13 Ιουλίου, 2015

Δε μένουμε Ευρώπη, γινόμαστε Ευρώπη

Είναι επιτακτική ανάγκη, το κίνημά μας να ορίσει τον νέο πατριωτισμό. Την ενότητα του λαού, το ξαναχτίσιμο της νεοελληνικής ιδεολογίας πάνω σε έννοιες όπως η αλληλεγγύη και η ισότητα των πολιτών.

Δεν μπορείς να πεις πολλά για τη νέα συμφωνία. Ιδιαίτερα σε ανθρώπους που έχουν υποφέρει, που έχουν απολυθεί, που έχουν πεινάσει. Προσωπικά είμαι από αυτούς που χτυπήθηκαν αλύπητα. Δεν μπορώ να χαίρομαι για τα καινούρια μέτρα.

Κάπου μέσα μου όμως γνωρίζω ότι αυτό που έρχεται εκτός από δυστυχία φέρνει και ευκαιρίες. Ευκαιρίες να ανοίξεις μια επιχείρηση. Ευκαιρίες για τους νέους να στήσουν μια καλή δουλειά έστω κι αν ο μπαμπάς τους δεν είναι φαρμακοποιός, φορτηγατζής ή συμβολαιογράφος.

Πιστεύω ότι χωρίς υπεκφυγές, χωρίς Κασήδες και Γιακουμάτους, τα προϊόντα μπορεί να φτηνύνουν ή τουλάχιστο να μην ακριβύνουν λόγω του ΦΠΑ. Πρέπει να σπάσουν τα καρτέλ. Πιστεύω ότι με την κατάργηση των φόρων «υπέρ τρίτων» μεγάλες δυνάμεις θα απελευθερωθούν εκτός από τη μείωση σε υπηρεσίες και αγαθά.

Σκεφτείτε για παράδειγμα να αναγκαστούν οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί να πηγαίνουν στο ΙΚΑ για να γιατρευτούν, κι όχι να κρύβονται στα ευγενή τους ταμεία με την ευγενέστερη εξυπηρέτηση. Όσο να ναι, αν ζήσουν το πρόβλημα, θα πιέσουν πιο πολύ για να λυθεί.

Κι έπειτα είναι και το προαπαιτούμενο «11»: Αποπολιτικοποίηση της δημόσιας διοίκησης. Δηλαδή το τέλος του κομματικού κράτους. Το τέλος του λαμόγιου, που μη έχοντας άλλη δουλειά να κάνει στη ζωή του, μπαίνει σε ένα κόμμα για να γίνει γενικός γραμματέας υπουργείου ή διοικητής νοσοκομείου. Το τέλος της μεταπολίτευσης.

Οι Ευρωπαίοι, είπαν κάποιοι, μας τιμώρησαν. Είναι αλήθεια. Τιμώρησαν την αλαζονεία ενός υπουργού και την άγνοια ενός πρωθυπουργού. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το κείμενο. Δίνουν ελπίδα σε έναν λαό, που 180 χρόνια υποφέρει από τον λαϊκισμό, τους αυτόκλητους σωτήρες, τους πολιτικάντηδες, τους Γκρούεζες.

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν και πιο πολλά να εξηγηθούν. Αν δεν επικρατήσει πάλι η αντιμνημονιακή ρητορεία, τα παραληρήματα ανθρώπων που είτε βρίσκονται σε άρνηση της πραγματικότητας είτε χρειάζονται φαρμακευτική παρακολούθηση, αν παταχθεί το βρόμικο Ίντερνετ, μέσω των οδών χρηματοδότησης του, τότε υπάρχει μια ευκαιρία να εξηγήσουμε στους Έλληνες την πραγματικότητα, έναν οδικό χάρτη προς την Ευρωπαϊκή ευημερία.

Για παράδειγμα, να τους πούμε γιατί αυξήθηκε ο ΦΠΑ. Αν όλοι κόβουν αποδείξεις δεν υπάρχει λόγος ούτε στο 23% να επιμείνουμε, ούτε στο άδικο μέτρο για τα άγονα νησιά που πρέπει να βοηθηθούν για να κρατήσουν τον πληθυσμό τους.

Είναι επιτακτική ανάγκη, το κίνημά μας να ορίσει τον νέο πατριωτισμό. Την ενότητα του λαού το ξαναχτίσιμο της νεοελληνικής ιδεολογίας πάνω σε έννοιες όπως η αλληλεγγύη και η ισότητα των πολιτών, ο σεβασμός του κράτους και των νόμων, ο σεβασμός του κράτους προς τον πολίτη, οι ευκαιρίες προς τους νέους ανθρώπους.

Χρειάζεται να σεβαστούμε το ένα και μοναδικό κοινό ταμείο των Ελλήνων. Να σταματήσουμε την κάθε συντεχνία, τα σύγχρονα μπεηλίκια να δημιουργούν δικά τους ταμεία προς όφελος των πελατών τους. Να σταματήσουμε τους πασάδες αυτής της χώρας, να βουτάνε τη χερούκλα τους μέσα στην κοινή μας μαρμίτα.

Χρειάζεται τέλος να εξηγήσουμε σε όλους τους δημόσιους λειτουργούς και πρώτα από όλα στους δασκάλους, τους γιατρούς και τους δικαστικούς, ότι το κράτος δεν υπάρχει για να τους στέλνει το μισθό κάθε μήνα. Η προτεραιότητα τους είναι να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα, να γιατρεύουν τους ασθενείς και να δικάζουν δίκαια και γρήγορα. Κι όλα τα παραπάνω χωρίς μαύρες συναλλαγές.

Χρειάζεται με άλλα λόγια, όχι να μείνουμε στην Ευρώπη, αλλά να γίνουμε Ευρώπη.

* Ο Παναγιώτης Πασπαλιάρης είναι στέλεχος του Ποταμιού

14 Ιουλίου 2015