16 Σεπτεμβρίου, 2018

Το κίνημα που έγινε μόδα

Λίνα Παπαδάκη

Ο​​ταν o λαμπερός κόσμος της showbiz φωτίζει ένα πραγματικό πρόβλημα μπορεί να έχει ευεργετικό ρόλο, γιατί οι κοινοί θνητοί ταυτίζονται με τα είδωλα και κάποιες φορές παίρνουν δύναμη και απελευθερώνονται. Τότε το φαινόμενο γίνεται κίνημα.

Αν όμως το κίνημα γίνει μόδα, τότε η δυναμική του αντιστρέφεται και μπορεί να εκφυλιστεί σε εργαλείο, να αποκτήσει χαρακτηριστικά ανορθολογικού αταβισμού και να αποτελέσει ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα της πολιτικής ορθότητας. Κάτι τέτοιο νομίζω πως συνέβη με το κίνημα #Metoo.

Οταν πρωτοεμφανίστηκε δημιούργησε πραγματικές προσδοκίες. Το υπόδειγμα θάρρους ορισμένων αστέρων του Χόλιγουντ θα μπορούσε να είχε γίνει συνθήκη αλλαγής της παθητικής στάσης των καθημερινών θυμάτων σεξουαλικής παρενόχλησης.

Οι ελπίδες αποδείχθηκαν φρούδες. Οσο πολλαπλασιάζονταν οι καταγγελίες των διασημοτήτων, τόσο πύκνωναν οι ασόβαρες περιπτώσεις και οδηγούμασταν στη γραφικότητα. Φτάσαμε να συζητούν κάποιοι στα σοβαρά να ποινικοποιήσουν το επίμονο βλέμμα στον δρόμο και σχεδόν να θέσουν εκτός νόμου το φλερτ.

Δυστυχώς, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, δεν βοηθήθηκαν οι απλές γυναίκες που υφίστανται τη βία της πραγματικής σεξουαλικής παρενόχλησης. Το φαινόμενο #ΜeΤoo κατέληξε να αφορά μόνο τους διάσημους – τις κοινωνίες δεν τις ακούμπησε. Οι ανώνυμες γυναίκες παρέμειναν με τα όποια μοναχικά όπλα της προσωπικότητάς τους και της ατομικής τους δύναμης, ενώ κάποιες επώνυμες απλώς βρήκαν μία νέα κοινή γλώσσα σεξιστικής αυτοθυματοποίησης.

Στη χώρα μας, ας πούμε, ακούμε καμιά φορά για περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης σε γραφεία, εργοστάσια, πανεπιστήμια ή αλλού. Μαθαίνουμε σποραδικά για τη σεξουαλική βία στα στρατόπεδα μεταναστών. Καμία δημόσια συζήτηση δεν έχει γίνει όμως γι’ αυτά, ούτε πριν ούτε μετά την εμφάνιση του κινήματος #MeΤoo.

Αντιθέτως, πολύ μελάνι χύθηκε για την Κατερίνα Νοτοπούλου, που αυτοπροσφέρθηκε ως υπόδειγμα σεξιστικής επίθεσης επειδή πολλοί θεώρησαν ότι δεν είχε τα προσόντα να υπουργοποιηθεί. Κι εύκολα βρήκε συμπαράσταση από ορισμένες θεσμικές φεμινίστριες που τις ακούμε να εμφανίζονται μόνο όταν θίγονται γνωστές υπουργίνες. Εν τω μεταξύ, οι ανώνυμες γυναίκες που είναι τα πραγματικά θύματα του σεξισμού παραμένουν μόνες.

Η Λίνα Παπαδάκη είναι διευθύντρια του Γραφείου Τύπου