18 Μάιος, 2019

Τις Βρυξέλλες πολλοί τις εμίσησαν, τα ευρωπαϊκά κονδύλια όμως κανείς

Μίλτος Κύρκος

Σημαντικές οι ευρωεκλογές του 2019, καθώς το αποτέλεσμά τους θα καθορίσει σε έναν βαθμό, το ποια πρέπει να είναι η κατεύθυνση της Ένωσης το επόμενο χρονικό διάστημα. Μπορούμε λοιπόν ως μπούσουλα να επιλέξουμε κάποια αποτελέσματα ως πιο σημαντικά:

Το πρώτο είναι η αύξηση της ακροδεξιάς. Εάν είναι σημαντική, τότε θα ενισχυθούν οι φυγόκεντρες δυνάμεις στην Ένωση, παρά το παράδοξο ότι οι εθνικές λύσεις που όλοι οι ακροδεξιοί ευαγγελίζονται, τους φέρνουν σε ευθεία αντιπαράθεση μεταξύ τους στα περισσότερα ζητήματα. Και δεν είναι περίεργο, γιατί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στηρίζεται σε συμβιβασμούς, ενώ οι εθνικές πολιτικές στους εθνικούς εγωισμούς και ανάγκες. Η ενδυνάμωση, λοιπόν, της ακροδεξιάς απομακρύνει τη δυνατότητα συγκροτημένης και ευρωπαϊκής απάντησης στις προκλήσεις, και αποδυναμώνει την ΕΕ, τη στιγμή που οι καιροί πια απαιτούν πιο αποφασιστική, αλλά και παραγωγική, σε ανάπτυξη και πολιτικές σύγκλισης, Ένωση.

Το επόμενο είναι η αύξηση των λαϊκιστών. Βλέπουμε μια σειρά χώρες να ενισχύουν τον δεξιό λαϊκισμό, που υπόσχεται εύκολες λύσεις εναντίον του “συστήματος” των Βρυξελλών, ενώ ο αριστερός λαϊκισμός βρίσκεται σε σχετική υποχώρηση μετά τα μαθήματα από την ελληνική κρίση. Φυσικά όταν οι λαϊκιστές συμμετέχουν σε κυβερνήσεις, αποποιούνται εύκολα τον αντισυστημικό τους ρόλο, καθώς τις Βρυξέλλες πολλοί εμίσησαν, τα ευρωπαϊκά κονδύλια όμως κανείς. Κάθε ενίσχυσή τους όμως καθυστερεί την ανάπτυξη πολιτικών ξεπεράσματος της παραλυτικής ακινησίας που δείχνει η ΕΕ σε ορισμένα θέματα (όπως η περιφερειακή σύγκλιση, η κοινή ψηφιακή και ενεργειακή πολιτική, η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης) και της βαθύτερης πολιτικής ολοκλήρωσης που είναι απαραίτητη στο ισχυρά ανταγωνιστικό περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης.

Το τρίτο είναι η ισορροπία των πολιτικών δυνάμεων στο κέντρο του πολιτικού φάσματος: το Λαϊκό κόμμα θα χάσει και πόσο προς την ακροδεξιά; Οι Σοσιαλιστές θα συνεχίσουν την ανάκαμψη που έδειξε η Φινλανδία, η Σουηδία και η Ισπανία ή θα υποστούν απώλειες; Ο νέος πόλος που αναδύεται με την διακηρυγμένη, αλλά ακόμη στα χαρτιά συνεργασία Φιλελεύθερων και Μακρόν θα είναι τόσο ισχυρός όσο φαίνεται; Οι Πράσινοι θα ακολουθήσουν την ανάπτυξη που δείχνουν στη Γερμανία ή αυτή αφορά μόνο ένα Κράτος – Μέλος; Με βάση αυτά τα ερωτήματα θα φανεί εάν μία επανάληψη της συμμαχίας Λαϊκού Κόμματος, Φιλελευθέρων και Συντηρητικών θα μπορεί να είναι πάλι εφικτή ή εάν το ΕΚ θα ακολουθήσει νέους δρόμους. Για το καλό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, καλό είναι να ευχηθούμε στις δυνάμεις που στηρίζουν την Ευρώπη της σύγκλισης, της προστασίας των ασθενέστερων και της ταχύτερης ολοκλήρωσης, να επικρατήσουν, ακόμη και στο εσωτερικό των πολιτικών τους ομάδων.

Και η Ευρωπαϊκή Αριστερά; Μήπως την ξέχασα; Όχι, καθόλου. Αλλά εάν δεν αποφασίσουν, όσες φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις βρίσκονται σε αυτή την οικογένεια, να ξεκαθαρίσουν, ότι δεν χωράει κανένας αντιευρωπαϊσμός, κανένα ναι μεν αλλά, καμία ανοχή σε ιδέες που θέλουν την κατάργηση της ίδιας της Ένωσης ή την αποδυνάμωσή της, τότε θα βρίσκεται στο περιθώριο των εξελίξεων. Πόσο μάλλον καθώς και στο νομοθετικό έργο ακολουθεί πάντα τη λογική του “ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο” θέτοντας και στηρίζοντας τις περισσότερες φορές οραματικούς στόχους, ενώ απαιτούνται πλειοψηφίες για εφαρμόσιμες πολιτικές. Και είναι κρίμα, γιατί όπως έγραψα παραπάνω, βρισκόμαστε στη συγκρότηση του νέου συνασπισμού εξουσίας και κανείς δεν περισσεύει.

Όσο γαι τη χώρα μας; Ούτε δημοψήφισμα, ούτε ψήφος εμπιστοσύνης. Ευρωεκλογές φυσικά με πολιτικά μηνύματα, αλλά και μια ευκαιρία να επιλέξουμε τους καλύτερους του χώρου μας ή και άλλων, για να μας εκπροσωπήσουν. Και να τιμωρήσουμε ίσως και όσους μας τάζουν με ευκολία λαγούς με πετραχήλια, από όλες τις πλευρές.  

ΠΗΓΗ: Η Εφημερίδα των Συντακτών