε τα λεφτά στέλνοντας τα στο εξωτερικό (λίστα Νικολούδη), γλεντώντας τα στα μπουζούκια ή σκάβοντας τα βουνά για να στήσει γυάλινες βίλες, η άποψη ότι «εσύ φταις που μου έδινες τα λεφτά λες και δεν ήξερες ότι θα τα φάω», πόσο ξεδιάντροπη είναι πραγματικά;

Και βέβαια ακολουθεί ο εκβιασμός: ότι «αν δε μου σβήσεις τα χρέη, αν δε μου δώσεις να ξοδέψω κι άλλα όπως γουστάρω εγώ, θα τα κάνω όλα Κούγκι». Εκτός από ασέβεια στην ιστορία αυτού του τόπου, οι κάγκουρες αυτοί της πολιτικής που επιλέξαμε να μας κυβερνήσουν, έχουν οδηγήσει έναν από τους πιο ένδοξους λαούς της παγκόσμιας ιστορίας στο ηθικό ναδίρ της απόλυτης αναξιοπρέπειας.

Και βέβαια, όπως κάθε ιστορικό μόρφωμα που φιλοδοξεί να αποκαλεί τον εαυτό του «εθνοσωτήριο κυβέρνηση», καταφεύγει στο newspeak για να ξεγελάσει το λαό και ιδιαίτερα το χαχόλικο μέρος του λαού. Η απόλυτη αναξιοπρέπεια βαφτίζεται «ανάσα αξιοπρέπειας», τα εισπρακτικά μέσα βαφτίζονται «μεταρρυθμίσεις», η διαπραγμάτευση φιάσκο «υπερήφανη διαπραγμάτευση» και που είσαι ακόμα…

Δε μας αξίζει ως λαό αυτή η κατάντια. Δε αξίζει στην ιστορία μας να έχουμε γίνει ο περίγελος του κόσμου. Να καταρρέει τόσο γρήγορα και τόσο δραματικά η προσηγορία του Έλληνα στο εξωτερικό. Δε μας αξίζει η απομόνωση, δε μας αξίζει να ξαναγυρίσουμε στην Τουρκοελλάδα των κοτζαμπάσηδων και των τσιφλικάδων. Αυτών που κρύβουν Ευρώ για να αγοράσουν σε δραχμές το βιος, την τιμή μας, το μέλλον των παιδιών μας. Επιτέλους, υπάρχει και η Ελλάδα της προκοπής, της προόδου. Ας βγει τώρα πριν είναι αργά.