28 Αυγούστου, 2017

Η Αφρική, η Actionaid και η Γκάνα μέσα μου

Guest Αρθρογράφος

Η Αφρική, η Actionaid και η Γκάνα μέσα μου. Όμως η φτώχεια δεν πρέπει να είναι αξιοθέατο, αλλά λόγος εκκίνησης για δράση ενάντια της, καταπολεμώντας την.

Η απόφαση για το ταξίδι έγινε μέσα σε μια στιγμή που περίμενα ένα ραντεβού για την χειμερινή δουλειά μου στο θέατρο. Ήταν μήνες που την περίμενα (σε μέρες δύσκολες για εμάς τους ηθοποιούς, εδώ στην χώρα της Ελλάδας).

Δεν περίσσευαν χρήματα για να το κάνω, αλλά δεν βγαίνω συχνά, ούτε κομμωτήριο πάω συχνά. Δεν καπνίζω, δεν πάω σε καφετέριες, όπως δεν πίνω κλπ. Ήταν συνειδητή επιλογή τέλος πάντων, αντί να περιμένω την ζωή να γίνει μέσα απ τις προθέσεις της και τις συμπτώσεις, είπα να την αντιμετωπίσω κατάματα όλην.

Σαν συνολική εικόνα αυτού που είναι ώστε να είμαι ολόκληρη, μα έλειπαν κομμάτια γης και ανθρώπων μέσα μου. Προσγειωθήκαμε και λίγα μέτρα έξω από το κέντρο της Άκκρα ξεκινούσε μια απέραντη παραγκούπολη, αυτό ήταν η πρώτη μου εκτίμηση.

Αμέσως συνεχίστηκε το ταξίδι μας με πούλμαν πλέον, για την επαρχία Volta, συγκεκριμένα στο Kadjebi. Οι ντόπιοι κυρίως μετακινούνταν με μηχανάκια κι άλλοι με τα πόδια σχεδόν ή κυριολεκτικά ξυπόλητοι ή με το μισό μιας σαγιονάρας.

Παρόλα αυτά δεν έμοιαζε να είναι αυτό που τους λείπει. Αρχικά άθροισα τις ώρες για το ταξίδι αυτό, μια που από Αθήνα βρεθήκαμε πάνω απ' τα Ηνωμένα Σαουδικά

Εμιράτα, αλλάζοντας αεροπλάνο στο Ντουμπάϊ για την Άκκρα. Οι τυχεροί ήμασταν αυτοί με τις 27 ώρες συνολικού ταξιδιού. Αλλά απ την Κύπρο, την Χίο και την Κρήτη ξεπερνούσαν τις 36 ώρες. Πάνω στον αέρα οι ώρες έτρεχαν μπρος και πίσω ωριαίες, τρίωρες και κάπου στο ενδιάμεσο πεντάωρες.

Τώρα όσο για τις συνθήκες δωματίου, για εκεί που βρισκόμουν με τις δεδομένες συνθήκες, έμοιαζε σχεδόν πρώτης κατηγορίας θα τολμούσα να πω, αν και το νερό που λαχταρούσες μετά από τόση ώρα για να πλυθείς, έβγαινε μαύρο μέσα απ το σωλήνα όπως στην ταινία ματωμένα διαμάντια κ.ά. Ήταν η πρώτη προσγείωση.

Το ότι δεν είχε ζεστό νερό, δεν ήταν κάτι που θα θυμάμαι σαν αρνητικό μια που ο καιρός ηταν ο υγρός, αυτος του τροπικού κλίματος, αλλά κι απ την άλλη ο σκοπός που πήγαμε εκεί με την Actionaid απομάκρυναν τις δυτικές απαιτήσεις μου.

Αυτό ήταν, με αυτό θα πορευόμουνα και ήμουν καλά, κυρίως την άλλη μέρα, με την πρώτη μας υποδοχή σε μια κοινότητα στο δάσος μέσα, στο χωριό Coru. Τίποτα δεν υπήρχε που να θυμίζει τον σημερινό πολιτισμό μας όπως, ηλεκτρισμός ας πούμε και πόσιμο νερό...

Αν αφαιρέσεις ότι όπου μας ετοίμαζαν μια ενημέρωση και μαζευόντουσαν οι αρχηγοί και οι υπεύθυνοι ενώ θα ακολουθούσε μια διαδικασία πρωτοκόλλου.

Γέμιζε ο τόπος με πλαστικές καρέκλες για να κάτσουμε και η διαδικασία ξεκινούσε, πρώτα χαιρετουσαμε εμεις εκείνους και μετά καθόμασταν εμεις και έκαναν ακριβώς το ίδιο σε όλους μας, όλοι!

Τα παιδιά χώνοντας στις αγκαλιές μας, όσα δεν είχαν δει ποτέ λευκό, έτριβαν το δέρμα μου να δουν αν από μέσα κρύβω το μαύρο και δυο τρία τρόμαξαν και έκλαψαν.

Χοροί στηνόντουσαν αμέσως με τύμπανα με παλαμάκια και μια φορά με ένα σαξόφωνο μαζί. Γελούσαν, χόρευαν, χαιρόντουσαν περήφανοι.

Τα κορμιά τους, των γυναικών, των ανδρών και των παιδιών, από τριών χρόνων με μύες γραμμωμένοι όλοι. Ευθυτενής ράχες με ίσιους σβέρκους και το κουβάλημα έμοιαζε να 'ναι προέκταση του σώματος τους μα ο,τι και να κουβαλούσαν.

Όλοι μέρα ξύλα και νερό στο κεφάλι τους πάνω και πηγαινέλα, όλη μέρα. Τα παιδιά τα πέταγαν με χάρη πάνω στην πλάτη τους και μ' ένα ύφασμα (παρεό) το έφερναν βόλτα με δυο κινήσεις και κάνανε όλες τις δουλειές τους σαν μην έχει τίποτα η ράχη τους που να είναι ζωντανό. Δεν αισθανόμουν ότι δεν τα αγαπούσαν αντίθετα, όμως δεν υπήρχε ποτέ κάποιο παιχνίδι ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Μόνον μεταξύ τους, αδέρφια και φίλοι.

Άρχισα να καταλαβαίνω πως το να είσαι ανάδοχος, δεν είναι ένα παιδί συγκεκριμένο που πήρες την φροντίδα του, αλλά μια συνεχόμενη εξελισσόμενη φροντίδα ανθρώπων και συνθηκών που είναι κάτω απ τα όρια της φτώχειας με ποσοστό ίσως και πάνω από 70%.

Δεν είναι ελεημοσύνη, δεν είναι παροχή χρημάτων, δεν είναι «η θεία απ την Αμερική» η Actionaid Hellas άρα και εμείς οι εθελοντές κοντά της. Το μέσο γινόμαστε για να βελτιώσουν, αφού πρώτα το θελήσουν, πολλές μικρές και μεγάλες για αυτούς ανάγκες, ενώ συνεργάζονται με διάφορους φορείς. Γιατί μόνος του κανείς δεν μπορεί...

Είδα τον συνεταιρισμό ψωμιού που έφτιαξαν οι γυναίκες εκεί με την υποστήριξη της Actionaid Hellas. Με αυτόν τον τρόπο τις ενδυνάμωνε να προσφέρουν και να συμμετέχουν στο εισόδημα της οικογένειας τους και με αυτόν τον τρόπο να κερδίζουν σιγά -σιγά τον σεβασμό των ανδρών τους αλλά και της κοινωνίας τους.

Είναι πρόθυμες να δώσουν δωρεάν σεμινάριο σε οποίες γυναίκες θέλουν να το επιχειρήσουν. Είδα πιστεύω αρκετά για τις λίγες μέρες αυτές, κουβαλήσαμε νερό, άλλοι έφτιαξαν μεγάλους τσιμεντόλιθους, άλλοι σοβάτισαν κι άλλοι τα έκαναν όλα!

Όλοι παίξαμε με τα παιδιά όμως που ήταν γεμάτο χαρά, άλλοτε με μια φούσκα από σαπούνι που κάναμε και έτρεχαν πίσω της πριν την διαλύσει ο αέρας και άλλοτε πίσω απ ένα μπαλόνι που φουσκώσαμε και μια μπάλα κανονική για ποδόσφαιρο που τους είχαμε πάει.

Ο απολογισμός μου είναι μεγάλος και οι ζημώσεις που γίνονται απ την ημέρα που ήρθα αναρίθμητες. Αυτά είναι αυτά που αισθάνθηκα και δεν σας είπα τίποτα ακόμη.

Αυτό που με βασανίζει και με ξυπνά στον ύπνο μου είναι όσα δεν ειπώθηκαν, όσα σιώπησαν πίσω απ την αξιοπρέπεια και τον φόβο τους, αυτά που κρύφτηκαν είναι η κραυγές μέσα μου. Μια μέρα μας πήγαν σε αξιοθέατα εκτός δραστηριοτήτων της Actionaid Hellas, σε καταρράκτες που μου διαφεύγει το όνομα. Φύσαγε και έβρεχε και έπεφτε το νερό από ψηλά, πλησίασα όσο ήταν εφικτό και κραύγασε καθε ίντσα του κορμιού μου!

Η Αφρική πλέον θα με ακολουθεί παντού και εγώ μια μέρα θα ξαναπάω, τους το υποσχέθηκα. Actionaid σε ευχαριστώ! Έζησα δυο ζωές σε μια αισθάνομαι.

Συντάκτης: Πηνελόπη Σταυροπούλου

Σχετικά