5 Μάιος, 2019

Το Ποτάμι δε συντηρεί, αλλά εξελίσσει

Γιάννης Κωνσταντινίδης

«Γιατί να ψηφίσω; Είναι και αυτοί σαν τους προηγούμενους», λένε οι νεότεροι. «Η εξουσία στην καλοπέραση και η χώρα στάσιμη στις λάσπες», λένε οι κυνικότεροι. «Αναβολή στην αναβολή και το ‘έλα μωρέ’ ως η μόνιμη επωδός», λένε όσοι έχουν συχνότερα παρτίδες με το δημόσιο. Απαντήσεις συμμετεχόντων σε ομαδικές συζητήσεις στα γραφεία δημοσκοπικών εταιρειών. Τις άκουγα χρόνια ως πανεπιστημιακός, αλλά και διευθυντής ερευνών ιδιωτικής εταιρείας, μέχρι τις αρχές του 2019, όταν αποφάσισα να αντιμετωπίσω την απαξίωση της πολιτικής -και όσους φέρουν την ευθύνη για αυτήν- από τις γραμμές ενός κόμματος που δε λειτουργεί για τον αρχηγό και τα στελέχη του, αλλά γεννήθηκε για δείξει ότι το διαβόητο πολιτικό κόστος μπορεί να νικηθεί. Του Ποταμιού.

Γιατί απαξιώνουν οι πολίτες την πολιτική διαδικασία; Γιατί οι εξουσίες αλλάζουν χωρίς τίποτα στην οικονομία, στην κοινωνία ή στη σχέση μας με το φυσικό περιβάλλον να αλλάζει. Η χώρα υστερεί εξαιτίας κομμάτων που βάζουν το μικρό και το εφήμερο πάνω από το μεγάλο και το διαρκείας. Οικονομία, κοινωνία και περιβάλλον τίθενται στην υπηρεσία των κομματικών συμφερόντων και τελικός απολογισμός η μη εξέλιξη. Όλα παραμένουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

  • Η οικονομία δεν προχωρά γιατί τα κόμματα συντηρούν ένα κρατικοδίαιτο σχήμα δήθεν γραφειοκρατών που στην πραγματικότητα είναι οι δικοί τους πολιτευτές, ιδιωτών προμηθευτών που ανταγωνίζονται για την εύνοια των εκάστοτε κυβερνητικών, και συμβασιούχων υπαλλήλων που μετρούν τις μέρες αντίστροφα για τη λήξη της σύμβασής τους και παρακαλούν για την ανανέωσή της. Τα χρόνια περνούν και η οικονομία συντηρείται οριακά. Δεν εξελίσσεται.
  • Η κοινωνία δεν προχωρά γιατί τα κόμματα συντηρούν ένα φοβισμένο πλαίσιο διαπροσωπικών σχέσεων που πληροί τα αναχρονιστικά κριτήρια του δήθεν πατριωτισμού, της δήθεν θρησκευτικότητας και της δήθεν ιστορικότητας. Τα χρόνια περνούν και η κοινωνία συντηρείται οριακά. Δεν εξελίσσεται.
  • Η σχέση μας με το περιβάλλον δεν προχωρά γιατί τα κόμματα συντηρούν την εναλλαγή μεταξύ της απόλυτης θυσίας των περιβαλλοντικών αναγκών στον βωμό της ανάπτυξης και της απόλυτης θεοποίησης των περιβαλλοντικών αναγκών που παγώνουν την ανάπτυξη. Τα χρόνια περνούν και η σχέση μας με το περιβάλλον συντηρείται οριακά. Δεν εξελίσσεται.

Τα κόμματα της δικής τους αυτό-συντήρησης, τα κόμματα που κρατούν την οικονομία, την κοινωνία και τη σχέση μας με το περιβάλλον «στο ψυγείο» δεν είναι χρήσιμα κόμματα. Και όμως είναι σήμερα παντού! Για αυτό το Ποτάμι λέει: «Έξω τα κόμματα από τη δημόσια διοίκηση, από τα πανεπιστήμια, από τον συνδικαλισμό, από τα δημόσια έργα, από τον Στρατό». Τα κόμματα έχουν θέση μέσα μόνο στο Κοινοβούλιο. Στην παραγωγή λύσεων, στη σύγκριση και αξιολόγηση των λύσεων, στη διαβούλευση, στον κοινοβουλευτικό έλεγχο της εφαρμογής των λύσεων.

Και φυσικά έχουν θέση και στην Ευρώπη, εκεί όπου πρέπει να κοιτάξουμε όχι για να προστατευθούμε, όχι για να δανειστούμε, όχι για να «μη μείνουμε απέξω», αλλά γιατί εκεί θα βρούμε κόμματα που δεν κρατούν τη χώρα τους «στο ψυγείο», αλλά την εξελίσσουν. Η Ευρώπη δεν είναι ούτε καταφύγιο, ούτε λύση ανάγκης, είναι επιλογή. Για αυτό το Ποτάμι λέει: «Μέσα στην Ευρώπη των αξιών της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού, των καλών πρακτικών στην οικονομία, στην κοινωνία, στη σχέση με το περιβάλλον. Μέσα στην Ευρώπη της εξέλιξης».

Η χώρα χρειάζεται ανθρώπους που δε φοβούνται το κόστος, ανθρώπους που πιστεύουν στις πολιτικές της εξέλιξης, ανθρώπους με ευρωπαϊκή συνείδηση. Τους βρήκα στο Ποτάμι. Και με αποδείξεις κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς, όχι μόνο ρητορικής δεινότητας. Οι καθαρές και συνεκτικές θέσεις μου ήταν πάντα ορατές. Με την ένταξή μου στο Ποτάμι, διαπίστωσα και το σημαντικότερο: την ύπαρξη ανθρώπων με τη νοοτροπία της συνέργειας και της ανοιχτότητας. Μια τέτοια νοοτροπία μου είναι από μόνη της αρκετή.

*Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Συμπεριφοράς και Μεθοδολογίας Έρευνας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Πηγή: Νέα Σελίδα