2 Απρίλιος, 2019

Τουρκία και εθνική πολιτική χωρίς ψηφοθηρικές υστεροβουλίες

Γιώργος Κακλίκης

Στον τουρκικό προεκλογικό αναβρασμό οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρέθηκαν πάλι σε ανησυχητικό σημείο. Ο Τούρκος πρόεδρος έθεσε ξανά ως στόχο την Ελλάδα. Οι αυξημένοι τόνοι του εδραιώνουν την εικόνα μιας μεταλλαγμένης χώρας που δρα αποσταθεροποιητικά στη ΝΑ Ευρώπη, την Α. Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.Έτσι, στη μέθη της για ευρύτερο περιφερειακό ρόλο, η Τουρκία μετατράπηκε σε κράτος – ταραξία, αμφισβητώντας ή προσπαθώντας να καταλύσει τα δικαιώματα των γειτόνων της.

Το τέχνασμα της λαϊκής συσπείρωσης με την προβολή κινδύνων, χρησιμοποιείται κατά κόρον από τον Τούρκο πρόεδρο. Έτσι, η προσκείμενη σε αυτόν Γενί Σαφάκ ανέπτυξε, στις 28 Μαρτίου, σενάριο πολέμου των ΗΠΑ κατά της Τουρκίας προς όφελος της Ελλάδας! Είχαν προηγηθεί, βέβαια, οι κατ’ επανάληψη μαζικές υπερπτήσεις τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά, η παρενόχληση του ελικοπτέρου του Έλληνα πρωθυπουργού και το αγαπημένο ρεφρέν του Τούρκου υπουργού άμυνας περί “γαλάζιας πατρίδας”.

Όμως, όσο και αν η Τουρκία γκρεμίζει γέφυρες, όσο κι αν πολλοί ζητούν τη ματαίωση της πώλησης των F-35, η Ουάσιγκτον προσδοκά να τερματιστεί η θεατρική αντιπαλότητα και η Τουρκία να επιστρέψει στις ατραπούς της στενής συνεργασίας με τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον δεν θέλει να χάσει την Τουρκία. Δουλεύει για αυτό ο παλιός μηχανισμός της Διοίκησης που, χωρίς δυνατότητα εντοπισμού εναλλακτικών, παραμένει προσκολλημένος στην αντίληψη περί αναντικατάστατης Τουρκίας. Πολύ χρακτηριστικά, ο Αμερικανός αναπληρωτής υπουργός άμυνας Πάτρικ Σάναχαν δήλωσε ότι επιθυμεί να αγοράσει η Τουρκία τα F-35 αρκεί να προτιμήσει τους αμερικανικούς “Πάτριοτ” από τις ρωσικές συστοιχίες S-400.

Σε αυτή την ιδιότυπη κατάσταση και γνωρίζοντας τις αντιλήψεις των συμμάχων της, η Αθήνα αντιμετωπίζει ψύχραιμα τις παιδαριώδεις τουρκικές απειλές ενώ, παράλληλα, ενισχύει το πλέγμα σταθερότητας με τις τριμερείς συνεργασίες που ξεκίνησαν το 2009. Είναι ευτύχημα ότι αυτές οι συμπράξεις εφαρμόστηκαν όχι μόνο από εκείνους που τις ξεκίνησαν αλλά αναπτύχθηκαν από όσους ακολούθησαν. Μια σπάνια περίπτωση διαφορετικών κυβερνητικών σχηματισμών που, επιτέλους, ομονοούν κάπου για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Αν αυτό βρει μιμητές και σε άλλους τομείς, η Ελλάδα θα εδραιώσει τη φήμη του εταίρου στον οποίο θα μπορούν να βασίζονται όσοι ανήκουν στο ίδιο με αυτόν στρατόπεδο και θα υπολογίζουν τη φωνή του. Ο πολιτικός κόσμος οφείλει να αντιληφθεί την ανάγκη ύπαρξης αρραγούς εσωτερικού μετώπου συναίνεσης ώστε να προβάλλει μια πραγματικά ενιαία εικόνα. Όπως εκείνη που θα είχαμε μπορέσει να προβάλλουμε αν η πρόταση για θεσμοθέτηση ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας είχε γίνει νόμος του κράτους. Με κριτήριο τη συνεννόηση για τη χάραξη γραμμών εθνικής πολιτικής με συναινούντες πολιτικούς, χωρίς ψηφοθηρικές υστεροβουλίες.

Πηγή: efsyn.gr

* Ο Γιώργος Κακλίκης είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής