7 Απρίλιος, 2015

Το μεταμνημονιακό κίνημα κόντρα στην αρένα της μιζέριας

Ποτάμι

Στην Ολομέλεια της Βουλής σχετικά με την πρόταση σύστασης εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια μίλησε το βράδυ της Δευτέρας ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης.

Διαβάστε την ομιλία του:

Δείτε την ομιλία:

Διαβάστε την απομαγνητοφώνηση:

"Σήμερα δε θα έπρεπε να συζητάμε μόνο γιατί μπήκαμε στα μνημόνια.
Θα έπρεπε κυρίως να αναζητάμε τις ευθύνες και τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα δεν έχει βγει ακόμη από τα μνημόνια.
Γιατί; αυτό που έκαναν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δε μπορέσαμε να το κάνουμε εμείς;
Σήμερα η Ιρλανδία δανείζεται με επιτόκιο κάτω από 1% το δεκαετές ομόλογο - η Πορτογαλία κάτω από 2% - κι εμάς δε μας δανείζουν ούτε με 10 %.
Εμείς για να δανειστούμε για 3 ή 6 μήνες χρειάζεται να πληρώσουμε περισσότερο από όσο πληρώνουν αυτές οι χώρες για να δανειστούν για 10 χρόνια.
Και βέβαια αυτές οι χώρες αποπληρώνουν τα δάνειά τους στο ΔΝΤ νωρίτερα από το προβλεπόμενο - ενώ εμείς όταν φτάνει η ώρα της πληρωμής ή παρακαλάμε ή απειλούμε.
Η ανάκαμψη της οικονομίας σε αυτές τις χώρες - των μνημονίων - έχει έρθει, ενώ εμείς βλέπουμε τους δείκτες της ανεργίας να ανεβαίνουν και τους δείκτες της παραγωγής να κατεβαίνουν.
Η κυβέρνηση λέει βέβαια ότι κάνει σκληρή διαπραγμάτευση και υπερηφανεύεται στα παράθυρα ότι θα πληρώσει μισθούς και συντάξεις.
Κάποιος πρέπει να σας πει ότι η Ελλάδα δεν είναι χώρα μόνο συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων.
Για να πληρώσετε μισθούς και συντάξεις, έτσι που τα καταφέρατε,
δεν πληρώσατε προμηθευτές,άρα δεν πληρώνονται οι εργάτες και οι υπάλληλοι.
δεν πληρώσατε ΦΠΑ - 325 μέρες είναι πλέον ο μέσος χρόνος αναμονής
δεν πληρώσατε ούτε καν τα φάρμακα που έχουν προπληρώσει οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ.
Οι τράπεζες βέβαια δε δανείζουν και οι όποιοι επενδυτές φεύγουν πανικόβλητοι.
Βέβαια - και εδώ θέλω να απευθυνθώ στους προηγούμενους – τα προβλήματα δεν τα δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τα συνέχισε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Βγήκαν για να διορθώσουν τα λάθη και τελικά προσθέτουν λάθη πάνω στα λάθη.
Κάπως έτσι φτάσαμε στα μνημόνια.
Με τις κυβερνήσεις να συνεχίζουν η μια τα λάθη της άλλης.
Γιατί την κρίση δεν την έφερε το μνημόνιο, όπως λέγατε προεκλογικά κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ.
Άλλωστε τα είπε και ο κ. Τσίπρας στο Βερολίνο:
«Δε φταίνε για ό, τι μας συνέβη και μας συμβαίνει οι ξένοι. Υπάρχουν ενδογενείς αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση».
Το 2009 η χώρα δανείστηκε 66 δισεκατομμύρια για να τα βγάλει πέρα.
Και γι' αυτό το έγκλημα απέναντι στις επόμενες γενιές κανείς δε μιλούσε.
Ούτε βέβαια η αριστερά.
Παίρναμε 20-30-40 δις κάθε χρόνο δανεικά και συμπεριφερόμασταν λες και ήταν αληθινό εισόδημα, προϊόν παραγωγής.
Είχαμε αναλογικά τον μεγαλύτερο κατασκευαστικό τομέα στην Ευρώπη, τον μεγαλύτερο τομέα λιανικού εμπορίου – και όλα βέβαια σε τιμές Λονδίνου.
Καλά; Στην κατανάλωση σπαταλήθηκαν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια των δανεικών;
Όχι.
Που πήγαιναν λοιπόν τα δανεικά;
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που μπορούμε να κάνουμε.
Που πρέπει να κάνουμε!
Μπορώ να σκεφθώ τουλάχιστον τρεις μαύρες τρύπες.
Σπατάλες και υπερκοστολογήσεις στα μεγάλα και μικρά έργα
– Η Ελλάδα της διαφθοράς και της διαπλοκής δηλαδή!
Ένα τεράστιο και αναποτελεσματικό δημόσιο
Η Ελλάδα του ρουσφετιού και του πελατειακού κράτους δηλαδή!
Και βέβαια: όπλα – εξοπλιστικά προγράμματα!
Και όταν λέμε όπλα εννοούμε βέβαια και μίζες.
Ποτέ τα όπλα δεν έρχονται μόνα τους.
Και είχαμε και φαινόμενα που πρώτα πληρώναμε τις μίζες και μετά από 10 χρόνια παίρναμε τα όπλα.
Και θα μου επιτρέψετε να ανοίξω εδώ μια παρένθεση.
Η κυβέρνηση έδωσε με τυμπανοκρουσίες 200 εκατομμύρια για την ανθρωπιστική κρίση.
Και έδωσε 500 εκατομμύρια για ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα.
Χωρίς να το πει στη Βουλή, χωρίς να κάνει διαγωνισμό, στο άψε σβήσε 500 εκατομμύρια.
Στην τιμή, δηλαδή, που είχε συμφωνηθεί από τους προηγούμενους τους οποίους καταγγέλλετε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζεται γρήγορα στους κανόνες του παλιού πολιτικού συστήματος.
Και ταυτόχρονα έχουμε και τη θεωρία των ψεκασμένων.
Ότι κάποιοι διόγκωσαν τεχνητά το έλλειμμα του 2009 για να μας βάλουν στα μνημόνια.
Μία συζήτηση που μας εκθέτει σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.
Γιατί όλος ο κόσμος ξέρει ότι η Ελλάδα το 2009 είχε έλλειμμα 15-16% .
Να τα συζητήσουμε λοιπόν όλα αυτά;
Εμείς λέμε να τα συζητήσουμε!
Να μιλήσουμε για τις ευθύνες των κυβερνήσεων που φόρτωναν το δημόσιο με εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους.
Οι προσλήψεις από τον Μάρτιο του 2004 έως τον Ιούνιο του 2009 έφτασαν τις 865.000!
Να μιλήσουμε για τις ευθύνες των κομμάτων – και της αντιπολίτευσης - που δεν έθεσαν ποτέ θέμα δημόσιου χρέους.
152 δισεκατομμύρια το 2001
184 το 2004
300 δις το 2009!
Να μιλήσουμε επίσης και για τις ευθύνες της Βουλής που ψήφιζε πάντα πανηγυρικά τις αμυντικές δαπάνες όταν όλη η χώρα βοούσε για τις μίζες και τη μεγάλη ζωή των πολιτικών που ήταν γύρω από τις προμήθειες και τα εξοπλιστικά προγράμματα.
Θα μιλήσουμε για όλα αυτά στην Εξεταστική;
Όχι μας λέει η κυβερνητική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ:
«Εμάς μας ενδιαφέρει να ανακρίνουμε τους πολιτικούς μας αντιπάλους. Να κάνουμε σόου για την τηλεόραση»
σε έναν κενό αντιμνημονιακό καμβά.
Το Ποτάμι, κύριοι βουλευτές, λέει:
Αν θέλουμε πράγματι να αναζητήσουμε το πώς και γιατί μπήκαμε στα μνημόνια, χρειάζεται να πάμε πιο πίσω.
Και το πόσο πίσω δεν ορίζεται από τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό τους καθενός.
Ορίζεται από τα γεγονότα και όχι από το πότε ανέβηκε στην εξουσία ο αντίπαλός μας.
Και το γεγονός είναι η είσοδος της χώρας στην ΟΝΕ.
Το γεγονός είναι το ευρώ.
Αυτή η τεράστια ευκαιρία της Ελλάδας να γίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα.
Οι πολιτικοί όμως – ή μάλλον αρκετοί πολιτικοί – δεν ήταν αντάξιοι της μεγάλης επιλογής.
Η χώρα μας είχε δύο μεγάλες ευκαιρίες για να γίνει μια δυνατή χώρα.
Με δικαιώματα και ανάπτυξη.
Η πρώτη ήταν η είσοδος στην ΕΟΚ που επέβαλε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Και η δεύτερη ήταν η είσοδός μας στην Ευρωζώνη.
Η απόφαση να υιοθετήσουμε το Ευρώ ως το νόμισμα της χώρας…
Μία απόφαση την οποία σήμερα αποδέχεται και στηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού.
Αλλά την οποία δυστυχώς κάποιοι αμφισβητούν.
Πολλοί στο εξωτερικό και αρκετοί στο εσωτερικό, ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση.
Αν θέλουμε λοιπόν να καταλάβουμε τι πήγε στραβά και γιατί,
από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε.
Και να εξετάσουμε τι έπρεπε να γίνει σε αυτή τη χώρα και δεν έγινε.
Και δεν έγινε γιατί οι πολιτικοί έπρεπε να υπηρετήσουν τους πελάτες τους.
Τους ημέτερους και τις συντεχνίες – αδιαφορώντας για τα συμφέροντα των πολλών.
Η συμμετοχή στην Ευρωζώνη ήταν μία μοναδική ευκαιρία για να αποκτήσει η Ελλάδα αυτήν την πολυπόθητη «Ευρωπαϊκή κανονικότητα».
Χωρίς φυσικά να χάσει την ψυχή της.
Να συγκλίνει σταδιακά - για να χρησιμοποιήσω και μία έκφραση που τότε ήταν πολύ της μόδας - με τις υπόλοιπες χώρες.
Να συγκλίνει η πραγματική οικονομία.
Να συγκλίνουν οι θεσμοί.
Να εξαλειφθούν οι παθογένειες.
Το πελατειακό κράτος.
Η φοροδιαφυγή.
Η διαφθορά και η διαπλοκή.
Να υπάρχει αποτελεσματικό δημόσιο. Με αξιολόγηση και λογοδοσία.
Προσλάβαμε εκατοντάδες χιλιάδες στο δημόσιο, και όταν ήρθε η ώρα της κρίσης αρχίσαμε τις οριζόντιες περικοπές. Πεισματικά αρνηθήκαμε να αξιολογήσουμε τι είναι χρήσιμο και τι όχι, σε αυτό το τέρας που δημιούργησαν οι κομματάρχες.
Και έτσι με τη βαρβαρότητα των οριζοντίων περικοπών φτάσαμε, οι δάσκαλοι να παίρνουν λιγότερα από τους ανειδίκευτους υπαλλήλους μιας ΔΕΚΟ.
Η κοινωνική δικαιοσύνη, η φροντίδα για τους φτωχούς- φροντίδα και ευκαιρίες, όχι φροντίδα και συσσίτια- ήταν επιφανειακή όλα αυτά τα χρόνια.
Οι δαπάνες για την αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού στην Ελλάδα δεν έφεραν αποτελέσματα.
Είχαμε τη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη και σε αυτόν τον τομέα.
Τα λεφτά σπαταλήθηκαν σε μηχανισμούς και δομές γραφειοκρατών και μαϊμού-ΜΚΟ και δεν έφταναν σε αυτούς που είχαν πραγματικά ανάγκη.
Δεν καταφέραμε να φτιάξουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα προστατεύει όλους τους πολίτες.
Γιατί ούτε οι συντάξεις στα 50 ούτε τα ρετιρέ είναι αριστερή πολιτική – σύντροφοι της αριστεράς- που αρνηθήκατε την αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος.
Είναι μία από τις πολλές πύρρειες νίκες του παλιού συστήματος που πρέπει να μελετήσουμε και να διδαχθούμε.

Κυρίες και κύριοι,
όταν η υπόλοιπη Ευρώπη προσπαθούσε να προσαρμοστεί στον νέο διεθνή ανταγωνισμό, εμείς κλείναμε τα σύνορα, κλείναμε τα λιμάνια, ορθώναμε τείχη. Αποθαρρύναμε κάθε έναν που είχε μία ιδέα και τη διάθεση να κάνει κάτι καινούριο, να πάρει ρίσκα για να δημιουργήσει για τον εαυτό του και για το σύνολο.
Αυτές είναι οι παθογένειες που μας ταλανίζουν και μας έφεραν μέχρι εδώ.
Ένα ανοργάνωτο και διεφθαρμένο κράτος και ένα πελατειακό κομματικό σύστημα.
Παθογένειες που έχουν κάνει την Ελλάδα να παραπαίει στο όριο της εξόδου από την Ευρωζώνη.
Και αυτά είναι που θα έπρεπε να δει μία εξεταστική επιτροπή.

Κύριοι Βουλευτές,
Όλα αυτά τα χρόνια που μας οδήγησαν στο μνημόνιο η κοινωνία έχασε ένα μέρος της ψυχής της.
Η ανεργία, το μεγαλύτερό μας πρόβλημα είναι από όλους σήμερα ξεχασμένο.
Η κυβέρνηση σπεύδει να νομοθετήσει για την ΕΡΤ, τις φυλακές Γ τύπου
και για τους νέους που μας κουνάνε μαντίλι ούτε μια σκέψη.
Το ποσοστό ανεργίας σήμερα - ειδικά στους νέους - έχει να κάνει τόσο με την κακή οικονομική κατάσταση όσο και με την πλήρη αδυναμία να εκμεταλλευτούμε εδώ και πέντε χρόνια πόρους και προγράμματα που υπάρχουν και είναι διαθέσιμα.
Αυτή λοιπόν η κουβέντα πρέπει να γίνει στη Βουλή!
Τα λάθη που μας οδήγησαν στο μνημόνιο – τα λάθη που μας κρατάνε στο μνημόνιο.
Γιατί οι καλές προθέσεις – ακόμα και αν δεχτώ ότι υπάρχουν κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ- δεν αρκούν για να βγούμε από το αδιέξοδο.
Εσείς όμως δε θέλετε να μιλήσετε για όλα αυτά.
Θέλετε να μιλάτε μόνο για τα μνημόνια.
Να μιλήσουμε λοιπόν για τα μνημόνια!
Για τις ευθύνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Γι’ αυτούς που αντί να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, αντί να περιορίσουν το πελατειακό κράτος, έκοψαν μισθούς και συντάξεις και έβαλαν νέους φόρους.
Γι’ αυτούς που φοβήθηκαν τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις.
Γι’ αυτούς που θυσίασαν τους αδύναμους και αυτούς που δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία τους για να προστατεύουν την πελατεία τους και τους συνεταίρους τους.
Και θέλω εδώ να ανοίξω μια παρένθεση.
Είπε ο Υπουργός Επικρατείας ότι είναι απαράδεκτο
να υπάρχουν ΜΜΕ που ζουν με δάνεια
και δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους.
Συμφωνούμε. Είναι απαράδεκτο!
Αλλά μισά λόγια κύριε Υπουργέ!
Το Ποτάμι έχει πει πριν τις εκλογές ότι πρέπει να μπει
τάξη στο τηλεοπτικό σκηνικό.
Πρέπει να σπάσει η τριγωνική σχέση MEDIA-Πολιτική-Τράπεζες.
Δώστε προτεραιότητα,λοιπόν. Μην παζαρεύετε με τους νέους υποστηρικτές σας. Ανοίξτε τα χαρτία σας
και φέρτε νόμο στη Βουλή.

Κυρίες και κύριοι
Στην Ευρωζώνη η επενδυτική αισιοδοξία ανεβαίνει συνεχώς,
το σχέδιο Ντράγκι δείχνει να αποδίδει,
το ευρώ υποτιμάται, το πετρέλαιο είναι φθηνό και το χρήμα φθηνότερο
όλοι προσδοκούν καλύτερες ημέρες – όλοι εκτός από τους Έλληνες.
Και τα παλιά κόμματα στήνουν εδώ στη Βουλή την αρένα της μιζέριας!
«Μού είπε» – «σου είπε» – «του είπες» και όπισθεν ολοταχώς.
Για την υπόλοιπη Ευρώπη η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα αποτέλεσε την ευκαιρία για να ξαναδούν από την αρχή τους μηχανισμούς ελέγχου της εξουσίας, τους τρόπους συμμετοχής στα κοινά, το θεσμικό πλαίσιο αντιπροσώπευσης.
Εμείς;
Εμείς αντί να αναζητήσουμε μεγάλες συναινέσεις για τον μετασχηματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας, επιμένουμε να παίζουμε ένα στείρο και αυτοκαταστροφικό παιχνίδι αντιπαράθεσης.
Προσοχή δε μιλάω για κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Μιλάω για συμμαχίες πάνω στις μεγάλες πολιτικές που θα μας βγάλουν από τα αδιέξοδα.
Μιλάω για τις μεγάλες ανατροπές που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα.
Έναν νέο εκλογικό νόμο χωρίς το έκτρωμα – όπως το λέγατε παλιά – των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα.
Γιατί δε δίνετε προτεραιότητα σε αυτή την δημοκρατική τομή;
Ποιους ακούτε κύριοι της κυβέρνησης;
Όχι πάντως εμάς.
Σας λέμε για την παιδεία – την ασφάλεια – τη δικαιοσύνη – το δημόσιο – τη διαφάνεια.
Δεν μας ακούτε.
Όπως δεν ακούτε τους επαΐοντες.
Όπως δεν ακούτε την βαθιά βοή της κοινωνίας.
Ζείτε ακόμη με τις δάφνες σας. Ακούτε μόνο τις συνιστώσες σας και τον ακροδεξιό εταίρο σας.
Δεν προσέξατε ότι αυτές τις μέρες οι Έλληνες έγιναν πάλι απαισιόδοξοι.
Η αισιοδοξία και η ελπίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ κράτησε μόνο δύο μήνες.
Η αβεβαιότητα και η ανησυχία για την πορεία προς το άγνωστο είναι πάλι εδώ.
Και δε θα φύγει με εξεταστικές.
Εμείς βέβαια το μεταμνημονιακό κίνημα της χώρας – εμείς που δεν έχουμε ανάμειξη στα πολιτικά εγκλήματα του παρελθόντος – θα είμαστε παρόντες στην εξεταστική.
Όχι για να το παίξουμε ανακριτές αλλά για να προσπαθήσουμε να βάλουμε στην κουβέντα όλα αυτά τα σημαντικά που σας είπα.
Δεν είμαστε βέβαια αισιόδοξοι.
17 εξεταστικές έγιναν από το 1989 και όλες – μα όλες! – κατέληξαν με πολλαπλά πορίσματα.
Κάθε κόμμα το δικό του πόρισμα.
Λες και η αλήθεια έχει πάντα το χρώμα της ιδεολογίας σου!
Παρόλα αυτά σας είπα: Θα είμαστε εδώ.
Να βοηθήσουμε να δουν κάποιοι τον εαυτό τους στον καθρέφτη.
Να συμβάλλουμε στην εθνική αυτογνωσία που τόσο πολύ χρειαζόμαστε σήμερα."