10 Μάρτιος, 2017

Τα Εξάρχεια του κάμπου

Λίνα Παπαδάκη

Όταν δεν νιώθεις κομμάτι αυτής της κοινωνίας, η αντικοινωνική συμπεριφορά προκύπτει αυτομάτως

Ο παππούς μου ήταν αγρότης. Ο πατέρας της μητέρας μου. Μία χρονιά με άγριο παγετό καταστράφηκε η σοδειά του και κάηκαν τα δέντρα του και από τότε πήρε την κάτω βόλτα. Έδωσε σκληρούς αγώνες για να αναστήσει την περιουσία του, πάλεψε μόνος του με τη φύση αλλά το χώμα για τον αγρότη είναι ευχή και κατάρα – δεν άντεξε και στο τέλος αναγκάστηκε να πουλήσει το κτήμα του. Γι’ αυτό θυμώνω με τις ευκολίες κάποιων για τους αγρότες που περνούν τις μέρες τους στα καφενεία παίζοντας στην πρέφα τις επιδοτήσεις κι έχουν αναθέσει την καλλιέργεια των αγρών στους μετανάστες. Τα στερεότυπα αυτά παραχαράσσουν τη μεγάλη αλήθεια ότι οι περισσότεροι αγρότες περνούν μια ζωή ποτίζοντας με τον ιδρώτα τους τη Γη και σαν μικροί μυθικοί Ανταίοι παίρνουν δύναμη από αυτή.

Τα προβλήματα αρχίζουν όταν έρχεται η πολιτεία και τους βάζει στο θερμοκήπιο μαζί με τις ντομάτες τους. Όταν επί δεκαετίες τους απαλλάσσει τελείως από φόρους για την ακίνητη περιουσία και τα κέρδη τους και από εισφορές στον ΟΓΑ (το ταμείο που όλους τους χωράει), μαθαίνουν ότι είναι κάτι διαφορετικό από την υπόλοιπη κοινωνία, σκληρά αλλά καλομαθημένα παιδιά, εκπαιδεύονται να μην ανήκουν στο οργανωμένο σύστημα των υποχρεώσεων και δικαιωμάτων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

* Η Λίνα Παπαδάκη είναι Διευθύντρια του Γραφείου Τύπου

Σχετικά