16 Μαΐου, 2018

Στη «Μόρια» της γειτονιάς σου

Γιώργος Δημακόπουλος

Στην παράγκα το φως είναι πηχτό από μια λάμπα κρεμασμένη στο ελενίτ, ο θόρυβος από την πετρελαιο-γεννήτρια εισχωρεί από κάθε χαραμάδα, η μια γωνιά του χώρου είναι καλυμμένη με εικόνες αγίων και ένα καντήλι που καίει, στο αυτοσχέδιο κρεβάτι καθηλωμένη μια 12χρονη άρρωστη χωρίς συναίσθηση του περιβάλλοντος, σας κατάλαβε, μας λέει μια θεία της για να την προσέξουμε, στην τηλεόραση παίζει επανάληψη «Δύο ξένοι», βλέπουν τα πιτσιρίκια στο άλλο κρεβάτι, έξω στο μαγκάλι η μάνα τους μαγειρεύει, οι μεγαλύτεροι στέκονται δίπλα μας, έχει εγκεφαλίτιδα, μας λένε, ήταν μια χαρά, δεν είχε τίποτα μέχρι που τινάχτηκε μια ημέρα και αρρώστησε και από τότε οι γιατροί της δίνουν φάρμακα, είναι ακριβά φάρμακα, και μια χαρά ήταν το παιδί, δεν ξέρουμε, τώρα χρειάζεται ιατρική βοήθεια.

Έξω βρέχει, άνοιξη με ζέστη, τα παιδιά από τα άλλα τσαντίρια τρέχουν και παίζουν με τις σταγόνες στη βροχή, πλένονται. Η μικρή τρέχει στα νοσοκομεία αλλά, από ό,τι μας λένε, οι γιατροί αδιαφορούν, μήπως δεν καταλαβαίνετε τι σας λένε, τους ρωτάμε, όχι δεν είναι αυτό απαντούν, η μικρή ήταν μια χαρά, επιμένουν. Εγκεφαλίτιδα μπορεί να προέλθει και από δάγκωμα λυσσασμένου ζώου ή και από κουνούπι του Νείλου, γκουκλάρω στο κινητό. Ποιος να ξέρει, εδώ δεν έρχονται γιατροί. Παραέξω από τον καταυλισμό, εδώ στον Ριγανόκαμπο στην Πάτρα, τρέχουν σκυλιά, έρχονται και τα αμολούν εδώ, λένε, είναι άρρωστα, έχουν καλαζάρ, συνεχίζουν, έχουν μαζευτεί πολλοί, είναι γύρω μας, θέλουν να μας τα πούνε, αλλά κυρίως θέλουν να τους ακούσουμε, κάποιοι να τους ακούσουν.

Ο δήμος, η περιφέρεια, το κράτος, τους έχουν γραμμένους. «Μας θυμούνται μόνο για τον στρατό, μας θυμούνται και για την ψήφο». Γιατί δεν έχετε κάδους να παίρνουν τα δημοτικά απορριμματοφόρα, ρωτάμε, γιατί δεν ζητάτε να σας φέρουν; Λένε ότι δεν έρχονται γιατί δεν τους αφήνουν να πλησιάσουν, ότι φοβούνται πως θα τους πάρουν με τις πέτρες, «ποιοι είμαστε, άνθρωποι δεν είμαστε; Εσείς πώς μας πλησιάσατε;». Ο δήμος δεν στέλνει να συλλέξει τα σκουπίδια, η βροχή τα τραβάει στον λασπόδρομο, τα παιδιά παίζουν με τα σκουπίδια. Πρέπει να είναι 80-90 παιδιά, μόνο τα 20 πάνε σχολείο. Τα παιδιά τρέχουν δίπλα μας, βγάζουμε φωτογραφίες, όλα τα παιδιά σε όλο τον κόσμο ζουν αλλιώς στο ίδιο περιβάλλον από ό,τι οι μεγάλοι, χαμογελούν ζεστά σαν να βρίσκονται σε παιδική χαρά, να δούμε τις φωτογραφίες, να δούμε τις φωτογραφίες, θα τις ανεβάσεις στο Facebook;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

* Ο Γιώργος Δημακόπουλος είναι μέλος της ΜΕΣΥΑ