19 Μάιος, 2016

Στηρίζεις ελληνική μπίρα; Θα τιμωρηθείς!

Νίκος Νυφούδης

Ούτε μία ούτε δύο ούτε τρεις, αλλά έξι διαφορετικές μπίρες ελληνικής παραγωγής φιγουράρουν στα ράφια των ελληνικών εστιατορίων στο κεντρικό Λονδίνο. Μπίρες από την Εύβοια, τις Κυκλάδες, την Κέρκυρα, τη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες. Οι οποίες διαφημίζουν πέρα από την ελληνική δημιουργικότητα και φινέτσα -διότι όλες σχεδόν είναι αριστουργήματα γεύσης και αισθητικής- και τον τόπο καταγωγής τους.

Ένα παράθυρο στη Σαντορίνη, την Κέρκυρα και την Κρήτη μέσα στις σκοτούρες του Λονδίνου. Μια υπενθύμιση ότι υπάρχει αυτός ο ευλογημένος τόπος όπου μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις αισθήσεις. Και μπορείς να την πιεις στο ποτήρι. Να σε δροσίζει και να σου θυμίζει ότι αυτήν τη δροσιά μπορείς να την απολαύσεις σε μια παραλία, δίπλα στην άμμο και μόνο με αυτούς που επιθυμείς. Και ονειρεύεσαι για λίγο.

Αναρωτιέται ο κολλητός μου στο Λονδίνο, πόσες μικροζυθοποιίες να έχει η Αγγλία και του απαντώ 1.285. Μένει με το στόμα ανοιχτό. Και μάλιστα, άκου το και αυτό, του λέω: το 2000 η Βρετανία είχε μόνο 500 μικροζυθοποιίες, ενώ οι υπόλοιπες δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Το 2015 έρευνα της βρετανικής κυβέρνησης δείχνει πως, μέρα παρά μέρα, ανοίγει μια καινούργια μικροζυθοποιία στη χώρα. Είναι κάτι σαν γόητρο για τη Γηραιά Αλβιώνα η τόσο πετυχημένη εξέλιξη του αγαπημένου εθνικού ποτού. Το επιχορηγεί με τραπεζικά δάνεια και εθνικό χάρτη ανάπτυξης. Πέρα από την τρελή κατανάλωση.

Αναρωτιέμαι τι πρόβλημα να έχει η χώρα μας με την παραγωγικότητα. Πιθανότατα αλλεργία. Από πού να ξεκινά όμως αυτό, ποια να είναι τα πραγματικά εθνικά της αίτια. Τι θα σου έλεγε βρε παιδί μου ο ψυχαναλυτής αν καθόσουν στην καρέκλα του. Ένα τέτοιο πράγμα. Διότι έχεις πάρεις την κατρακύλα ούτως ή άλλως. Είσαι κάτω από το μηδέν. Χρόνια τώρα. Και έχεις μια μικρή ομάδα ιθαγενών που προσπαθεί να παράξει κάτι τόσο ανταγωνιστικό, όπως η μπίρα, και φαίνεται να τα καταφέρνει. Βλέπετε τα βραβεία για τις μικροζυθοποιίες μας δεν είναι λίγα.

Οι εξαγωγές φαίνεται να αγγίζουν τα 15 εκ. ευρώ για το 2014, παρά τη σχετική μείωση συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά. Φαίνεται, όμως, πως είναι μια αγορά δυναμική. Μια αγορά που πέρα από το άμεσο κέρδος πώλησης, έχει έμμεσο κέρδος με την τοποθέτηση της χώρας στο ράφι. Διότι η μπίρα, όπως και το κρασιά, έχουν ονομασία προέλευσης. Είναι ξεκάθαρο πως ο καταναλωτής θα αγοράσει πιθανότατα μια αγγλική, μια γερμανική και μια τσέχικη, αλλά ίσως και να πειραματιστεί και με μια πιο εξωτική επιλογή, όπως θα ήταν η ελληνική. Κι εσύ λοιπόν ως Ελλάδα, αντί να δώσεις κίνητρα παραγωγικά -μιας και δεν μπορείς να δώσεις χρηματοδότηση- να μειώσεις δηλαδή το κόστος ενέργειας, να παγώσεις τις εισφορές, να καταργήσεις το φόρο κατανάλωσης και προφανώς να μη βάλεις νέους φόρους, πας και κάνεις τα αντίθετα.

Η κυβέρνηση δρομολογεί αύξηση 100% στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης Ζύθου, μια κίνηση που αν πραγματοποιηθεί οι επιπτώσεις θα είναι δραματικές στην αγορά, την κατανάλωση και την οικονομία, σύμφωνα με την Ελληνική Ένωση Ζυθοποιών. Λες και αν ο τομέας γιγαντωθεί, αν η κατανάλωση αυξηθεί, δεν θα αυξηθεί μαζί της η απασχόληση νέων ανθρώπων, η είσπραξη περισσότερου ΦΠΑ και πόσων άλλων δεικτών.

Μήπως έχει παρέλθει ο καιρός -δεν είναι απλώς η ώρα- να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα τους παραγωγικούς/εξαγωγικούς φορείς της χώρας; Να αντιμετωπίσουμε τομείς και επιχειρηματικές προσπάθειες ανάλογα με τα παράπλευρα οφέλη που έχουν για τη χώρα; Τι νόημα θα έχει, άλλωστε, η διατήρηση ενός γιγάντιου δημόσιου τομέα, όταν όλη η παραγωγική Ελλάδα θα έχει ερημώσει. Μην ξεχνάμε πως το μέγεθος του δημοσίου τομέα κρίνεται ως μεγάλο ή μικρό ανάλογα με τις υποθέσεις που εξυπηρετεί. Και σήμερα δεν εξυπηρετεί, σίγουρα.

Μόνη λύση, άρα, είναι η εθνική συστράτευση και η στήριξη όχι μόνο της μπίρας, αλλά ακόμα και αυτή της τζιτζιμπίρας, αλλά και άλλων έξυπνων και πολλά υποσχόμενων δημιουργικών projects, όσο υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που τολμούν!

* Ο Νίκος Νυφούδης είναι υπεύθυνος του Τομέα Εξαγωγών.