63. Προς ένα εξυπηρετήσιμο δημόσιο χρέος

  • Η αντίληψη της μονομερούς ρύθμισης του χρέους είναι εξωπραγματική. Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές πρέπει να γίνει σε ρεαλιστική και αμοιβαία αποδεκτή βάση.
  • Σε αυτή τη διαπραγμάτευση η χώρα θα προσέλθει με αυτοπεποίθηση και με δικό της πατριωτικό πρόγραμμα αλλαγών και νέου προσανατολισμού της οικονομίας. Σε αυτή τη διαπραγμάτευση πρέπει να τεθεί και το θέμα της εξαίρεσης από το PSI των ομολόγων που κατείχε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και εξαιρέθηκαν παράτυπα από το κούρεμα.
  • Επιδιώκουμε την οριστική βελτίωση της ποιότητας του χρέους, ώστε να είναι πραγματικά εξυπηρετήσιμο και να μην υπονομεύει την προσπάθεια της πατρίδας μας για τη μετάβαση σε σταθερή αναπτυξιακή πορεία. Αυτή είναι η οπτική μας, αυτό συμφέρει τη χώρα.
  • Η διευθέτηση του χρέους με μεγάλη χρονική παράταση των λήξεων, μείωση των επιτοκίων, διευθέτηση των βραχυπρόθεσμων απαιτήσεων του ΔΝΤ, πρέπει να περιλαμβάνει μια ικανή περίοδο απαλλαγής από την εξυπηρέτησή του. Μόνο τότε η οικονομία και η κοινωνία θα αποκτήσουν τη δυνατότητα και τους πόρους να ανασυνταχθούν.
  • Κάθε νέος δανεισμός της χώρας μετά τη διευθέτηση του χρέους, πρέπει να γίνεται με στόχο είτε την απομείωσή του με ευνοϊκότερους όρους, είτε τις δημόσιες επενδύσεις με προφανείς ευνοϊκές επιπτώσεις στο ΑΕΠ και την απασχόληση.

64. Η δημοσιονομική υπευθυνότητα πρέπει να νομοθετηθεί

  • Για να μην ξαναβρεθεί η χώρα στη δεινή θέση που είναι σήμερα, προτείνουμε θέσπιση νόμου Δημοσιονομικής ευθύνης, στα πρότυπα του νόμου Λούλα στη Βραζιλία, με θεσμοθέτηση ανώτατου όριου ως ποσοστό του ΑΕΠ πέραν του οποίου απαγορεύεται νέος δανεισμός εξαιρουμένης της αναχρηματοδότησης του παλαιού. Για την αύξηση του ορίου ως ποσοστό του ΑΕΠ θα χρειάζεται αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 2/3.
  • Κάθε δανεισμός πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη μελέτη χρήσης των χρημάτων. Απαγορεύεται ο δανεισμός για «γενικές ανάγκες του κράτους» χωρίς αυτές να προσδιορίζονται. Η πορεία της χρήσης των χρημάτων του δανεισμού ελέγχεται ανά εξάμηνο.
  • Υιοθέτηση «χρυσού κανόνα», που απαγορεύει στον καθαρό δανεισμό να υπερβαίνει το πρόγραμμα επενδύσεων της χώρας.
  • Η διαδικασία ψήφισης του προϋπολογισμού χωρίζεται σε δύο μέρη: Πρώτα εγκρίνονται τα γενικά χαρακτηριστικά, όπως έσοδα-έξοδα και δανεισμός και στη συνέχεια γίνεται ο επιμερισμός.
  • Εξαιρούνται οι περιπτώσεις στοχευμένων δράσεων για την αντιμετώπιση κοινωνικών αναγκών, όπως παιδική φτώχεια, υψηλή ανεργία που η απάλειψή τους ωφελεί μακροχρόνια την κοινωνική συνοχή αλλά και την οικονομική ανάπτυξη.

65. Η λύση για το ιδιωτικό χρέος

  • Η διαχείριση του χρέους των επιχειρήσεων πρέπει να αντιμετωπιστεί από έναν ανεξάρτητο ενδιάμεσο φορέα στον οποίο συμμετέχουν τράπεζες, Δημόσιο, ιδιώτες και πιθανόν η ΕΚΤ. Σε αυτόν το φορέα πρέπει να υπαχθεί και η εκκαθάριση των «κακών τραπεζών» (Proton, Αγροτική κλπ). Αυτός ο φορέας θα διασφαλίσει καλύτερα το δημόσιο συμφέρον, επιταχύνοντας τη λύση και την γρήγορη στροφή στην υγιή επιχειρηματικότητα.
  • Η ορθή λύση στο εσωτερικό χρέος απαιτεί άμεση τροποποίηση του πτωχευτικού κώδικα, που δίνει, σήμερα, απόλυτη προτεραιότητα του Δημοσίου στη εκποίηση της πτωχευτικής περιουσίας ή στο διακανονισμό για τη διευθέτηση των οφειλών. Το ισομερές κοινό συμφέρον των πιστωτών, θα φέρει έσοδα στα δημόσια ταμεία.
  • Η ρύθμιση των χρεών των επιχειρήσεων πρέπει να είναι τέτοια που να διευκολύνει την οικονομική τους επάνοδο και ανάκαμψη, χωρίς να σηματοδοτεί καθεστώς «ανήθικης επιβράβευσης» σε σχέση με τις συνεπείς, ως προς αυτό, επιχειρήσεις.
  • Οι υπερχρεωμένες μεγάλες επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να είναι βιώσιμες, πρέπει να διασωθούν με κεφαλαιοποίηση των χρεών τους σε τράπεζες και Δημόσιο, να εξυγιανθούν εν λειτουργία και να επανιδιωτικοποιηθούν.
  • Οι υπερχρεωμένες επιχειρήσεις που δεν είναι βιώσιμες πρέπει να οδηγηθούν σε ρευστοποίηση μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα και με διαφανείς διαδικασίες. Πρέπει να υπάρξει μία, οριστική, συγκροτημένη δέσμη μέτρων διευκόλυνσης των μικρών επιχειρήσεων και επαγγελματιών για τις συνολικές οφειλές τους (δάνεια, Δημόσιο, Ταμεία) που να περιλαμβάνει μακροπρόθεσμες ρυθμίσεις δόσεων και απαλλαγή πρόσθετων επιβαρύνσεων.
  • Σε ό,τι αφορά στα μη εξυπηρετούμενα στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας έως κάποιο συγκεκριμένο εμβαδόν ή αξία, η θέση μας συνοψίζεται στο: «κανένας δεν χάνει το σπίτι που μένει, αλλά και σε κανέναν δεν χαρίζεται το σπίτι που χρωστάει». Ανάλογη πρέπει να είναι και η αντιμετώπιση των μικρών προσωπικών δανείων των νοικοκυριών.