14 Σεπτεμβρίου, 2015

Η οικονομία πάλι όμηρος της πολιτικής: Τα λύτρα της λύτρωσης

Αντιγόνη Λυμπεράκη

Η Ελλάδα βρισκόταν σε συνεχή ύφεση από το 2008 ως το 2013. Το 2014 για λίγο ξεμύτισε αλλά ξαναπέφτει (από ό,τι φαίνεται) το 2015. Όμως, μεταρρυθμίσεις έγιναν περισσότερες από ό,τι σε χώρες που αρχίζουν τώρα –Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία.

Αν υπάρχουν κάποιες "αντικειμενικές συνθήκες και προϋποθέσεις" στο ραντεβού με την ανάκαμψη, αυτές τις είχαμε και με το παραπάνω ηδη από τα τέλη του 2014. Οσο και αν ακούγεται παραδοξολογία, τις έχουμε και στα τέλη του 2015, παρά τα χτυπήματα του καλοκαιριού.

Και όμως. Η ανάπτυξη δεν ήλθε. Χειρότερα, αν δεν αλλάξει κάτι ουσιαστικά, δεν θα έλθει ούτε του χρόνου.

Το 2014, αντί να αφήσει η Κυβέρνηση των δύο κομμάτων ΝΔ/ΠΑΣΟΚ την δειλή ανάκαμψη να εμπεδωθεί, την κατέστησε όμηρο των πολιτικών της σχεδίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε όταν είχε ήδη θυσιαστεί η ανάκαμψη, και έβαλε το δικό του λιθαράκι (επιεικώς).

Τώρα μετά την οδυνηρή εμπειρία, βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο: ερίζουν ξανά τα κόμματα με την οικονομία σε ομηρεία. Για να μην επαναληφθεί το ίδιο σενάριο πρέπει (α) να υπάρχει συναίσθηση του τι έγινε και (β) να προτείνεται, ως ελάχιστη αυτοκριτική, κάποια ανανέωση προσώπων. Αν οι βετεράνοι της καταστροφής νομίζουν ότι οι ίδιοι δεν έκαναν λάθος το 2014/5, τότε γιατί να μην ξανακάνουν τα ίδια;

Ας δούμε τι λένε τα κόμματα που άσκησαν εξουσία:

Το ΠΑΣΟΚ υπενθυμίζει ότι το ένδοξο παρελθόν κατοχυρώνει ένσημα για το ραντεβού με την εξουσία, που του αξίζει δικαιωματικά και διαχρονικά.

Η ΝΔ θεωρεί ότι για όλα φταίνε άλλοι (τελευταία ο ΣΥΡΙΖΑ) και καθόλου η ίδια. Δεν έχει ευθύνη για την έκρηξη των ελλειμμάτων του 2004-9. Δεν φταίει για την αντιμνημονιακή στάση του 2011. Η μνημονιακή απραξία του 2014 δεν υπήρξε κάν. Η ίδια ομάδα του Ιανουαρίου διαθέτει αμετανόητους υπαίτιους και των τριών "επιτευγμάτων".

Ο ΣΥΡΙΖΑ θυματοποιεί τον εαυτό του συνεχώς. Προσπαθεί να πείσει τον καθρέπτη ότι παραμένει αριστερός. Οσοι δεν έφυγαν με τον ΛΑΕ παραμένουν σταθεροί στην αριστερή τους συνείδηση και (αν τους αφήσουν) θα συνεχίσουν αριστερά.

Η τριάδα των εραστών της εξουσίας δεν προτείνει νέα πρόταση, ούτε νέα πρόσωπα. Η σίγουρη συνταγή επανάληψης.

Όμως, η χώρα χρειάζεται έναν πολιτικό μοχλό για να ξεκολλήσει. Το Ποτάμι έχει μια ικανή ομάδα στην οικονομία και την διοίκηση. Εχει συναίσθηση της ανάγκης να αλλάξουμε σελίδα. Απέδειξε το καλοκαίρι ότι μπορεί να σύρει τους άλλους στην σωστή κατεύθυνση, ακόμα και αν αυτό έχει (με την παλιά συμβατική λογική) πολιτικό κόστος.

Ενας μοχλός για να αποδώσει χρειάζεται δύναμη. Αυτή η δύναμη θα έλθει από μια ισχυρή ψήφο στο Ποτάμι.

* Η Aντιγόνη Λυμπεράκη είναι υποψήφια Β΄Αθηνών.