2 Σεπτεμβρίου, 2015

Η απανθρωπιά του ΣΥΡΙΖΑ

Κάποιος που δεν έχει περάσει από τα φροντιστήρια της ΚΝΕ θα ξοδέψει πολύ χρόνο για να καταλάβει πώς σκέφτονται άνθρωποι σαν τον Αλέξη Τσίπρα. Από έγκυρες πληροφορίες, φαίνεται πώς τα πρώτα χρόνια της κομματικής κατήχησης, το βασικό είναι να χτιστεί ο εγκέφαλος του προσήλυτου με μια συγκεκριμένη δομή.

Ο νεαρός Κνίτης πρέπει να μάθει καλά την προβοκάτσια (να την εκτελεί, και να την αντιμετωπίζει) και την επιχείρηση αποδόμησης του αντιπάλου με οποιονδήποτε τρόπο. Από ένα σημείο και μετά, όλα γύρω του θα είναι ή θα θυμίζουν προβοκάτσιες, και όλοι που δεν είναι σύντροφοι θα είναι εχθροί του λαού.

Έτσι ακριβώς σκέφτεται ο κος Τσίπρας όταν κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους, και μάλιστα πολύ δημοκρατικότερους του ιδίου και του κόμματός του, ότι «χρυσαυγίζουν» επειδή μιλούν για το μεταναστευτικό. «Χρυσαυγίζουν» γιατί ισχυρίζονται ότι τα σύνορά μας δεν μπορούν να είναι ξέφραγο αμπέλι, και ότι πρέπει να κυνηγηθούν οι δουλέμποροι.

Ως αντίβαρο στην απλή αυτή αντίληψη ενός σύγχρονου κράτους, ο κος Τσίπρας στήνει μια προβοκατόρικη ρητορεία. Δεν είσαι μαζί μας άρα είσαι σε συνεργασία με τους νεοναζί. Βέβαια, οι θέσεις των νεοναζί ταιριάζουν απόλυτα σε πολύ κρίσιμα σημεία (μάρτυρες πλείστες ψηφοφορίες στη βουλή και βέβαια το μοιραίο δημοψήφισμα) με τις δικές του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Και αφού τελειώσει με την προβοκάτσια, ξεκινάει η επίθεση στην προσωπικότητα του αντιπάλου. Στα χρόνια των βυζαντινών, οι δικαστές βουτούσαν την παλάμη τους σε κάρβουνο και μουντζούρωναν το πρόσωπο των παραβατών (από εκεί η γνωστή μούντζα). Ο κνίτης γίνεται λοιπόν δικαστής και μουντζουρώνει τους αντιπάλους του. Γι’ αυτό «χρυσαυγίζουν» αυτοί, γιατί πρέπει να στιγματιστούν.

Και αφού ο εγκέφαλος του απόφοιτου της ΚΝΕ έχει αποκτήσει αυτή τη δομή, του είναι αδύνατο να αφήσει χώρο για την πραγματικότητα. Του είναι αδύνατο να σκεφτεί τι είναι το ορθό για τη χώρα και τους πολίτες, αλλά και για τους μετανάστες. Άρα του είναι αδύνατο να κυβερνήσει.

Έτσι, καταλήγουν οι μέχρι χθες κυβερνήτες, στο όνομα της ιδεοληψίας των ανοιχτών συνόρων, να εξαθλιώνουν τους ίδιους τους πρόσφυγες. 5 αστυνομικοί για 10.000 μετανάστες. Καμία υποδομή. Καμία κινητοποίηση των δήμων και των πολιτών. Καμία μέριμνα για το διαχωρισμό προσφύγων και λαθρομεταναστών.

Εξαθλιωμένοι και κουρασμένοι άνθρωποι λούζονται με ένα μπουκάλι νερό που το αγόρασαν από κάποιον σύγχρονο μαυραγορίτη 3,5 Ευρώ. Τρώνε ένα κρουασάν, κοιμούνται στους δρόμους πάνω σε χαρτόκουτα. Δέρνονται με όσους πάνε να τους πάρουν τη σειρά. Βρίσκουν ένα φορτηγό να τους πάει στην Ευρώπη και πεθαίνουν από ασφυξία σε κάποιον δρόμο της δύσης.

Για την πραγματικότητα αυτή που προσφέρει ο κος Τσίπρας στα εκατομμύρια των ανθρώπων που προσπαθούν να μπουν στην Ευρώπη, δε λογοδοτεί κανείς. Φυσικά δε λογοδοτεί ο ίδιος και οι υπουργοί του. Και πώς να λογοδοτήσουν αφού αυτοί είναι με τους καλούς, γιατί τους κακούς τους έχουν υποδείξει και είναι όσοι θέλουν η χώρα να δείξει ηγεσία, δύναμη, και ανθρωπιά απέναντι στο φαινόμενο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς.

Αυτή η αντιστροφή της πραγματικότητας και της αλήθειας είναι άλλωστε και το πιο δυνατό στοιχείο των σκληρών κομματικών μηχανισμών, και μάλιστα όταν αυτά γίνονται «καθεστώς».

*Ο Παναγιώτης Πασπαλιάρης είναι στέλεχος του Ποταμιού