40. Επιχειρηματικότητα και καινοτομία

  • Να ξεπεράσουμε επιτέλους τα αγκυλωμένα σύνδρομα που θεωρούν την επιχειρηματικότητα συνώνυμη της κερδοσκοπίας.
  • Το Ποτάμι επιδιώκει τη θέσπιση δέσμης κινήτρων για τη μεγέθυνση των επιχειρήσεων. Ο στόχος είναι η σημαντική αύξηση του μέσου αριθμού εργαζομένων και του κύκλου εργασιών ανά επιχείρηση.
  • Εκσυγχρονισμός του θεσμού κατοχύρωσης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και πνευματικών δικαιωμάτων
  • Αποφασιστική προώθηση της νεανικής επιχειρηματικότητας, με τη δραστική απλοποίηση των γραφειοκρατικών βαρών, όπως ο μηδενισμός του κόστους σύστασης και συντήρησης μιας νέας επιχείρησης και ο μηδενισμός του ΦΠΑ για τα πρώτα τρία χρόνια λειτουργίας και για ετήσια έσοδα μέχρι €50.000.

41. Εξαγωγές

  • Στη χώρα μας το εμπορικό ισοζύγιο είναι εδώ και δεκαετίες αρνητικό. Έχουμε τις λιγότερες εξαγωγές σε όλη την Ευρώπη. Το 2008 ήταν 24% του ΑΕΠ. Σήμερα είναι 29%, όχι επειδή αυξήθηκαν αυτές, αλλά επειδή έπεσαν τα υπόλοιπα εισοδήματα. Ο στόχος θα πρέπει να είναι να φτάσουμε τις εξαγωγές στο 40% ενός ΑΕΠ, που θα μεγαλώνει .
  • Πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην παραγωγή προϊόντων που είναι διεθνώς εμπορεύσιμα. Να γίνει εθνικός στόχος η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας σε αυτούς τους κλάδους, σε υπάρχουσες και νέες επιχειρήσεις.
  • Πρέπει να αρθούν τα δεκάδες γραφειοκρατικά εμπόδια, και να γίνει αυτόματη η επιστροφή ΦΠΑ, να δοθούν εγγυήσεις για εξαγωγές και κίνητρα για καινοτόμες επιχειρήσεις εξαγωγικού χαρακτήρα. Να γίνει εθνικός στόχος η δημιουργία 500.000 νέων θέσεων εργασίας σε αυτούς τους κλάδους (σε υφιστάμενες και σε νέες επιχειρήσεις) μέσα στην επόμενη πενταετία.

42. Νέες μορφές κοινωνικών επιχειρήσεων

  • Οι κοινωνικές επιχειρήσεις αποτελούν χρήσιμο εργαλείο επιχειρηματικής ανάπτυξης και μείωσης της ανεργίας, προτάσσοντας ένα νέο, συλλογικό μοντέλο. Οι κοινωνικές επιχειρήσεις, αναλόγως του αντικειμένου και των δυνατοτήτων τους, πρέπει να αποκτήσουν ουσιαστικότερη θέση στο νέο επιχειρηματικό τοπίο της χώρας.

43. Αυτοδιαχείρηση επιχειρήσεων που κλείνουν

  • Η πολιτεία πρέπει να ενθαρρύνει τις πρωτοβουλίες αυτοδιαχείρισης επιχειρήσεων που κλείνουν λόγω της κρίσης. Να δοκιμάσουν οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Ο συνεταιρισμός, η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση χαρακτήρισαν από τις αρχές του το διεθνές εργατικό κίνημα. Τα ίδια αυτά γνωρίσματα είναι οικεία στην ελληνική παράδοση όχι μόνο από το μακρυνό παρελθόν, αλλά και από τους συνεταιρισμούς στα Αμπελάκια ως και τον κοινοτισμό του μεσοπολέμου. Τέτοιου είδους κινήσεις δεν είναι ουτοπικές. Απαιτούν, όμως, τόλμη από μέρους των εργαζομένων και ενίσχυση από την πλευρά της πολιτείας.

44. Σύγχρονες, εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης της επιχειρηματικότητας

  • Χρειαζόμαστε θεσμικό πλαίσιο που να προωθεί εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης. Τέτοιες μορφές είναι ο άμεσος δανεισμός, ο οποίος επιτρέπει στις επιχειρήσεις να βρουν χρηματοδότηση μέσω διμερών διαπραγματεύσεων με εξειδικευμένους φορείς της αγοράς χωρίς τραπεζική διαμεσολάβηση και η συμμετοχική χρηματοδότηση σύμφωνα με την οποία μικροί επενδυτές ενώνονται μέσω ψηφιακής πλατφόρμας, για να διοχετεύσουν αποταμιεύσεις σε επιχειρηματίες. Για χώρες όπως η Ελλάδα με μεγάλο ποσοστό εταιρειών με λιγότερους από πέντε εργαζόμενους, τέτοιες προσπάθειες υπόσχονται πολύ περισσότερα σε σχέση με άλλες πηγές.

45. Πτωχευτικός κώδικας

  • Η επιχειρηματική αποτυχία δεν πρέπει να ποινικοποιείται και να στιγματίζεται. Η αποτυχία είναι φυσιολογικό μέρος της διαδικασίας και προσφέρει χρήσιμα διδάγματα.
  • Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση όπου υπάρχει δόλος ή βαριά αμέλεια. Οι ελεγκτικές αρχές θα πρέπει να επιμένουν στον σαφή διαχωρισμό της εταιρικής περιουσίας από την προσωπική και να διώκεται ο ιδιοκτήτης επιχείρησης που πλουτίζει προσωπικά σε βάρος της εταιρίας.
  • Κατάργηση της άνευ όρων προτεραιότητας εξόφλησης οφειλών προς το Δημόσιο από τις πτωχευμένες επιχειρήσεις. Αυτή προκαλεί στρεβλώσεις και θίγει τα έννομα συμφέροντα όλων των άλλων πιστωτών: εργαζομένων, προμηθευτών, τραπεζών. Οι πιστωτές πρέπει να μπορούν να εισπράττουν αναλογικά και δίκαια, εξ ίσου τις αναλογίες τους και τις εξασφαλίσεις τους. Αυτό προστατεύει σε μεγάλο βαθμό τους εργαζομένους, αλλά και την υπόλοιπη αγορά, ενώ δίνει πρόσθετο αέρα ζωής στις επιχειρήσεις.

46. Καταπολέμηση της αδήλωτης και μαύρης εργασίας

  • Η αδήλωτη εργασία καταπολεμάται μόνο με συνδυασμό καταστολής και κινήτρων, όπως η μείωση του βάρους της συμμόρφωσης προς την νομοθεσία.
  • Το μη μισθολογικό κόστος εργασίας θα πρέπει να μειωθεί και κυρίως οι ασφαλιστικές εισφορές, που εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά υψηλές. Η μείωση θα έχει θετική επίδραση στην ανταγωνιστικότητα, στην απασχόληση, στον περιορισμό της αδήλωτης εργασίας, και στην παραγωγικότητα των μικρών επιχειρήσεων.
  • Τα κονδύλια ΕΣΠΑ για προγράμματα κατάρτισης και προσωρινής απασχόλησης να δαπανηθούν μόνο για πραγματική εργασία και πρακτική κατάρτιση. Κανένας δεν κερδίζει από εικονικές θέσεις εργασίας σε γραφεία υπουργείων και δήμων, ούτε από θεωρητικά σεμινάρια. Οι δρόμοι είναι δύο: είτε να σχεδιάσουν οι δήμοι προγράμματα κοινωνικής εργασίας και επισκευών υποδομής, και να απασχολήσουν εκεί τους νέους είτε η κατάρτιση να σχεδιαστεί από τους εργοδότες, να περιλαμβάνει πρακτική άσκηση και να χρηματοδοτηθεί κατά προτεραιότητα.
  • Οι έλεγχοι για τη μαύρη εργασία πρέπει να είναι εντατικοί και συνεχείς, με χρήση κάθε τεχνολογικού μέσου και διαρκείς δειγματοληψίες.
  • Η συμβολή του συνδικαλιστικού κινήματος στην αντιμετώπιση της μαύρης εργασίας μπορεί να είναι μεγάλη και πρέπει να θεσμοθετηθεί.

47. Στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις

  • Να αυξηθούν οι δημόσιες επενδύσεις σε μεγάλα και μικρά έργα. Θα ενισχύσουν άμεσα την απασχόληση και είναι το μόνο είδος δημόσιας δαπάνης που μπορεί να βρει πρόσθετη χρηματοδότηση από το εξωτερικό. Οι δημόσιες επενδύσεις να στραφούν κατά προτεραιότητα σε έργα που ενισχύουν την παραγωγή (π.χ. αρδευτικά έργα σε περιοχές με εξαγωγικές καλλιέργειες), τη διαμετακόμιση (π.χ. σιδηροδρομικές συνδέσεις λιμανιών), και την τεχνολογική υποδομή (π.χ. ευρυζωνικά δίκτυα).
  • Καθιέρωση του μοντέλου των συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) ως βασικό εργαλείο για τη δημιουργία και λειτουργία των απαραίτητων επενδύσεων σε δημόσιες υποδομές. Διασφάλιση ότι το δημόσιο ορίζει τις παρεμβάσεις και ελέγχει την ορθή υλοποίησή τους, ενώ ο ιδιωτικός τομέας τις υλοποιεί. Τα έσοδα του αναδόχου προκύπτουν με βάση ποσοτικά στοιχεία που για την πραγματική έκταση της παρεχόμενης υποδομής στους τελικούς χρήστες.

48. Ναι στις εξορύξεις, ναι στο περιβάλλον

  • Στην Ελλάδα λειτουργούν 1.500 ορυχεία, λατομεία και μεταλλεία. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αγνοήσουμε τα οικονομικά οφέλη της εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου, εφ’ όσον γίνεται με σεβασμό στο περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες, σύμφωνα με διεθνή πρότυπα.
  • Προτείνουμε τη θέσπιση νόμου για την διαδικασία διαβούλευσης με τις τοπικές κοινωνίες, τη θέσπιση ανταποδοτικών οφελών και τη δίκαιη απόδοση σχετικών μισθωμάτων.
  • Σημαντικός είναι ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη δημιουργία συνεργειών επενδυτών και τοπικής κοινωνίας. Στόχος να εξασφαλίζεται η τήρηση περιβαλλοντικών κανόνων και να μεγιστοποιούνται τα οφέλη για τους κατοίκους και την περιοχή μέσω δράσεων κοινωνικής εταιρικής ευθύνης και παράπλευρων επενδύσεων και χορηγιών.
  • Σύνταξη εθνικού και τοπικού χωροταξικού σχεδίου με πρόβλεψη για τις μεταλλευτικές δραστηριότητες καθώς και για εναλλακτικές μεθόδους επανάχρησης γης.
  • Αποτύπωση σε κοινή ηλεκτρονική βάση των δεδομένων των μεταλλευτικών κοιτασμάτων και των προστατευόμενων περιοχών.
  • Κατάθεση του νέου λατομικού νομοσχεδίου το οποίο εκκρεμεί εδώ και έντεκα χρόνια.
  • Κωδικοποίηση και θωράκιση της διαδικασίας εκπόνησης μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων με παράλληλη απλούστευση της διαδικασίας.
  • Χρειάζεται ενίσχυση των Επιθεωρήσεων Μεταλλείων που υπολειτουργούν με αποτέλεσμα να μη γίνονται έλεγχοι σε μια δραστηριότητα ευαίσθητη για το περιβάλλον και επικίνδυνη για τους εργαζομένους.

49. Να γίνουμε το μποστάνι και το κελάρι της Ευρώπης

  • Το Ποτάμι θέτει ως προτεραιότητα την ανάπτυξη στον αγροτικό τομέα ως έναν από τους βασικούς πυλώνες της αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Στόχος μας είναι η προσθήκη αξίας στα προϊόντα με συγκριτικά πλεονεκτήματα όπως οπωροκηπευτικά, λάδι και κρασί, η αύξηση της ποιοτικής ζωικής παραγωγής και προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας.
  • Οι ενισχύσεις, που πρέπει να συνεχίσει να λαμβάνει ο αγρότης, να δίνονται με τρόπο που θα έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα: Ενθαρρύνοντας τη συλλογική επιχειρηματικότητα που θα δίνει υπεραξία στο προϊόν σε όλα τα στάδια, από την παραγωγή του και τη μεταποίηση, μέχρι την τοποθέτησή του στην αγορά. Με στόχευση στην ποιότητα και το περιβάλλον.
  • Η ανταγωνιστικότητα του τομέα θα επιτευχθεί μόνο μέσα από ισχυρά συλλογικά σχήματα, κλαδικά οργανωμένα, τα οποία θα κάνουν παρέμβαση σε όλα τα στάδια από την παραγωγή μέχρι την τοποθέτηση του τελικού προϊόντος στην αγορά. Αυτό για να γίνει, απαιτεί την θεσμική παρέμβαση του κράτους.
  • Ταυτόχρονα είναι απαραίτητη η οργάνωση όλων των αγροτών σε ισχυρές κι ευέλικτες Ομάδες Παραγωγών. Ομάδες δομημένες για τη διαχείριση ομοειδών προϊόντων, με ισχυρό management και με στενές και σταθερές σχέσεις με τους φορείς της εφαρμοσμένης αγροτικής έρευνας και της καινοτομίας.
  • Η κρατική “ομπρέλα” πρέπει να επεκταθεί και σε ένα ενιαίο πρόγραμμα προώθησης των Ελληνικών προϊόντων στην αγορά, καθώς τεράστια ποσά δαπανώνται αποσπασματικά με χαμηλά αποτελέσματα.
  • Κατά την ίδια λογική υποστήριξης της συλλογικότητας, πρέπει να γίνει παρέμβαση στην μείωση του κόστους παραγωγής μέσω της δημιουργίας ισχυρού κλαδικού προμηθευτικού συνεταιρισμού αγροεφοδίων.
  • Ο τομέας της έρευνας, της εκπαίδευσης και της τεχνικής βοήθειας έχουν ειδική μέριμνα στο στρατηγικό μας σχέδιο, ως ενιαία ενότητα αρμονικά διασυνδεδεμένη. Σε αυτό θα συμβάλει η επαναλειτουργία της “υπηρεσίας γεωργικών εφαρμογών”, η οποία λειτουργεί ως κόμβος αμφίπλευρης και αδιάλειπτης επικοινωνίας ανάμεσα στον παραγωγό, στη διοίκηση, στην έρευνα και στην εκπαίδευση.
  • Να αλλάξει ο ρόλος των Γεωπόνων: Από ελεγκτές του δημοσίου να γίνουν καθοδηγητές των αγροτικών παραγωγικών φορέων και διαγνώστες των αναγκών που πρέπει να καλύψει η πολιτεία. Από πωλητές αγροεφοδίων να γίνουν τεχνικοί σύμβουλοι των οργανωμένων παραγωγών.
  • Σε όλα τα παραπάνω, το εγγειοδιαρθρωτικό ζήτημα κατέχει δεσπόζουσα θέση. Μια σειρά από άμεσα μέτρα μεγέθυνσης του κλήρου των μικρών και μεσαίων γεωργών πρέπει να αναληφθούν όπως αφορολόγητη μεταβίβαση, άτοκα δάνεια, απαγόρευση κατάτμησης, φορολόγηση μη καλλιεργούμενης γεωργικής γης και μακροχρόνιας απόδοσης κατά χρήση των βοσκότοπων στους κτηνοτρόφους με υποχρέωση προστασίας του περιβάλλοντος.
  • Οι στόχοι μας για τον πρωτογενή τομέα είναι:
  • Σε σχέση με τους γεωργούς:
  • Επίτευξη βιώσιμου οικογενειακού εισοδήματος
  • Μείωση της αστάθειας του γεωργικού εισοδήματος
  • Ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας του τομέα
  • Σε σχέση με τους καταναλωτές:
  • Εξασφάλιση ασφαλών και υψηλής ποιότητας τροφίμων σε δίκαιες τιμές
  • Σε σχέση με την κοινωνία εν γένει
  • Προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος
  • Ανάπτυξη της απασχόλησης των αγροτικών περιοχών μέσω γεωργικών και μη δράσεων

50. Πρωτοπόρος πανευρωπαϊκά αλιευτική πολιτική

  • Ουσιαστικός έλεγχος της παράνομης και καταστροφικής αλιείας. Αντιμετώπιση της υπεραλίευσης και αξιοποίηση των «εργαλείων» της νέας ΚΑλΠ για την αειφορική διαχείριση των θαλάσσιων πόρων και τη θεσμοθέτηση «περιοχών ανάκτησης ιχθυο-αποθεμάτων».
  • Δημιουργία Χωροταξικού Σχεδίου για την Αλιεία που θα καθορίζει αλιευτικά πεδία για τα διάφορα εργαλεία της μέσης, παράκτιας και ερασιτεχνικής αλιείας. Προσαρμογή της αλιευτικής δραστηριότητας με βάση τη βιωσιμότητα των διάφορων ιχθυαποθεμάτων.
  • Αναβάθμιση της ελληνικής υδατοκαλλιέργειας μέσω πρακτικών που σέβονται το περιβάλλον και παράγουν καλής ποιότητας προϊόντα με αυξημένη εμπορική αξία. Μόνο έτσι μπορεί να αναστραφεί η πορεία χρεοκοπίας της πλειονότητας των ελληνικών ιχθυοκαλλιεργειών και να εξασφαλιστεί η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά τους.
  • Πλήρης αξιοποίηση των πόρων και δυνατοτήτων που προσφέρει το ΕΠ Αλιεία 2014-2020. Επανεξέταση του μέτρου για τον τραπεζικό δανεισμό με εγγύηση ελληνικού δημοσίου.
  • Ανάπτυξη του αλιευτικού τουρισμού, αξιοποιώντας τα μοναδικά συγκριτικά πλεονεκτήματα των νησιωτικών και παράκτιων περιοχών της Ελλάδας. Έτσι περιορίζεται η αλιευτική προσπάθεια σε υπεραλιευμένες περιοχές, προσφέρεται εναλλακτικό εισόδημα στους αλιείς, αλλά και ένα νέο ποιοτικό τουριστικό προϊόν.
  • Δημιουργία Σχολής Αλιείας για την κατάρτιση των ελλήνων αλιέων, που απαρτίζουν το μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο της Ευρώπης.