20 Ιουλίου, 2015

Το νέο αφήγημα

Το καινούριο αφήγημα δεν μπορεί παρά είναι η μετατροπή της χώρας σε πραγματική Ευρωπαϊκή χώρα. Αυτή είναι ίσως η τελευταία μας ευκαιρία να το πετύχουμε με όρους κανονικότητας.

Είναι σαφές ότι η χώρα χρειάζεται ένα νέο αφήγημα. Το παλιό της Πασοκονεοδημοκρατίας μας τελείωσε. Αυτό που πήγαινες στο γραφείο του βουλευτή σε διόριζε με αντάλλαγμα την ψήφο σου και τον «πολιτικό» αγώνα. Το πελατειακό κράτος. Και αυτό που ζούμε, της υπεροχής του κόμματος, των ιδεολογημάτων, των συσχετισμών, και των αντιθέσεων του, απέναντι στην ταλαιπωρημένη κοινωνία και οικονομία, τελειώνει κι αυτό… αν δεν προλάβει να μας καταστρέψει με συνεχείς εκλογές και δημοψηφίσματα. Το καινούριο αφήγημα δεν μπορεί παρά είναι η μετατροπή της χώρας σε πραγματική Ευρωπαϊκή χώρα. Αυτή είναι ίσως η τελευταία μας ευκαιρία να το πετύχουμε με όρους κανονικότητας. Η επόμενη θα μπορούσε να έρθει μόνο μέσα από τα συντρίμμια.

Το αφήγημα αυτό θα πρέπει να αναφέρεται στην πολιτική, τη γεωπολιτική μας θέση, την οικονομία, την παιδεία, τη δικαιοσύνη και να εξηγηθεί επαρκώς στην κοινωνία. Αν θα προσπαθούσαμε να τα συνδέσουμε όλα σε μία φράση θα το ορίζαμε ως εξής:
«Να δώσουμε την ευκαιρία στους νέους της Ελλάδας να δημιουργήσουν νέα προϊόντα, υπηρεσίες και επιχειρήσεις με ευρωπαϊκές προδιαγραφές, σε ευρωπαϊκό θεσμικό περιβάλλον».
Με το κράτος ηττημένο, τις δαπάνες να μειώνονται, τον κόσμο άνεργο, χρειάζεται να δούμε πώς με τη χρηματοδότηση (πακέτο Γιουνκέρ) και την τεχνική βοήθεια της Ευρώπης μπορούμε να φτιάξουμε μια νέα δυναμική οικονομία, μια νέα δυναμική κοινωνία.
Για να γίνει πραγματικότητα το αφήγημα αυτό, θα πρέπει όλοι, το κράτος, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, να αλλάξουν στόχευση. Σήμερα προτεραιότητα είναι η απασχολησιμότητα, η μισθοδοσία και τα προνόμια των υπαλλήλων τους. Αύριο να γίνει προτεραιότητα τους η διευκόλυνση και η ανάπτυξη των ταλέντων της ελληνικής νεολαίας προς το καινούριο ζητούμενο.
Παράλληλα, θα πρέπει εκτός από τα κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα κρυμμένα κεφάλαια στα στρώματα και τις ξένες τράπεζες, αλλά και κεφάλαια από την ομογένεια και τη ναυτιλία να κατευθυνθούν στις νέες αυτές δομές.
Θα πρέπει η πιο δυναμική οικονομική τάξη της χώρας, δηλαδή οι παντός είδους εισαγωγείς, να επενδύσουν χρήματα σε νέους ανθρώπους και νέες ιδέες με σαφή παραγωγική κατεύθυνση. Αυτοί κρατούν το εμπόριο και την είσπραξη, αυτοί να επιλέξουν νέους προμηθευτές μέσα από τη χώρα και να διασυνδεθούν μαζί τους μετοχικά.
Το κράτος να φροντίσει για διαδικασίες απλές, διαδικτυακές, χωρίς επαφή του πολίτη με το δημόσιο, για όλες τις νέες ιδέες και επιχειρήσεις. Μια θερμοκοιτίδα «νέου κράτους», που θα εκμεταλλευτεί την εμπειρία των ΚΕΠ και της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, θα αναπτύσσεται παράλληλα με τη νέα αυτή οικονομία της καινοτομίας.
Η ίδια θερμοκοιτίδα νέου κράτους να ισχύσει και για τη δικαιοσύνη. Ο αυστηρός έλεγχος, η επίλυση διαφορών, οι πατέντες να τελεσιδικούν το αργότερο σε 6 μήνες. Χρειάζεται νέο οργανόγραμμα και νέα ήθη στο δικαστικό σώμα. Παράλληλο κράτος λοιπόν, αντί για παράλληλο νόμισμα.

Χρειάζεται ακόμα να εκμεταλλευτούμε κάθε σπιθαμή πλούτου αυτής της χώρας, να απλωθούμε στο χώρο, να φτιάξουμε νέες πολιτείες σε παρατημένες πεδιάδες, βουνά, και πλουτοπαραγωγικές πηγές, σε συντρίμμια αρχαίων ναών, αναμνήσεις άλλοτε ζωντανών πολιτειών, που σήμερα τα πνίγουν οι φτέρες και η λήθη. Εκεί θα βρουν οι νέοι μας και όλη την έμπνευση που χρειάζονται για τη νέα οικονομία.

Η ελάφρυνση χρέους, αν δεν επιχειρήσουμε πάλι καμιά νέα γραφική κομμούνα, θα έρθει ως εξής: Θα αναδιαρθρωθεί το χρέος μας, με επιμήκυνση 30 ετών των χρεολυσίων και μείωση των επιτοκίων.
Αυτό σημαίνει ότι έχουμε μπροστά μας 30-40 χρόνια να δημιουργήσουμε μια νέα Ελλάδα με τριπλάσιο ΑΕΠ, μια Ελλάδα 15 εκατομμυρίων ψυχών, με νέους Έλληνες, με παλιννοστούντες, με νόμιμους και ενταγμένους μετανάστες, με τουλάχιστον 30-40 ακμάζουσες πολιτείες τόσο οικονομικά, όσο και πολιτιστικά.
Αυτή η Ελλάδα θα μοιράζει ίσες ευκαιρίες σε όλους χωρίς στρεβλώσεις και προνομιακές συντεχνίες. Θα γίνει υπηρέτης της εκάστοτε νεολαίας και της διάθεσής αυτής να αλλάζει τον κόσμο, να προκόβει, να ανήκει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι χωρίς να εγκαταλείπει τις πολιτισμικές της αξίες. Αυτή θα είναι μια πατρίδα που κάποτε πρέπει να ονειρευτούμε.

* Ο Παναγιώτης Πασπαλιάρης είναι στέλεχος του Ποταμιού

20 Ιουλίου 2015