6 Ιουνίου, 2015

Τελικά κάτι πάει πολύ στραβά

του Αργύρη Τσουνάκη Την ώρα που ο ιδιωτικός τομέας, το μόνο παραγωγικό κύτταρο της οικονομίας λυγίζει κάτω από το βάρος της κρίσης και ενός παράλογου φορολογικού συστήματος, η κυβέρνηση της Αριστεράς φροντίζει να διατηρεί την σαπίλα των προηγούμενων ετών.

Γράφει ο Αργύρης Τσουνάκης

Η ΕΡΤ ξανάνοιξε, οι καθαρίστριες ξαναπιάνουν δουλειά στο υπουργείο Οικονομικών και η ιερή αγελάδα του Δημοσίου συνεχίζει να είναι πιο ιερή από ποτέ! Τόσο ιερή που πλέον, εν έτη 2015 στην Ελλάδα της κρίσης, έχει αρχίσει να γεμίζει το χοντρό στομάχι της εις βάρος όλων των υπολοίπων.

Την ώρα λοιπόν που ο ιδιωτικός τομέας, το μόνο παραγωγικό κύτταρο της οικονομίας λυγίζει κάτω από το βάρος της κρίσης και ενός παράλογου φορολογικού συστήματος, η κυβέρνηση της Αριστεράς φροντίζει να διατηρεί την σαπίλα των προηγούμενων ετών ταϊζοντας ακόμα πιο πολύ την αγελάδα...

Ο χώρος των επιχειρήσεων, στον οποίο δραστηριοποιούμαι σχεδόν σε όλη μου τη ζωή με έχει κάνει να σκέφτομαι με αριθμούς, και όταν φέρνω στο μυαλό μου την περίπτωση της Ελλάδας αυτό που μπορώ να πω με απλά λόγια είναι ότι τα μαθηματικά δεν βγαίνουν. Και εξηγώ.
Με βάση στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που είχαν πέσει κάποια στιγμή στα χέρια μου οι απασχολούμενοι στην Ελλάδα ανέρχονται σε 3.534.594 άτομα.
Από αυτούς θα πρέπει να αφαιρέσουμε τους δημόσιους υπάλληλους οι οποίοι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία απογραφής είναι 656.682 χωρίς να υπολογίζονται Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου.
Στους υπολογισμούς μας θα πρέπει να υπολογίσουμε και τους λεγόμενους «οικονομικά μη ενεργούς» με άλλα λόγια συνταξιούχους (2.654.784 άτομα), φοιτητές-μαθητές (695.813 άτομα) και ανέργους (1,120.828 άτομα).
Κάνοντας τα μαθηματικά και συνυπολογίζοντας δημοσίους υπαλλήλους και οικονομικά μη ενεργούς το σύνολο μας κάνει 5.128.107.

Σε αντιδιαστολή αυτοί που παράγουν είναι οι απασχολούμενοι μείον τους δημόσιους υπαλλήλους δηλαδή 2.838.781.
Τουτέστιν για κάθε έναν παραγωγικό πολίτη αντιστοιχούν κατά προσέγγιση 1,8 μη παραγωγικοί.
Άρα λοιπόν κάθε παραγωγικός πολίτης θα πρέπει να εργάζεται, να παράγει και να φορολογείται ούτως ώστε να είναι σε θέση να συντηρεί περίπου δύο άτομα.
Είναι νομίζω απολύτως κατανοητό ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν και προφανώς κάτι πάει πάρα πολύ στραβά σε αυτή την οικονομία.

Και ο παραλογισμός δυστυχώς δεν σταματάει εδώ. Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας, όχι μόνο δεν έκαναν το παραμικρό για να στηρίξουν τον παραγωγικό πυλώνα της οικονομίας, δηλαδή τον ιδιωτικό τομέα, αλλά φρόντισαν να τον αποδυναμώσουν τόσο πολύ, ούτως ώστε οι βολεμένοι του συστήματος να συνεχίζουν να εργάζονται σε ζημιογόνες ΔΕΚΟ και δημόσιους οργανισμούς. Πόσοι εργαζόμενοι έμειναν στον δρόμο όταν οι εταιρείες στις οποίες δούλευαν έκλεισαν και δεν άνοιξε μύτη; Πόσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν γιατί οι επιχειρηματίες δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους;
Πόσα παιδιά αναγκάζονται να δουλεύουν με το φρικτό καθεστώς με τα μπλοκάκια και να πληρώνουν παράλογους φόρους;
Και όλα αυτά για να μπορεί η καθαρίστρια να δουλεύει τετράωρα στο υπουργείο για 800 ευρώ και ο Φωτόπουλος να μοιράζει σαντουιτσάκια στην ΔΕΗ. Που είναι όλοι αυτοί αγωνιστές να υψώσουν την φωνή τους για τον 26χρονο νεαρό που δουλεύει 12 ώρες την ημέρα για να πάρει 600 ευρώ;
Μόνο το Δημόσιο υπάρχει για την Αριστερά;
Μάλλον ναι, γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς αυτή την αδιαφορία.
Είμαι πλέον σίγουρος. κάτι πάει πάρα πολύ λάθος σε αυτή τη χώρα.

* Ο Αργύρης Τσουνάκης ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Ποτάμι στη Β΄ Αθηνών

6 Ιουνίου 2015