21 Ιανουάριος, 2019

Τι σημασία έχει που τη γειτονική χώρα την έχουν αναγνωρίσει 140 χώρες ως «Μακεδονία»;

Guest Αρθρογράφος

Αν εμείς συνεχίσουμε να μην την αναγνωρίζουμε, όλες αυτές οι χώρες κάποια στιγμή δεν θα αλλάξουν άποψη;

Ομιλία του Μιχάλη Μητσού στην εκδήλωση "Εδώ μιλούν οι τολμηροί - Μακεδονικό: η συζήτηση που δεν έγινε"

Θέλω να πω καταρχάς ότι διαφωνώ με τον τίτλο αυτής της εκδήλωσης. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου «τολμηρό». Εχω αντίθετα την αίσθηση ότι, όπως και οι περισσότεροι σήμερα εδώ, λέω τα αυτονόητα. Σε αυτόν τον τόπο, όμως, τα αυτονόητα είναι συχνά ανατρεπτικά. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, όταν ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για το Μακεδονικό, έστω και με τον μυστικοπαθή και διχαστικό τρόπο που τις ξεκίνησε ο πρωθυπουργός, δεν περίμενα ποτέ ότι θα φτάναμε στη σημερινή άγρια πόλωση. Δεν περίμενα ποτέ ότι η Νέα Δημοκρατία και το ΚΙΝΑΛ θα χρησιμοποιούσαν αυτή τη γλώσσα. Όχι αυτή που εκχωρήσαμε, τη μακεδονική. Την ελληνική.

Aς γυρίσουμε λοιπόν έναν χρόνο πίσω. Ο Σεργκέι Λαβρόφ, υπουργός Εξωτερικών μιας από τις πρώτες χώρες που έχουν αναγνωρίσει τον γείτονά μας με το όνομα Μακεδονία, ερωτάται σε συνέντευξη Τύπου στις 15/1/1997 από τον Θανάση Αυγερινό αν η χώρα του μπορεί να αναθεωρήσει το όνομα υπό διαφορετικές συνθήκες. «Εχουμε αναγνωρίσει τη Μακεδονία ως Δημοκρατία της Μακεδονίας και μόνο», απαντά. Και συνεχίζει επιχειρηματολογώντας γιατί δεν πρέπει η Ελλάδα να κάνει παραχωρήσεις (στο θέμα του ονόματος φυσικά) και γιατί δεν πρέπει να μπει η Μακεδονία στο ΝΑΤΟ.

Την επομένη αυτής της άσκησης κυνισμού, κάποιες εφημερίδες και ιστοσελίδες πανηγύρισαν επειδή ο Πούτιν «πήρε πίσω την αναγνώριση των Σκοπίων». Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Το μόνο που ενδιέφερε πάντα τον Πούτιν ήταν να παραμείνει η ΠΓΔΜ εκτός ΝΑΤΟ και εντός ρωσικής σφαίρας επιρροής, για πολιτικούς, οικονομικούς, αλλά και επικοινωνιακούς λόγους: είναι χαρακτηριστικό ότι στο Βέλες βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα «εργοστάσια»fake news της Ευρώπης.

Η Ρωσία και άλλες 130 χώρες συνεχίζουν έτσι να αποκαλούν τη γειτονική μας χώρα όπως την έχουν αναγνωρίσει, δηλαδή Μακεδονία. Το ίδιο κάνουν οι ξένοι πολιτικοί και ο διεθνής Τύπος. Εμείς, πάλι, κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. Μέχρι να μας πατήσουν την κόκκινη γραμμή: να, τις προάλλες η Εθνική Ομάδα Χειροσφαίρισης Νεανίδων αποχώρησε από το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στα Σκόπια επειδή οι φανέλες της εθνικής ομάδας της διοργανώτριας χώρας έγραφαν Macedonia. Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών τη συνεχάρη (ήταν το 2017, πριν ξεκινήσει ο Κοτζιάς τις διαπραγματεύσεις). Δυστυχώς όμως πάλι οι άσχετοι, άσπλαχνοι και αχάριστοι ξένοι δεν μας συμπαραστάθηκαν: η πειθαρχική Επιτροπή μηδένισε την ομάδα μας, την απέκλεισε από την οργάνωση και της επέβαλε χρηματικό πρόστιμο.

Γιατί ακολουθούν τόσες χώρες αυτή τη στάση; Επειδή μας ζηλεύουν που χτίζαμε Παρθενώνες όταν αυτοί έτρωγαν μπανάνες ανεβασμένοι στα δέντρα; Επειδή μας μισούν; Όχι. Επειδή τους είναι πιο εύκολο. Κι επειδή δεν καταλαβαίνουν γιατί επί τόσες δεκαετίες δεν μπορεί να επιλυθεί ένα τόσο απλό θέμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε υπό οιεσδήποτε συνθήκες, και με οποιουσδήποτε πολιτικούς στην εξουσία της γειτονικής χώρας, να αναζητήσουμε μια λύση. Όταν έχεις απέναντί σου εθνικιστές που θεωρούν ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν μπορείς να κάνεις διάλογο, είτε το καταλαβαίνουν οι σύμμαχοί σου είτε όχι. Όταν όμως έχεις τον Ζάεφ, σου παρουσιαστεί η ευκαιρία για λύση και την κλωτσήσεις, τότε η διεθνής σου απομόνωση θα είναι πραγματική.

Μερικοί συμπατριώτες μας βέβαια δεν ενοχλούνται από αυτό. Ηδονίζονται με την απομόνωση. Τους αρέσει ο διάλογος κουφών. «Να μην τη λέτε Μακεδονία». «Πώς να τη λέμε; Βόρεια Μακεδονία;» «Ούτε Βόρεια Μακεδονία. Μας έκλεψαν τη γλώσσα.» «Αφού την έχετε αναγνωρίσει τη μακεδονική γλώσσα από το 1977». «Ναι, αλλά μας έκλεψαν την εθνότητα». «Αφού η συμφωνία δεν μιλά για εθνότητα, αλλά για υπηκοότητα». «Ναι, αλλά μιλούν για μακεδονικό λαό». «Ε, καλά, δεν έχουν το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού;» «Να μην τη λέτε Μακεδονία».

Δεν ανήκω σε αυτούς. Όχι επειδή είμαι τολμηρός. Αλλά επειδή είμαι της σχολής του αυτονόητου.

*Ο Μιχάλης Μητσός είναι δημοσιογράφος