5 Φεβρουαρίου, 2019

Κοινωνία εν βρασμώ

Παύλος Σιλβιστόπουλος

Στη σύγχρονη ελληνική ιστορία ο διχασμός πάντα συνοδευόταν από δύο βασικές παραμέτρους· τη μισαλλοδοξία και το στρουθοκαμηλισμό. Από τον εθνικό διχασμό της πρώτης δεκαετίας του 20 ου αιώνα, τη χούντα, μέχρι την πρόσφατη φρενίτιδα και το άνευ ουσίας δημοψήφισμα. Εμείς και οι άλλοι. Φιλοβενιζελικοί και βασιλόφρονες, αριστεροί και δεξιοί, μερκελιστές και αριστεροί με ηθικό πλεονέκτημα. Μίσος.

Για όλες τις ανωμαλίες έφταιγε και ο ξένος παράγοντας. Οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί. Όχι βέβαια ότι δεν έπαιξαν ρόλο στην εσωτερική πολιτική σκηνή, αλλά πάντα αυτοί καθόριζαν τις τύχες της χώρας. Αυτοί έφταιγαν. Οι άλλοι. Εμείς εδώ άβουλοι και μοιραίοι αντάμα. Συχνά δειλοί και άτολμοι.

Ως συνήθως, η κοινωνία μας διχάζεται στις κρίσιμες στιγμές για τον τόπο. Όταν υπάρχει η ευκαιρία να πάμε ένα βήμα μπροστά. Όταν θα αλλάξει κάτι. Από τα νέα δεδομένα, ασφαλώς και θα πραγματοποιηθούν αλλαγές σε καθιερωμένες και βολικές αντιλήψεις με τις οποίες μια χαρά τα πηγαίναμε έως τώρα. Σίγουρα όμως θα ευνοηθούν και οι αντίπαλοι. Γιατί να είναι αυτοί οι πρωταγωνιστές; Βέβαια δεν είναι μόνο σε σημεία καμπής, σε χρονικές στιγμές που άλλαζε ο κόσμος, όπως το 1989 όταν τελείωνε ο ψυχρός πόλεμος και εμείς στήναμε εθνικά δικαστήρια. Η μισαλοδοξία διακρίνεται και σε μικρής σημασίας πράγματα. Γιατί να γίνει μια παιδική χαρά στην πλατεία ενός χωριού με συγκεκριμένη κυβέρνηση, δήμαρχο και βουλευτή; Μειώνουμε την αξία του έργου, είμαστε αντίθετοι διότι δεν είναι ο δικός μας δήμαρχος που θα καρπωθεί τα οφέλη και θα πάρει τα εύσημα και τις ψήφους.

A priory, δηλαδή, συμπέρασματα και κρίσεις εκ του πονηρού. Αρκεί να βολεύει το δικό μας εγώ. Από τα μικρά έως τα μεγάλα. Πάντα βασικός τρόπος σκέψης και δράσης ο κομματικός μας προσδιορισμός. Τασσόμαστε υπέρ ή κατά, αναλόγως τι λέει το κόμμα. Και πάντα με μπόλικη δόση συναισθηματισμού, στα όρια της μαζικής τρέλας.

Αλλά δεν φτάνει το δικό μας προσωπικό στοίχημα για επικράτηση, η απολυτότητα της σωστής και δίκαιης δικής μας άποψης για θέματα που ξεπερνούν το γνωσιακό μας επίπεδο, πρέπει να ποινικοποιήσουμε και την αντίθετη στάση. Προδότες, εθνομηδενιστές και πουλημένοι. Το πολιτικό προσωπικό τρέφει και τρέφεται από αυτήν την κατάσταση. Χωρισμένοι στα δύο, δικομματισμός, ευκαιρία για κομματικά οφέλη. Ότι μικρό υπάρχει δεξιά κ αριστερά μας να το εξαφανίσουμε. Έτσι θα κατακτήσουμε την απόλυτη αυτοδυναμία, έτσι θα κρατήσουμε ψηλά τα ποσοστά μας μετά την πτώση. Ή κεντροαριστερά, ή, κεντροδεξιά. Στο Κέντρο κανείς και τίποτα. Άσχετα αν με αυτή την τακτική δυναμώνουν οι χρυσαυγίτες και οι δραχμιστές.

Όλα αυτά σε μια χώρα στην οποία δεν υπάρχουν αξιόπιστοι θεσμοί. Ένα Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής. Υπερκομματικό. Με δική του ανεξάρτητη κρίση, με δικές του μελέτες και προτάσεις. Διαχρονικές. Στη χώρα υπάρχουν μόνο προσωπικότητες, οι οποίες ξεπερνούν σε αξία τους θεσμούς που υπηρετούν. Και αυτό, γιατί χρησιμοποιούνται από τις πολιτικές δυνάμεις προκειμένου να ενισχύσουν το προφίλ του κόμματος. Στη χειρότερη να υπηρετήσουν τις κομματικές γραμμές, με τη δέουσα προβολή από τα ΜΜΕ, στρατευμένοι για ιδιοτελείς σκοπούς και την κατάκτηση της εξουσίας. Ο μόνος δρόμος επιβίωσης σε ένα παιχνίδι με κερδισμένους και χαμένους και με διαρκώς χαμένη τη χώρα και τους πολίτες της.

*Ο Παύλος Σιλβιστόπουλος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Ποταμιού

Πηγή: grtimes.gr