29 Ιανουάριος, 2016

Το κράτος ως λάφυρο

Ποτάμι

Έξι χρόνια κρίσης και μνημονίων, τελικά δεν ήταν αρκετά.

Για να δημιουργηθεί ή έστω να μπουν οι βάσεις ενός κράτους με κανόνες. Παραμένει σε μεγάλο βαθμό αν και έγιναν κάποιες σοβαρές προσπάθειες (Διαφάνεια, open gov, Διαβούλευση) ένα κράτος που λειτουργεί υπέρ ενός αρχηγού, της ομάδας του και των ανθρώπων που την περιστοιχίζουν.

Αν παρακολουθήσουμε τι είπαν από το 2009 και στη συνέχεια όσοι ήθελαν να εκλεγούν πρωθυπουργοί, αναρωτιέται γιατί κάποιοι θέλουν να διοικήσουν ένα χρεοκοπημένο κράτος. Και όμως υπάρχει απάντηση και μας τη δίνει με τον καλύτερο τρόπο τόσο η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όσο και η προηγούμενη. Για το χρησιμοποιήσουν ή να το λαφυραγωγήσουν.

Το ελληνικό κράτος υπηρετήθηκε από ξενόδουλους ή αυτόνομους βασιλείς και ηγέτες, από ομάδες συμφερόντων, απαρχαιωμένες κομματικές ελίτ και μηχανισμούς που αφού το έστυψαν των οδήγησαν σε πολιτειακές εκτροπές και επανειλημμένες πτωχεύσεις. Προφανώς με λαμπρές εξαιρέσεις.
Και αν μετά τη δικτατορία και το ξεκίνημα της μεταπολίτευσης εξουδετερώθηκαν οι δεσποτικοί μηχανισμοί που είχαν τον έλεγχο, τη θέση της αστυνομίας και του στρατού πήραν ή για την ακρίβεια μονοπώλησαν η γραφειοκρατία και το κομματικό κράτος.

Το «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού» βόλεμα στο κράτος έγινε κανόνας.

Και το Ποτάμι προσπαθεί προς αυτή την κατεύθυνση, να πείσει τους πολίτες να είναι ενεργοί για να εξουδετερώσουν νοοτροπίες αυτού του είδους. Γιατί όπως πολλές φορές έχουμε πει «το Ποτάμι δεν χρωστάει πουθενά. Όλα τα άλλα κόμματα χρωστάνε». Δεν χρωστάει στις τράπεζες, δεν συναλλάσσεται με νέα η παλιά συστήματα. Δεν έχει σχέση με την τριγωνική σχέση «media - τραπεζών – πολιτικών» που υπηρετεί έναν βασικό κανόνα: «Θα σου δώσω δάνειο για να με βοηθήσεις».

Το Ποτάμι, έχει κάνει προτάσεις και στο μείζον θέμα του κομματικού κράτους ο Σταύρος Θεοδωράκης πριν από λίγες ημέρες επανήλθε προτείνοντας «τα πολιτικά γραφεία των υπουργών να πάψουν να είναι δημόσιες υπηρεσίες». Όπως είπε τα πολιτικά γραφεία εντάχθηκαν στο δημόσιο το 1985 επί Άκη Τσοχατζόπουλου και το Ποτάμι Θα καταθέσει νομοθετική πρόταση για κατάργηση των πολιτικών γραφείων. Έφερε δε ως παράδειγμα το τι συμβαίνει στη Κύπρο, όπου το δημόσιο πληρώνει μόνο έναν η μια γραμματέα και έναν ή μια σύμβουλο. Μόνο από αυτό το μέτρο το κέρδος είναι και οικονομικό με το ετήσιο κόστος του δημοσίου να μειώνεται κατά 100 εκατ. € κάθε χρόνο.
Και αυτό είναι ένα από τα πολλά.

Η ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου μέσω αποφασιστικών αρμοδιοτήτων στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) και όχι μέσω της κυβερνητικής πλειοψηφίας, όπως επιθυμεί η κυβέρνηση είναι κάτι άλλο. Το κράτος δεν είναι λάφυρο.