5 Απριλίου, 2018

Είναι φως, δεν είναι αρχηγός κράτους

Γιώργος Δημακόπουλος

Είναι ο σεβασμός στο δικαίωμα του άλλου, που επιβεβαιώνει την αξία της επιλογής σου. Τρως κρέας τη «μεγάλη εβδομάδα»; Καλά κάνεις. Νηστεύεις τη «μεγάλη εβδομάδα»; Καλά κάνεις και εσύ. Ό,τι και να επιλέγεις είναι δικαίωμα σου, αλλά δεν αφορά κανέναν άλλον πέρα από εσένα. Οφείλουμε να σεβόμαστε την επιλογή του άλλου, και να σεβόμαστε και την δική μας επιλογή. Η επιλογή μικρή σημασία έχει. Ο σεβασμός στο δικαίωμα του άλλου έχει μεγάλη σημασία. Και είτε θρησκευόμενος είτε άθρησκος, αυτό είναι που έχει αξία. Η εκτίμηση και ο αλληλοσεβασμός. Άλλωστε έτσι δεν γράφει και στο manual;

Μεγάλη Δευτέρα έγινε με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο ο διαχωρισμός κράτους - εκκλησίας. Ο Ιησούς τα έκανε λίμπα στον ναό αντιδρώντας στην εμπορική εκμετάλλευσή του από το ιερατείο, και τα έχωσε στις 3 κυρίαρχες πολιτικές ομάδες της εποχής Ηρωδιανους, Σαδδουκαίους, Φαρισαίους. «Απόδοτε ουν τα καίσαρας καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Εμείς εδώ και χρόνια επιμένουμε να κάνουμε το αντίθετο! Συνειδητά και υποκριτικά. Μόνο για το συμφέρον. Χωρίς κανέναν θρησκευτικό λόγο. Σε πλήρη αντίθεση με το μήνυμα εκείνης της ημέρας.

Ένα μικρό αντίστοιχο παράδειγμα, από τα πολλά: πριν έναν μήνα ΣΥΡΙΖΑ και Ποτάμι υπερψήφισαν την επαναφορά του ιδρύματος Τήνου ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Παπάδες, θρησκόληπτοι, συμφέροντα, επιχειρηματίες, κόμματα, άσχετοι, διαπλεκόμενοι, επέμεναν στο χαριστικό καθεστώς της τροπολογίας των Σαμαροβενιζέλων το 2014. Έτσι τους βόλευε. Και την κρατική επιχορήγηση αλλά και τα χρήματα από το παγκάρι. Και τα του καίσαρι και τα του Θεού. Περίπου τρεισήμισι εκ. ευρώ τζίρος την χρονιά. Χωμένα στις τσέπες των ράσων και των «φίλων». Δικαιολογούμενοι πίσω από ένα μικρό και αμφιλεγόμενο φιλανθρωπικό έργο. Φορτωμένοι με χρυσούς σταυρούς και βαριά άμφια πρωτοστατώντας στα συλλαλητήρια του μίσους για το μακεδονικό.

Η ανάσταση είναι 10-15 λεπτά βιασύνης, αγκαλιές φιλιά υποσχέσεις στο φως των κεριών, βαρελότα ανοησίας επικίνδυνων εκρήξεων, τα καινούργια καλά μας ρούχα, τα άγουρα εφηβικά φλερτ με βλέμματα στα βήματα του Επιταφίου, η δροσερή φιλόξενη ανατριχίλα της άνοιξης, αυτή η μυρωδιά της αγάπης στις εισπνοές της νύχτας, η προσδοκία για το 3ημερο της επανασύνδεσης της ξεχασμένης οικογένειας γύρω από την σούβλα και το πασχαλινό τραπέζι, οι ανόητες ξύλινες δηλώσεις των πολιτικών στους φαντάρους τσουγκρίζοντας ξύλινα αυγά, το εξοντωτικό ωράριο των υπαλλήλων στα καταστήματα ο Γολγοθάς να πιάσεις τον τζίρο, η ανάσα από τα παλαιά πιάτα, λάμπες, τασάκια που σπάνε στον δρόμο στην πρώτη Ανάσταση πριν ανοίξουν τα μαγαζιά τους το Μ Σάββατο, και αυτή η σύντομη ήσυχη θαλπωρή νωρίς την Κυριακή το πρωί πριν όλα ξεκινήσουν να γιορτάζουν. Το πάσχα κρατεί 364 ημέρες, η ανάσταση μόνο μία. Ποτέ δεν σταματάς να ανεβαίνεις τον Γολγοθά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

* Ο Γιώργος Δημακόπουλος είναι μέλος της ΜΕΣΥΑ

Σχετικά