22 Απριλίου, 2018

Στο Κίνημα Αλλαγής όλοι κουβαλάμε την προίκα μας

Λίνα Παπαδάκη

ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, του Περικλή Δημητρολόπουλου

Κυρία Παπαδάκη, θυμάστε την ημέρα που περάσατε από τη δημοσιογραφία στην πολιτική;

Η τελευταία εκπομπή των «Πρωταγωνιστών» ήταν για το Φαρμακονήσι. Κι έμελλε να είναι αυτή που λοιδορήθηκε περισσότερο από τους τάχα αριστερούς ευαίσθητους πολιτικούς, δημοσιογράφους και τρολ που θέλανε να πιστέψουμε ότι οι λιμενικοί ήταν στυγνοί δολοφόνοι. Κι αμέσως μετά οι ίδιοι κύκλοι έπιασαν άλλη δουλειά. Να στήσουν τη μηχανή της βρώμικης προπαγάνδας για να πιστέψουμε ότι ο Σταύρος Θεοδωράκης είναι όργανο του Μπόμπολα. Γιατί στο μεταξύ εκείνος είχε ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος.

Στα δάκτυλα των χεριών μετριούνται οι άνθρωποι από τον στενό κύκλο του Σταύρου που δεν έμαθαν την απόφασή του από τα Μέσα. Όσο μακροχρόνια ήταν η επώαση στο μυαλό του τόσο ακαριαία ήταν η ανακοίνωση που άλλαξε τη ζωή πολλών ανθρώπων γύρω του, και τη δική μου. Το πρώτο σύμπτωμα της απότομης αλλαγής ήταν το κινητό μου. Ξαφνικά γέμισε από εκατοντάδες νέες επαφές, από άγνωστούς μου δημοσιογράφους της επαρχίας μέχρι διευθυντές μεγάλων Μέσων και από νεαρούς ενθουσιώδεις εθελοντές έως σημαντικούς διανοούμενους της εποχής.

Τώρα που κάνω ένα μικρό απολογισμό νομίζω ότι το μεγάλο κέρδος της τετραετίας αυτής ήταν κάποιες, πολλές, από τις επαφές αυτές, που δεν μπήκαν μόνο στο κινητό αλλά και στη ζωή μου. Και την πλούτισαν, γιατί από τις πρώτες μέρες και τους πρώτους μήνες του νεαρού κινήματος η αφρόκρεμα της πνευματικής και εξωκομματικής πολιτικής ζωής γέμισε τους μικρούς χώρους της Μπουσίου στην αρχή, και της Σεβαστουπόλεως στη συνέχεια. Ξαφνικά άνθρωποι που θαύμαζα από μακριά, από τα βιβλία, τα άρθρα και τις δημόσιες παρεμβάσεις έγιναν προσηνείς και στη συνέχεια αγαπητοί συνομιλητές μου, και είμαι ευτυχής που ακόμα δεν έχουν φύγει από το τηλέφωνό μου.

Ο πυρετός της πρώτης συνέντευξης Τύπου ήταν για μένα σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο. Εκ των πραγμάτων είχα έναν ρόλο σε ένα βιβλίο που τότε άρχισε να γράφεται και κανείς μας δεν γνώριζε τη δεύτερη σελίδα του. Το σενάριο υπήρχε στο μυαλό του Σταύρου και των άμεσων συνεργατών του αλλά κανείς τους δεν είχε εμπειρία κομματικού μηχανισμού- είχαν όραμα αλλά όχι πρόβλεψη. Όμως το πρώτα δύο κεφάλαια ήταν θριαμβικά. Οι ευρωεκλογές και οι εκλογές του Ιανουαρίου επιστέγασαν μια ορμητική εκκίνηση, μια ενθουσιώδη συνύπαρξη, μία αστείρευτη παραγωγή ιδεών και θέσεων - το μικρό κόμμα είχε αξιοζήλευτη ποιότητα και μια εξαιρετική κοινοβουλευτική ομάδα.

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν Συμπληγάδες για τη χώρα. Αλλά και για το Ποτάμι. Κλήθηκε να παίξει έναν ασύμμετρο για την εμπειρία του και το μέγεθός του ρόλο με μόνο γνώμονα την αγωνία του για τη χώρα που πραγματικά κινδύνευε. Σε στιγμές μεγάλης έντασης τα λάθη είναι ευκολότερα γιατί εκ των πραγμάτων ο σχεδιασμός είναι λιγότερο νηφάλιος. Το πολιτικό κόστος που δεν υπολογίστηκε τότε, μαζί με τις οργανωτικές αδυναμίες του νεοσύσατου κινήματος στοίχισαν στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Η πλάτη όμως είχε μπει.

Είμαι περήφανη, γιατί παρά τα οργανωτικά ή τακτικά λάθη, το Ποτάμι ουδέποτε πρόδωσε τις ιδρυτικές αρχές του και αποτελεί τον ατόφιο πολιτικό πυρήνα του κοινωνικού φιλελευθερισμού και της μεταρρυθμιστικής νεωτερικότητας.

Και τώρα είμαστε πάλι εδώ. Στο Κίνημα Αλλαγής όλοι κουβαλάμε την προίκα μας για να φτιάξουμε μαζί κάτι μεγάλο. Όπως είχε πει ο Χέλμουτ Κολ για το Μάαστιχτ, έτσι κι εμείς, θέλουμε και σχεδιάζουμε να πάμε κάπου πέρα από εκεί που μπορούμε να προβλέψουμε. Αλλά ήταν η μόνη λύση αν δεν θέλαμε να χαρίσουμε τον ιστορικό μεσαίο χώρο, το πιο καίριο δομικό στοιχείο της Ελλάδας των δύο αιώνων, σε αυτούς που ιστορικά τον πολεμούσαν και τώρα θέλουν να τον λαφυραγωγήσουν. Έχω ισχυρό παραταξιακό πατριωτισμό για να αποδεχτώ ότι το Κέντρο θα παραχωρήσει το ζωτικό του χώρο και δεν θα διαθέσει όλες του τις ενωμένες δυνάμεις να αναγεννηθεί και να ξαναγίνει ο ιμάντας της προόδου της πατρίδας μας.

Κι έχω και αισιοδοξία. Εκείνο το κινητό ξανάρχισε να γεμίζει με νέα ονόματα από όλη την Ελλάδα, με φρέσκα φωτεινά πρόσωπα που φαίνεται να θέλουν το ίδιο πράγμα. Ακόμα περισσότερο, άρχισαν να ξαναλάμπουν στην οθόνη των δύο πια κινητών κάποιες από τις παλιές, σπουδαίες, αγαπημένες επαφές εκείνων των πιονέρων της πρώτης περιόδου της Σεβαστουπόλεως, που έρχονται πάλι πρόθυμοι να καταθέσουν την ανυστεροβουλία τους. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Δεν παραμερίζονται από τη μια μέρα στην άλλη οι εγωισμοί, οι αγκυλώσεις, οι καθηλώσεις, οι μικρές κομματικές εξουσίες και οι αυτοαναφορικές εμμονές. Αλλά αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα και πολύ σημαντικότερα, και για μας και τον τόπο, από αυτά που μας χωρίζουν. H πραγματική νίκη μας και το πραγματικό μας στοίχημα θα είναι ένα πραγματικό Κίνημα μιας πραγματικής Αλλαγής.

* Η Λίνα Παπαδάκη είναι διευθύντρια του Γραφείου Τύπου του Ποταμιού