1 Μαρτίου, 2019

Το μάθημα των συγκλίσεων μόνο το Ποτάμι το κατάλαβε

Μίλτος Κύρκος

Ο Μίλτος Κύρκος στον ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο"

Εμείς το μάθημα από το ΚΙΝΑΛ το πήραμε και προχωράμε, μόνοι αναγκαστικά. Και λέω αναγκαστικά γιατί υπάρχει ένας χώρος που πρέπει να ανασυγκροτηθεί, αλλά όχι στη βάση του ΠΑΣΟΚ του 1980. Άρα, πήραμε το μάθημα και λέμε: Αναγκαστικά κατεβαίνουμε μόνοι μας, δείχνουμε την πεντάχρονη πορεία μας στους πολίτες, τους ζητούμε να αναλογιστούν: “εάν δεν υπήρχε το Ποτάμι αυτά τα πέντε χρόνια, θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα;”. Τόσο απλά. Χωρίς μεγάλες και βαθυστόχαστες αναλύσεις, χωρίς υπερβολικές υποσχέσεις που έτσι κι αλλιώς δεν θα κρατηθούν, αλλά με βάση την εμπειρία των πέντε χρόνων. Η Ελλάδα γενικά πάσχει στο θέμα των συγκλίσεων, ποτέ δεν έχουμε προγραμματικές συγκλίσεις γιατί ποτέ τα κόμματα δεν έχουν προγραμματικό λόγο, μόνο θέσεις. Αυτό είναι το ζήτημα.

Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αδιέξοδο. Μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης δεν έχει ένα σαφές μήνυμα. Έκανε κάτι λάθος; Κι αν έκανε, ποια είναι αυτά τα λάθη; Αν όλα ήταν “καλά καμωμένα”, πράγματι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, ούτε ανάγκη συζήτησης. Αλλά, αν δεν ήταν; Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη έχει τεράστιο πρόβλημα προσανατολισμού, με ηγέτη που δηλώνει μεταρρυθμιστής και πάρα πολλά στελέχη που - όπως φάνηκε στη συζήτηση στη Βουλή για τις Πρέσπες - θυμίζουν ΕΡΕ του '60. Αυτή η σύγχυση στη ΝΔ θα φανεί και μετά τις εκλογές, το φεουδαρχικό σύστημα επιλογής "υπουργών" είναι σίγουρο πως θα οδηγήσει σε αδιέξοδα.

Για μένα το πρώτο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το πελατειακό κράτος. Όχι το κομματικό, μην τα μπερδεύουμε. Το ότι κάθε κόμμα διορίζει κάποιους, εντάξει αυτό είναι ενοχλητικό, κακό, αλλά το μικρότερο. Το ζήτημα είναι ότι όλο το κράτος δεν είναι δομημένο ώστε να παρέχει ποιοτικές υπηρεσίες όπως θα έπρεπε, παρά μόνον αυτές που επιλέγει και με το αζημίωτο. Όταν κάηκε δηλαδή το Μάτι δεν ήταν κομματικά στελέχη που το έκαψαν. Τα κομματικά στελέχη πήγαν να το εκμεταλλευτούν σε επίπεδο επικοινωνιακό, και απέτυχαν. Η ουσία του πράγματος ήταν πως είχαμε 42 υπηρεσίες που ήταν όλες μαζί υπεύθυνες για να μην καεί το Μάτι. Λοιπόν, αυτό δεν έχει αλλάξει ούτε με την Αριστερά. Καμία υπηρεσία δεν έκλεισε, καμία ανάλυση δεν έγινε για το πώς παρέχονται αυτές οι περίφημες υπηρεσίες. Το ίδιο ισχύει και για την επιχειρηματικότητα. Το ίδιο ισχύει και για οποιοδήποτε κομμάτι αγγίζει την καθημερινή ζωή των πολιτών ή των επιχειρήσεων. Αυτό λοιπόν ήταν προνομιακός χώρος της Αριστεράς να παρέμβει, γιατί δεν είχε φτιάξει αυτή το πελατειακό κράτος. Λοιπόν, ποιο λόγο είχε η Αριστερά να μην συγκρουστεί μετωπικά με αυτό; Ποιο λόγο είχε να μην αγγίξει τη ρίζα κάθε προβλήματος που υπάρχει στην Ελλάδα, σύμφωνα με κάθε διεθνή μελέτη; Κανέναν.

Ακούστε τη συνέντευξη:

Διαβάστε τη συνέντευξη:

Μας έμεινε μία απορία σχετικά με τις ανακοινώσεις των υποψηφιοτήτων: 15 υποψήφιοι που μένουν σε 15 διαφορετικές πόλεις της Ευρώπης και θα είναι υποψήφιοι με το Ποτάμι;

Ναι, είναι το ένα μέρος του ψηφοδελτίου αυτό που ανακοινώνουμε σήμερα το απόγευμα στο πάρτυ για τα 5 χρόνια που συμπληρώνει το Ποτάμι. Είναι το Ποτάμι που είναι σε όλη την Ευρώπη. Δηλαδή, φίλοι, άνθρωποι που δουλεύουν σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, άνθρωποι που γνωρίζουν για την Ευρώπη, που γνωρίζουν τι θα πει να ζεις στην Ευρώπη, άνθρωποι που έχουν αναγνωρίσει και έχουν βιώσει τα πολύ θετικά που έχει δώσει η Ένωση στους πολίτες όλων των κρατών της, και θα μοιραστούν αυτή την εμπειρία τους με το Ποτάμι στην πορεία των ευρωεκλογών. Πολύτιμη εμπειρία, θα έλεγα.

Πέντε χρόνια πέρασαν κιόλας κ. Κύρκο. Ο απολογισμός που κάνετε στην Ευρώπη και την Ελλάδα έχει θετικό πρόσημο;

Ναι, αναντίρρητα. Παρά τη δύσκολη θέση που βρισκόμαστε και που οδηγεί πολλούς να έχουν ξεγράψει το Ποτάμι, αυτά τα πέντε χρόνια ήταν ιδιαίτερα πολύτιμα. Δεν θα πω για την Ευρώπη που το έργο ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και δυσανάλογο του μεγέθους μας, αλλά θα περιοριστώ στην Ελλάδα, στην ελληνική Βουλή.

Στη διάρκεια των δύο τελευταίων κυβερνήσεων το Ποτάμι στήριξε όλα τα θετικά μέτρα που μπορούσαν να φτάσουν στο κοινοβούλιο – κατά σύμπτωση ήταν και αυτά που ο ακροδεξιός εταίρος αρνιόταν να ψηφίσει . Η κυβέρνηση τα πέρασε με τις ψήφους μας, με την παρουσία μας, όλα τα “δικαιωματικά” νομοσχέδια. Τη Συμφωνία των Πρεσπών, που ήταν πολύ σημαντική για να κλείσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ένα χρόνιο θέμα- χωρίς βέβαια να ξεχνάμε ότι είναι ένα πολύ δύσκολο γεγονός – και που ανοίγει ένα παράθυρο για την καλύτερη διευθέτηση αύριο. Και αυτό χάρη στο Ποτάμι πέρασε.

Κυρίως έδειξε πώς πρέπει να είναι τα κόμματα σε συμπολίτευση και αντιπολίτευση και πώς πρέπει να λειτουργούν μέσα στη Βουλή: χωρίς να μετράνε το πολιτικό κόστος, χωρίς παρωπίδες και με κριτήριο το συμφέρον του πολίτη. Αυτό το έκανε το Ποτάμι, το μόνο κόμμα που το έκανε και είμαστε υπερήφανοι για αυτό. Άρα καλά κάναμε τα πέντε χρόνια.

Σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολη η μάχη της επιβίωσης. Και το ερώτημα είναι αν μπορεί το Ποτάμι να αντέξει, αν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του καθώς επιλέγετε αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές.

Δοκιμάσαμε τη συγκρότηση του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, αλλά επειδή το κάναμε χωρίς να έχουμε κουβεντιάσει προγραμματικά, πολιτικά - δηλαδή στην αναγνώριση των προβλημάτων και στην πρόταση λύσεων - η προσπάθεια απέτυχε τραγικά. Πληγωθήκαμε κι εμείς και το ΠΑΣΟΚ. Γενικά ήταν ένα μάθημα που πήραμε, πώς δεν πρέπει να γίνονται οι "συναντήσεις".

Αυτό το μάθημα το πήραμε μόνο εμείς. Διάβαζα το κείμενο της "Γέφυρας" και είδα ότι και αυτοί ακολουθούν την πεπατημένη: "Πρώτα θα αγκαλιαστούμε, μετά θα σκεφτούμε τι μπορούμε να πάμε να κάνουμε". Η Ελλάδα γενικά πάσχει στο θέμα των συγκλίσεων, ποτέ δεν έχουμε προγραμματικές συγκλίσεις γιατί ποτέ τα κόμματα δεν έχουν προγραμματικό λόγο. Αυτό είναι το ζήτημα. Εμείς πήραμε το μάθημα από το ΚΙΝΑΛ και προχωράμε, αναγκαστικά. Και λέω αναγκαστικά γιατί υπάρχει ένας χώρος που πρέπει να ανασυγκροτηθεί, αλλά όχι στη βάση του ΠΑΣΟΚ του 1980.

Άρα, πήραμε το μάθημα και λέμε: Αναγκαστικά κατεβαίνουμε μόνοι μας, δείχνουμε την πεντάχρονη πορεία μας στους πολίτες, τους ζητούμε να αναλογιστούν: “εάν δεν υπήρχε το Ποτάμι αυτά τα πέντε χρόνια, θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα;”. Τόσο απλά. Χωρίς μεγάλες και βαθυστόχαστες αναλύσεις, χωρίς υπερβολικές υποσχέσεις που έτσι κι αλλιώς δεν θα κρατηθούν, αλλά με βάση την εμπειρία των πέντε χρόνων.

Κύριε Κύρκο, υπάρχει πολιτικός χώρος στο προοδευτικό κέντρο για σας, για το Ποτάμι για να αντλήσετε ψηφοφόρους; Με δεδομένο ότι υπάρχει πόλωση ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, και υπάρχει και το ΚΙΝΑΛ.

Ναι. Για αυτό λέω ότι το μήνυμα προς τους πολίτες απευθύνεται και σε πολίτες διαφόρων αποχρώσεων. Δεν απευθύνεται μόνο σε πολίτες που ψήφισαν Ποτάμι στις προηγούμενες ή στις παραπροηγούμενες εκλογές. Απευθύνεται και σε πολίτες που πλησιάζουν ιδεολογικά άλλους χώρους, αλλά βλέπουν τα αδιέξοδα στα οποία αυτοί οι χώροι βρίσκονται.

Εγώ πιστεύω πως και ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αδιέξοδο. Μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης. δεν έχει ένα σαφές μήνυμα. Έκανε κάτι λάθος; Κι αν έκανε, ποια είναι αυτά τα λάθη; Αν πάλι όλα ήταν “καλά καμωμένα”, πράγματι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αλλά, αν δεν είναι;

Η Νέα Δημοκρατία έχει τεράστιο πρόβλημα προσανατολισμού, με ηγέτη που δηλώνει μεταρρυθμιστής και πάρα πολλά στελέχη που - όπως στη συζήτηση στη Βουλή για τις Πρέσπες - θυμίζουν ΕΡΕ του '60. Αυτή η σύγχυση στη ΝΔ θα φανεί και μετά τις εκλογές, το φεουδαρχικό σύστημα επιλογής "υπουργών" είναι σίγουρο πως θα οδηγήσει σε αδιέξοδα.

Άρα, λέω πολίτες οι οποίοι μπορεί ιδεολογικά να ανήκουν σε αυτούς τους χώρους, αν δεν δώσουν ψήφο στο Ποτάμι , το Ποτάμι θα λείπει από τις κρίσιμες ψηφοφορίες, από τις κρίσιμες στιγμές που απαιτείται συναίνεση στη Βουλή. Για αυτό ο χώρος στον οποίο απευθυνόμαστε δεν είναι το μικρό ποσοστό που πήρε το Ποτάμι στις προηγούμενες εκλογές.

Όμως το ενδεχόμενο να έχουμε, τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και ελληνικό, μία επιστροφή σε θέση ισχύος δυνάμεων συντηρητικών, νεοφιλελεύθερων, με προτάγματα που δεν συμβαδίζουν με αυτό που λέμε “προοδευτικό” - αν αποδεχθούμε την διάκριση “πρόοδος-συντήρηση”, δεν θα πω “δεξιά-αριστερά. Όλα αυτά δεν θα έπρεπε να κινητοποιήσουν δυνάμεις για να συζητήσουν και να βρουν κοινά προγράμματα ώστε να πορευθούν μαζί; Και το λέω αυτό γιατί ήθελα να σας ρωτήσω για τις πρωτοβουλίες για τον προοδευτικό χώρο. Αν κατάλαβα καλά, έχετε μία κριτική προσέγγιση, γιατί κάτι είπατε για τη “Γέφυρα”, ότι πρώτα βάζει το κάλεσμα και αφήνει τα προγραμματικά στην άκρη.

Πρώτα αγκαλιάζει τον στόχο και μετά συζητάει μαζί του. Ούτε καν εξετάζει το πώς. Όπως το θέσατε στην ερώτηση. Εγώ είμαι από την πλευρά αυτών που λένε ότι είναι απαραίτητη η συζήτηση μέσα στον προοδευτικό χώρο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πόσο μάλλον σε ελληνικό. Δεν συμφωνώ με το ότι όλη η δεξιά είναι νεοφιλελεύθερη, αλλά εντάξει οι ταμπέλες μπαίνουν για να διευκολύνουν τις απλοϊκές συζητήσεις. Συμφωνώ με το γεγονός ότι υπάρχει συντήρηση και στην αναζήτηση του “ποιος, πού”, το μόνο κλειδί είναι να συζητάμε πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα.

Δηλαδή, όταν μιλάς για την εκπαίδευση πρέπει να καταθέσεις το γιατί η άποψή σου να μην υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια – όπως υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου – είναι πρόοδος. Όταν μιλάς για κοινωνική στήριξη πρέπει να εξηγήσεις γιατί οι δυνάμεις στις αγορές είναι αυτές που θα ρυθμίσουν και τη ζωή των χαμηλόμισθων ή τη ζωή αυτών που δεν έχουν δουλειά και όχι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Αυτά είναι θέματα που και η Αριστερά και η Δεξιά στην Ελλάδα, έχουν λανθασμένες απαντήσεις.

Άρα, τοποθετείς τα ζητήματα που είναι φλέγοντα για τη χώρα μας – η χώρα μας έχει ανεργία, πρόβλημα ανάπτυξης, λανθασμένο μοντέλο ανάπτυξης, πελατειακό κράτος – και μετά ανοίγεις τη συζήτηση πάνω σε αυτά. Εγώ εδώ και χρόνια λέω – και το έχω πληρώσει με προσωπικό κόστος – ότι η Αριστερά έχει λόγο και πρέπει σε αυτή τη συζήτηση τις επόμενες ημέρες να καταθέσει την πολύτιμη εμπειρία της από τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης που έκανε και πάρα πολλά στραβά. Αλλά, να τα βάλουμε κάτω επί του συγκεκριμένου. Το κείμενο των φίλων της Γέφυρας κάνει μία επιδερμική κριτική γενικότατα χωρίς να αγγίζει κανένα θέμα και καταλήγει στο να πάμε να αγκαλιαστούμε και να προχωρήσουμε μαζί. Το κάναμε και με το ΠΑΣΟΚ αυτό, δεν λειτουργεί.

Όσες φορές έχει προσπαθήσει να γίνει κάτι τέτοιο δεν φέρνει αγαθά αποτελέσματα. Για αυτό, για άλλη μια φορά κτυπάμε το καμπανάκι που λέει ότι αν δεν μιλήσεις για συγκεκριμένα προβλήματα, όλα τα άλλα πολλές φορές λειτουργούν και σαν προκάλυμμα άλλων επιδιώξεων και δεν τους περιποιεί τιμή. Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους που έγραψαν το κείμενο είναι επιτυχημένοι, δεν περιμένουν τίποτα από μια κυβέρνηση της αριστεράς. Όμως δίνουν την εντύπωση του “πρόθυμου” και αυτό δεν τους τιμάει. Αν μπορούσαμε να μιλήσουμε για τα συγκεκριμένα προβλήματα, θα βλέπαμε καθένα από αυτά: πού κάθεται η πρόοδος, πού μένει η συντήρηση και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα που γεννιέται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο (όπως πολύ σωστά είπατε).

Εσείς ποια θα βάζατε ως ένα- δύο θέματα που θα έπρεπε να είναι τα βασικά της συζήτησης.

Για μένα το πρώτο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το πελατειακό κράτος. Όχι το κομματικό, μην τα μπερδεύουμε. Το ότι κάθε κόμμα διορίζει κάποιους, εντάξει αυτό είναι ενοχλητικό, κακό, αλλά το μικρότερο. Το ζήτημα είναι ότι όλο το κράτος είναι δομημένο ώστε να μην παρέχει υπηρεσίες, παρά μόνον με το αζημίωτο και όπου αυτό επιλέγει. Όταν κάηκε δηλαδή το Μάτι δεν ήταν κομματικά στελέχη που το έκαψαν. Τα κομματικά στελέχη πήγαν να το εκμεταλλευτούν σε επίπεδο επικοινωνιακό, και απέτυχαν. Η ουσία του πράγματος ήταν πως είχαμε 42 Υπηρεσίες που ήταν υπεύθυνες για να μην καεί το Μάτι. Λοιπόν, αυτό δεν έχει αλλάξει ούτε με την Αριστερά. Καμία Υπηρεσία δεν έκλεισε, καμία ανάλυση δεν έγινε για το πώς παρέχονται αυτές οι περίφημες υπηρεσίες.

Το ίδιο ισχύει και για την επιχειρηματικότητα. Το ίδιο ισχύει και για οποιοδήποτε κομμάτι αγγίζει την καθημερινή ζωή των πολιτών ή των επιχειρήσεων. Αυτό λοιπόν ήταν προνομιακός χώρος της Αριστεράς να παρέμβει, γιατί δεν είχε φτιάξει εκείνη το πελατειακό κράτος. Το πελατειακό κράτος είναι αυτό που είναι εμπόδιο στην επένδυση του Ελληνικού και ακόμα δεν έχουν μπει οι μπουλντόζες γιατί δεν μπορούν να αποχαρακτηριστούν κάποια κτήρια που υπάρχουν εκεί. Λοιπόν, ποιο λόγο είχε η Αριστερά να μην συγκρουστεί μετωπικά με αυτό; Ποιο λόγο είχε να μην αγγίξει τη ρίζα κάθε προβλήματος που υπάρχει στην Ελλάδα, σύμφωνα με κάθε διεθνή μελέτη; Κανέναν. Εκτός από το ότι δεν ήξερε τι να κάνει, και δεν ήθελε και να ρωτήσει. Γιατί αν ρωτήσεις, αποκαλύπτεις το ότι δεν ξέρεις. Ενώ το σωστότερο βήμα κάθε κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι να ρωτήσει αυτούς που ξέρουν και να τους αγκαλιάσει, χωρίς να είναι καν δικοί της.

Κλείνοντας κ. Κύρκο, επειδή υπάρχει μπροστά μας η εκδήλωση της 4ης Μαρτίου που κάνει στην Αθήνα η ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών Δημοκρατών του Ευρωκοινοβουλίου, όπου θα παρουσιαστεί το πρόγραμμα της επιτροπής για τη Συμμετοχική και Βιώσιμη Ευρώπη, εσείς, που είστε ευρωβουλευτής του Ποταμιού και έχετε προσκληθεί, θα πάτε σε αυτή την εκδήλωση; Διότι βλέπουμε την ίδια ώρα σε άλλα κόμματα, όπως το ΚΙΝΑΛ, μία κατηγορηματική άρνηση, ένα γενικό απαγορευτικό.

Εγώ ο ίδιος όχι μόνον θα πάω στην εκδήλωση που προσφέρει συγκεκριμένες προτάσεις αντιμετώπισης των ανισοτήτων στην Ευρώπη – γιατί όλοι σε μια στιγμή τσακίρ κεφιού καταγγέλλουν την Ευρώπη ότι δεν έχει τέτοιες πολιτικές - αλλά είμαι ευτυχής που κλήθηκα για να μιλήσω και όχι μόνο να παραστώ. Στην Ελλάδα βλέπουμε τα πάντα μέσα από το δικό μας φοβικό φίλτρο. Τι θα πει, δεν έρχονται γιατί κάλεσαν τον πρωθυπουργό να απευθύνει χαιρετισμό στο τέλος; Μήπως αυτό σημαίνει ότι παίζουν το παιχνίδι του Αλέξη και κατά αντιδιαστολή δεν παίζουν το παιχνίδι της Φώφης; Ή μήπως πρέπει να κρύψουν και τον Γ. Παπανδρέου μη τυχόν και βγει από το σεντούκι και πάει; Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα σε ένα ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτή η συζήτηση θα γίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Θα μιλήσουμε παντού για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων, γιατί αυτό είναι το ευρωπαϊκό πρόβλημα. Είναι ντροπή στην Ελλάδα να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και να λέμε "επειδή θα έρθει ο ένας, δεν θα έρθω εγώ".

Το ΠΑΣΟΚ ειδικά, ανήκει στην Σοσιαλδημοκρατία … είναι ο χώρος του. Εμείς ήμασταν φιλοξενούμενοι. Δουλέψαμε πέντε χρόνια μαζί, κάναμε πάρα πολύ καλή δουλειά, τους μάθαμε και μας έμαθαν. Αλλά για το ΠΑΣΟΚ είναι ο χώρος του, είναι η μήτρα του .Τι θα πει δεν πάνε; Αυτά είναι φοβικά … Εγώ θα είμαι εκεί, θα είμαι υπερήφανος για αυτά που έχουν γίνει, θα κάνω την κριτική μου σε πλευρές που θα έπρεπε να είναι πιο ενισχυμένες. Θα περίμενα όλο το ΠΑΣΟΚ να είναι εκεί – εκτός από τον τον Νίκο τον Ανδρουλάκη ο οποίος αυτή τη στιγμή είναι με αποστολή στην Βολιβία - για να προσφέρει τις δικές του προτάσεις. Αλλά για να προσφέρεις προτάσεις, πρέπει να έχεις προτάσεις. Το πρόβλημα της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας δεν είναι το αν έχει συρρικνωθεί ο χώρος, είναι η απουσία προτάσεων για το αύριο.

Ένα επίλεκτο μέλος της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα, θυμάμαι πολλά πολλά χρόνια πριν, έλεγε ότι πίνουμε πολλούς καφέδες και ξεχνάμε να καταθέσουμε προτάσεις.

Εμείς στο Ποτάμι προσπαθήσαμε και καταθέσαμε προτάσεις επί παντός επιστητού. Δεν σε σώζει, είναι αλήθεια, αυτό. Αλλά, τουλάχιστον, στο τέλος της ημέρας έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου ότι “εγώ έχω κάνει και πέντε προτάσεις, δεν μιλάω γενικώς για ιδέες, και εάν κληθώ να τις υλοποιήσω θα ξέρω τι να κάνω.”

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com