15 Μαΐου, 2016

New deal - Για μία νέα αρχή

Το Ποτάμι

«Η χώρα έχει δύο δρόμους. Ο ένας είναι των μνημονίων. Το μνημόνιο του Γιώργου. Το μνημόνιο του Αντώνη. Το Μνημόνιο του Αλέξη. Το συμπληρωματικό μνημόνιο του Αλέξη. Και ίσως αύριο το μνημόνιο του Κυριάκου. Αλλά αυτή είναι η «λύση» που ζούμε, το δράμα που ζούμε! Η άλλη λύση είναι πιο δύσκολη. Μια πολιτική – οικονομική -κοινωνική – πολιτιστική συμφωνία για να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα, ένα new deal για μια νέα αρχή» τόνισε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο Σταύρος Θεοδωράκης στη συνεδρίαση της ΜΕΣΥΑ, του κεντρικού πολιτικού οργάνου του Ποταμιού.

Ο επικεφαλής του Ποταμιού ανέφερε ότι δύο είναι οι απόλυτες προτεραιότητες: η αύξηση των θέσεων εργασίας και η μείωση των φόρων και στη συνέχεια κατέθεσε την πρόταση του για ένα new deal για μια νέα αρχή λέγοντας: «Σήμερα που η χώρα βουλιάζει στα αδιέξοδα χρειάζεται μια μεγάλη κοινωνική συμφωνία την οποία πρέπει να στηρίξουν και να υπερασπιστούν οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου. Αυτή την επανάσταση έχουμε ανάγκη». Στη συνέχεια ειδικεύοντας τα λεγόμενα του προσέθεσε: «Το new deal πρέπει να περιλαμβάνει μια συμφωνία με τους εταίρους μας γιατί η Ευρώπη δεν έχει πάντα - και σε όλα - δίκιο. Πρέπει να υπάρξουν από την πλευρά της Ευρώπης ειδικά μέτρα για τη μείωση της ανεργίας κυρίως της νεανικής ανεργίας και ευρωπαϊκές επενδύσεις σε έργα υποδομών».

Εξηγώντας ποιοι θα κληθούν να υλοποιήσουν το σχέδιο αυτό είπε: «Όχι πάντως οι ανειδίκευτοι κομματικοί υπάλληλοι που μας κυβερνούν. Η χώρα χρειάζεται: μια αποφασισμένη ομάδα που θα διαθέτει ικανότητα, ανεξαρτησία και γνώση. Και αυτή η ομάδα δεν μπορεί να είναι μία σύναξη πρώην υπουργών. Ναι, η εμπειρία χρειάζεται αλλά χρειάζεται το νέο αίμα».

Αναφερόμενος στο ΣΥΡΙΖΑ ως συνεχιστή του παλιού πολιτικού συστήματος είπε: «Λίγοι μήνες ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετοί για να αποδειχθεί και ότι ο αριστερός βασιλιάς είναι το ίδιο γυμνός. Το κομματικό κράτος είχε στήσει δεκαετίες τώρα παντού, αυθαίρετες κατασκευές στο οικόπεδο Ελλάδα και τώρα έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να προσθέσει το δικό του πανωσήκωμα», ενώ στη συνέχεια προσέθεσε: «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γλυκαθεί από την εξουσία. Αστικοποιούνται και ταυτοχρόνως μονιμοποιούνται. Πασχίζουν να διατηρήσουν το μεγάλο κράτος, είναι εχθρικοί στην ιδιωτική πρωτοβουλία, το κέρδος και την επιχειρηματικότητα πολεμούν την αριστεία, την αξιοκρατία», ενώ κατέληξε με τη φράση: «Η αυταπάτη όμως έχει ως κύριο συστατικό την απάτη!».

Μιλώντας για την ανάγκη να γίνουν μεταρρυθμίσεις για την κοινωνία των τριών τρίτων και όχι την κοινωνία του ενός τρίτου είπε χαρακτηριστικά: «ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και μεταρρύθμιση είναι όροι ασύμβατοι. Όπως και Δεξιά και μεταρρυθμίσεις είναι έννοιες ασύμβατες. Όπως και σοσιαλιστικός λαϊκισμός και μεταρρυθμίσεις είναι όροι ασύμβατοι γιατί μεταρρυθμίσεις και κομματικό κράτος - κράτος των κολλητών - δεν πάνε μαζί».

Κλείνοντας την ομιλία του ο Σταύρος Θεοδωράκης είπε: «Το Ποτάμι πρωτοστατεί στον διάλογο του προοδευτικού κέντρου. Θα επιμείνουμε στην πρόταση για ένα Κοινοβούλιο της Αναγέννησης, για μια εθνική συνέλευση που θα επικυρώσει την νέα συμφωνία που έχει ανάγκη η χώρα» και προσέθεσε: «Έχουμε ανάγκη μια νέα συμφωνία εμπιστοσύνης. Μόνο έτσι θα συντελεστεί η προοδευτική επανάσταση που έχει ανάγκη ο τόπος. Να βγάλουμε έξω τους λαϊκιστές, τους οπισθοδρομικούς, τους πλιατσικολόγους και να συνεργασθούμε. Για να μειώσουμε τις αδικίες. Να μοιράσουμε δίκαια τα βάρη. Να υπάρξουν ευκαιρίες. Να κάνουμε την οργή δημιουργία. Να διώξουμε την αβεβαιότητα και να φέρουμε πίσω τα παιδιά μας. Ίσως τώρα, που οι φωνές του λαϊκισμού έχασαν την ορμή τους και γελοιοποιήθηκαν, να είναι η ώρα να ξαναπούμε τις δικές μας απαντήσεις. Τις απαντήσεις της λογικής».

Δείτε το βίντεο:

Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία εδώ:
Είμαστε εδώ από τις 10 το πρωί. Είμαι υπερήφανος όμως για τα μέλη και στελέχη του Κινήματος.

Είμαι υπερήφανος για την ζωντάνια, την τόλμη, την διεισδυτικότητα, την γνώση, την ευθύνη. Επτά ώρες, εξήντα πέντε ομιλίες, λύσεις και προτάσεις. Και όλα αυτά σε ένα γκρίζο τοπίο. Μετά από ενάμιση χρόνο, ο κ. Τσίπρας παραδέχθηκε στη Βουλή αυτό που κάποιοι από την αρχή του φωνάζαμε: ότι είχε αυταπάτες και δεν είχε σχέδιο. Ένας οδηγός που όχι μόνο δεν ξέρει να οδηγεί αλλά νομίζει και διαφημίζει ότι είναι ο πιο καλός οδηγός…στην Ευρώπη.

Η αυταπάτη όμως έχει ως κύριο συστατικό: την απάτη! Βέβαια δεν είναι πρώτη φορά, που η χώρα αφέθηκε σε χέρια μαθητευόμενων μάγων. Για μεγάλα διαστήματα στην πολιτική κυριάρχησαν άνθρωποι ανίκανοι, εξαρτημένοι από συμφέροντα και με ιδεολογικές αυταπάτες.

Και αποτέλεσμα όλων αυτών, ήταν η χρεοκοπία. Φυσικό επακόλουθο.Οι αυταπάτες έφεραν τις αλόγιστες σπατάλες, την άνιση ανάπτυξη, το μαρασμό στην παιδεία. Η ανικανότητα έφερε το κομματικό κράτος, τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά, τη γραφειοκρατία. Και σήμερα ζούμε ξανά –όπως και το 2015- το μαρτύριο της σταγόνας. Η ανάσταση μετατίθεται από εβδομάδα σε εβδομάδα. Και το χειρότερο όλων είναι ότι ξέρουμε ότι δε θα είναι ανάσταση. Η χώρα θα συνεχίσει να σέρνεται από ένα καθεστώς που δίνει μάχες μόνο γι΄αυτά που αφορούν τη διαιώνισή του, το δικό του μέλλον.

Για το χρέος Θα έπρεπε να διαπραγματευτούμε σκληρά για να πετύχουμε ακόμη μεγαλύτερη μείωση των επιτοκίων και επιμήκυνση του χρόνου των αποπληρωμών και όχι να είναι ένα θέμα που παρεμπιπτόντως θέτουμε, που αυτοσχεδιάζουμε ερασιτεχνικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως έχει γλυκαθεί από την εξουσία και «αστικοποιείται»! Η χαρά να είσαι κυβέρνηση! Να κλείνεις και τον Εθνικό Κήπο, αν κάτι σε φοβίζει. Αστικοποιούνται και ταυτοχρόνως μονιμοποιούνται- αυτοί και οι κολλητοί τους. Πασχίζουν να διατηρήσουν το μεγάλο κράτος, είναι εχθρικοί στην ιδιωτική πρωτοβουλία, το κέρδος και την επιχειρηματικότητα πολεμούν την αριστεία, την αξιοκρατία. Το Ποτάμι και τα στελέχη του έχουν κάτι δυνατό να υπερασπιστούν: όποτε λέω τη λέξη αριστεία υπάρχει χειροκρότημα. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν φοβίσει το διεθνές επενδυτικό κοινό και έχουν προκαλέσει ζημιές δεκάδων δισεκατομμυρίων στην αξία των επιχειρήσεων (μικρών και μεγάλων -εισηγμένων και μη).

Και σιγά-σιγά χάνεται η τεχνική ικανότητα, οι τεχνικές δεξιότητες ενός σπουδαίου δυναμικού που διαθέτει η χώρα! Έχουν καταστρέψει βέβαια την αγορά των ακινήτων, την αγορά των ομολόγων, τις αξίες των τραπεζών. Πίσω από την κουρτίνα υπάρχει ακόμη και σήμερα η ομερτά της σπατάλης. Προμήθειες χωρίς διαφάνεια – αποκαλύπτουμε συνεχώς στοιχεία στη Βουλή- και διορισμοί ημετέρων, διορισμοί ανικάνων που το μόνο προσόν τους είναι η υπακοή τους στο κόμμα.

Λίγοι μήνες ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετοί για να αποδειχθεί ότι και ο αριστερός βασιλιάς είναι το ίδιο γυμνός. Το κομματικό κράτος είχε στήσει, δεκαετίες τώρα παντού, αυθαίρετες κατασκευές στο οικόπεδο Ελλάδα και τώρα έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να προσθέσει το δικό του πανωσήκωμα. Πίσω από την κουρτίνα ένα τμήμα του Δημοσίου παραμένει δυνάστης για τον πολίτη και όχι αρωγός. Πολυνομία για να χάνεσαι στο λαβύρινθο. Ασυδοσία αφού η έννοια της ευθύνης είναι άγνωστη. Ατιμωρησία αφού ο συντεχνιακός συνδικαλισμός και ο κομματικός κομισάριος ελέγχουν το παιχνίδι.

Όλα αυτά δε θα αλλάξουν, αν δεν υπάρξει μια συνολική προσπάθεια επανακαθορισμού της πορείας μας. Η χώρα χρειάζεται μια μεγάλη κοινωνική συμφωνία, την οποία πρέπει να στηρίξουν και να υπερασπιστούν οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.«Μα με ποιους συμμάχους ; Με ποιους πολιτικούς;» είναι το ερώτημα. Δυστυχώς δεν μπορούμε να εφεύρουμε άλλους. Αν όμως υπάρχει ένας αέρας αλλαγής, ένα κύμα συμμετοχής, όσοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν θα παροπλισθούν. Το παλιό θα περιορισθεί ανάλογα με το χώρο που θα διεκδικήσει το νέο. Η πρόοδος νικά τη συντήρηση! Υπάρχουν αυτή τη στιγμή δυνάμεις στην οικονομία, στα κόμματα αλλά και στο ευρύτερο δημόσιο που επιζητούν αυτή την νέα αρχή.Είναι όλοι αυτοί που έχουν κουρασθεί με το να κυνηγάμε τόσα χρόνια την ουρά μας. Είναι οι ικανοί άνθρωποι που θέλουν επιτέλους να γίνουμε μια κανονική χώρα με κανονικά προβλήματα και ευρωπαϊκές λύσεις. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου το κράτος προσποιείται ότι προσφέρει υπηρεσίες... Στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλεια. Στα νοσοκομεία όμως πας μαζί με τα σεντόνια σου. Και στις πανελλαδικές πας μαζί με το φροντιστή σου.

Θα μου επιτρέψετε να ανοίξω εδώ μια μικρή παρένθεση. Να πω στα παιδιά μας που ξεκινούν αύριο τις εξετάσεις: “καλή επιτυχία και ψηλά το κεφάλι”! Και να ξέρουν ότι αυτό τελικά που γινόμαστε είναι μαζί και οι επιτυχίες μας και οι αποτυχίες μας! Ας το ζήσουν λοιπόν, χωρίς πανικό. Το νου τους στις εξετάσεις και εμείς θα λύσουμε όλα τ΄άλλα τις υπόλοιπες μέρες.

Μιλάγαμε όμως για μεταρρυθμίσεις. Υπάρχουν ουδέτερες μεταρρυθμίσεις; Ή οι μεταρρυθμίσεις έχουν πρόσημο, αριστερό ή δεξιό; Ναι, οι μεταρρυθμίσεις έχουν πρόσημο αλλά το πρόσημο αυτό δεν έχει σχέση με τη παλιά γεωγραφία του πολιτικού συστήματος. Έχει σχέση με τις συγκρούσεις στη πολιτική! Ποιους υπηρετούν, ποιους απελευθερώνουν και ποιους περιορίζουν.Μεταρρυθμίσεις, λέμε εμείς, για την κοινωνία των τριών τρίτων και όχι την κοινωνία του ενός τρίτου. Μεταρρυθμίσεις γιαλαντζί που εξυπηρετούν τις συνδικαλιστικές συντεχνίες και τα φιλικά στους υπουργούς, συμφέροντα, είχαμε πολλές στην Ελλάδα, από πολιτικούς που πολιτεύθηκαν σαν στρατηγοί εκλογικών μεραρχιών. Όπως μεταρρυθμίσεις –θα το ακούτε στη Βουλή και θα γελάτε- βαπτίζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ότι παλαβομάρα κάνει.

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όμως και μεταρρυθμίσεις είναι έννοιες ασύμβατες. Όπως και Δεξιά και μεταρρυθμίσεις είναι έννοιες ασύμβατες. Όπως και σοσιαλιστικός λαϊκισμός και μεταρρυθμίσεις είναι έννοιες ασύμβατες. Γιατί μεταρρυθμίσεις και κομματικό κράτος - κράτος των κολλητών -δεν πάνε μαζί σύντροφοι του Κέντρου και σύντροφοι νεομεταρρυθμιστές της δεξιάς.

Πρέπει να εξαφανίσουμε το κομματικό κράτος. Πρέπει να απελευθερώσουμε τους ικανούς που έχουν απομείνει στο δημόσιο. Πρέπει να προχωρήσουμε και εμείς τολμάμε και το λέμε ναι στην άρση της μονιμότητας σε συγκεκριμένους τομείς του δημοσίου. Πρέπει να πάμε σε μια γενναία συνταγματική μεταρρύθμιση. Μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά, πανεπιστήμια. Χωρισμός κράτους- εκκλησίας. Ριζική αλλαγή του εκλογικού νόμου, κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών, σπάσιμο των μεγάλων περιφερειών. Να περιορίσουμε τη δύναμη της τηλεόρασης στην πολιτική. Και να ανοίξει η κουβέντα για την αλλαγή του πολιτεύματος. Να συζητήσουμε για το Προεδρικό σύστημα -Πρόεδρος εκλεγμένος από το λαό.

Αυτές οι απόψεις άλλωστε έφεραν στα νερά του Ποταμιού ανθρώπους με διαφορετικές αφετηρίες φιλελεύθερους, αριστερούς μεταρρυθμιστές, σοσιαλδημοκράτες, οικολόγους, παραδοσιακούς κεντρώους και ανένταχτους μέχρι χθες πολίτες. Και σήμερα που η χώρα βουλιάζει σε νέα αδιέξοδα είναι η ώρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να συνυπογράψουν ένα new deal για μια νέα αρχή. Μια συμφωνία με τις ζωντανές δυνάμεις. Μια νέα αρχή με συγκεκριμένα και χειροπιαστά μέτρα που αλλάζουν σελίδα στη χώρα. Αυτή την επανάσταση έχουμε ανάγκη: Ένα συγκεκριμένο σχέδιο αλλαγών και μια ομάδα αποφασισμένων ανθρώπων. Να δούμε χωρίς παραμορφωτικούς φακούς την πραγματικότητα, να βάλουμε προτεραιότητες, να μεταφέρουμε «αποτελεσματικές πρακτικές» από το εξωτερικό, να δώσουμε μάχες εκεί που είμαστε πραγματικά δυνατοί σαν χώρα.

Οι αλλαγές δε μπορεί να είναι σταδιακές, να γίνονται με ρυθμό χελώνας γιατί τις απορροφά το σύστημα. Χρειάζεται ένα μεγάλο άλμα, χρειάζεται ένα μπαράζ αλλαγών στη διοίκηση, την υγεία, την παιδεία, τη δικαιοσύνη. Αντιστοίχιση φόρων με τις δημόσιες δαπάνες. Να μην επιβαρύνονται άλλο οι συνήθεις ύποπτοι. Όσοι βρέθηκαν στο απυρόβλητο τα χρόνια της κομματοκρατίας θα πρέπει να πληρώσουν.

Δύο όμως είναι οι απόλυτες προτεραιότητες: αύξηση των θέσεων εργασίας και μείωση των φόρων. Και αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Προσέξτε όμως γιατί κατά καιρούς μας εμφανίζουν διάφορα στοιχεία: «ότι αυτός ο φόρος εκεί είναι μεγαλύτερος». Ναι, πολλά κράτη έχουν υψηλούς φόρους σε κάποιους τομείς! Αλλά σ ‘αυτή τη χώρα όλοι οι φόροι που έχει επινοήσει ο ανθρώπινος νους κινούνται στα υψηλότερα δυνατά επίπεδα. Άρα θα πρέπει το "ποιοι φόροι, ποιες δαπάνες και ποιο κράτος" να είναι η συνεχής κουβέντα που πρέπει να κάνουμε σ’ αυτή τη νέα συμφωνία. Μια νέα συμφωνία που θα παλέψουμε γι’ αυτή. Θα τη στηρίξουμε και θα πρέπει να τη πετύχουμε.

Μια συμμαχία των ζωντανών και παραγωγικών δυνάμεων, κόντρα στα παράσιτα και τους κακομαθημένους του κομματικού συστήματος. Χωρίς ιδεοληψίες, χωρίς κούφια συνθήματα. Η χώρα έχει δύο δρόμους. Πάντα είχε δύο δρόμους. Ο ένας είναι των μνημονίων. Το μνημόνιο του Γιώργου. Το μνημόνιο του Αντώνη. Το Μνημόνιο του Αλέξη. Το καινούριο μνημόνιο του Αλέξη. Και ίσως αύριο το μνημόνιο του Κυριάκου. Αλλά αυτή είναι η «λύση» που ζούμε, το δράμα που ζούμε!

Η άλλη λύση είναι η πιο δύσκολη, η πιο σύνθετη. Μια πολιτική – οικονομική -κοινωνική – πολιτιστική συμφωνία για «να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα». Όταν ξεκίνησε- θα το θυμάστε γιατί ήσασταν όλοι παρόντες εκείνο το Φλεβάρη του 2014- το Ποτάμι μιλήσαμε για τη συνωμοσία του καλού. Τη συνωμοσία δηλαδή της λογικής, του ρεαλισμού, της γνώσης. Τη συνωμοσία του 51% της πραγματικής κοινωνίας, όχι απλώς ένα αριθμητικό ή βουλευτικό 51%.

Και αυτή την πρόταση επαναφέρουμε σήμερα για την συνωμοσία του καλού.

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που περνάει κρίση. Όμως είναι η μόνη χώρα που η κρίση δεν λέει να τελειώσει, ενώ συνεχώς … «αντιμετωπίζεται».

Στην Γερμανία η κρίση ξεπεράστηκε με το δεκαετές πλάνο ανάπτυξης του Σρέντερ. Στη Γαλλία στις αρχές τις δεκαετίας του 2000 η συμφωνία Σιράκ - Ζοσπέν έριξε την ανεργία στο 8%. Στην Φινλανδία άφησαν τα καλάμια του ψαρέματος και έκαναν την πιο πετυχημένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση επενδύοντας παράλληλα στις νέες τεχνολογίες, την έρευνα και την καινοτομία. Οι Κύπριοι έχασαν τις καταθέσεις τους αλλά δεν έπεσαν στα χάπια, έπεσαν στη δουλειά με σχέδιο. Και οι Ιρλανδοί, για να ξεπεράσουν την κρίση συνεννοήθηκαν οι 117 από τους 166 βουλευτές και τώρα τρέχουν με ανάπτυξη 6%.

Εδώ όμως είχαμε εμφύλιο. Ή μάλλον διαγωνισμό για τον καλύτερο μάγο. Έτσι χαρτογραφηθήκαμε σαν η ιδιαίτερη περίπτωση της Ευρώπης, η μόνη χώρα που δε μπορεί να βγει από το βάλτο της κρίσης. Μια ρετσινιά που θα στιγματίσει την ιστορία μας. Μια ρετσινιά που δίνει θάρρος στους εχθρούς μας. Μια ρετσινιά που αρχίζει να έχει συνέπειες στα σύνορα μας.

Γιατί κάποιοι ούτε μας φοβούνται ούτε μας σέβονται πια. Το new deal πρέπει να περιλαμβάνει μια συμφωνία με τους εταίρους μας, με τους δανειστές μας, με τους συμμάχους μας. Γιατί η Ευρώπη δεν έχει πάντα - και σε όλα - δίκιο. Γιατί η Ευρώπη είναι και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και του Στρασβούργου. Και σε πολλές περιπτώσεις κάνει λάθη, Και προσπαθώ και εγώ να βρω κάποιον σημαντικό και ανεξάρτητο οικονομολόγο να μου πει ότι αυτό το πρόγραμμα που φτιάχνουν με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα βγει αλλά δεν βρίσκω. Δεν βρίσκω αυτή τη φωνή της τεκμηρίωσης.

Τακτοποιούν εκκρεμότητες αλλά προοπτική ανάπτυξης δεν υπάρχει στα σχέδια που φέρνει και υπογράφει ο κ. Τσίπρας, δεν υπάρχει. Πρέπει να υπάρξουν από την πλευρά της Ευρώπης ειδικά μέτρα για τη μείωση της ανεργίας κυρίως της νεανικής ανεργίας και ευρωπαϊκές επενδύσεις σε έργα υποδομών. Πρέπει να αξιοποιήσουμε τα πακέτα Γιούνκερ και τις διευκολύνσεις του Ντράγκι.

Στο εσωτερικό new deal προϋποθέτει συμφωνία δημοσίου και αγοράς, συμφωνία εργοδοτών-εργαζομένων, συμφωνία πολιτικών και επιχειρηματιών. Να αποτρέψουμε την περαιτέρω φυγή επιχειρήσεων, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις για σταδιακή μείωση των φορολογικών βαρών του ενεργειακού κόστους με κίνητρα για την αύξηση των θέσεων εργασίας. Και να κάνουμε μια συμφωνία γενεών, όπως αυτή που θα μπορούσε να γίνει με αφορμή το ασφαλιστικό και δεν έγινε.

Δεν μπορεί να είναι προτεραιότητα οι πάνω των 60 και να αγνοούμε τους κάτω των 40. Μου αρέσει που χειροκροτούν και οι πάνω των 60. Χρειαζόμαστε γρήγορα συντονισμένα αποτελέσματα στους τομείς που η χώρα είναι δυνατή. Τουρισμό, Γεωργία, Ναυτιλία, Πολιτισμός και μυαλά. Χωρίς επενδύσεις, χωρίς ανάληψη ρίσκου από επιχειρηματίες, από βιοτέχνες, από ελληνικές βιομηχανίες αλλά και διεθνείς κολοσσούς, ΔΕΝ θα υπάρξει ανάπτυξη, ΔΕΝ θα κτυπήσουμε την ανεργία!
Ποιοι όμως θα τα κάνουν όλα αυτά; Όχι πάντως οι ανειδίκευτοι κομματικοί υπάλληλοι που μας κυβερνούν. Αυτές τις μέρες μάθαμε ότι η στρατηγική Τσίπρα στην διαπραγμάτευση ήταν βγαλμένη από σενάριο φτηνής αστυνομικής ταινίας. Ακούσατε τι είπε ο κ.Βαρουφάκης: «κεκλεισμένων των θυρών τους απειλούσαμε» ότι η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ! Τους απειλούσαμε δηλαδή με τον θάνατό μας ή μάλλον τους απειλούσαμε ότι θα αυτοκτονήσουμε αλλά η κηδεία μας θα τους στοιχίσει λίγο παραπάνω. Αυτή ήταν η στρατηγική του κ. Τσίπρα και του κ. Βαρουφάκη. Η χώρα λοιπόν χρειάζεται μια αποφασισμένη ομάδα που θα διαθέτει: Ικανότητα, Ανεξαρτησία,
Γνώση.

Και αυτή η ομάδα δε μπορεί να είναι μία σύναξη πρώην υπουργών. Ναι, η εμπειρία χρειάζεται αλλά χρειάζεται να πλειοψηφεί το νέο αίμα. Όχι μόνο οι πρώην αλλά και οι επόμενοι! Όχι τεχνοκράτες αλλά πολιτικοί που θα γνωρίζουν. Πολιτικοί με τεχνοκρατική συγκρότηση. Η μεγάλη μάχη όμως πρέπει να δοθεί αλλού. Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν λαϊκό ανάγνωσμα. Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι μιλάμε για τη ζωή τους και την ζωή των παιδιών τους. Να ξέρει ο κάθε πολίτης τι κερδίζει από κάθε αλλαγή.
Και να ξέρει ότι οι αλλαγές γίνονται γι' αυτόν και όχι για τα συμφέροντα που συνωστίζονται στους υπουργικούς διαδρόμους και των κομμάτων.
Η διάψευση του ΣΥΡΙΖΑ τα συνεχιζόμενα μνημόνια έχουν κουράσει τον κόσμο.
Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει ούτε σε οράματα ούτε σε στόχους!
Όμως αυτό είναι επικίνδυνο. Το χάδι εύκολα μετατρέπεται σε χαστούκι! Αλλά και οτι ο κόσμος έπαψε να ελπίζει είναι επικίνδυνο.
Ο Αριστοφάνης στους Ιππείς υποστηρίζει ότι ο λαός αφήνει τους πολιτικούς να κάνουν τα δικά τους και μετά ηδονίζεται να τους τσακίζει! Είναι στους στοίχους 1125-1130 – για τους πλέον μελετηρούς. Γι αυτό ο κ. Τσίπρας θα προσπαθήσει τώρα να βάλει και άλλους στο παιχνίδι. Η Κυβέρνηση θα διευρυνθεί με ανακύκλωση αποτυχημένων Υπουργών προηγουμένων Κυβερνήσεων.
Το κοινό χαρακτηριστικό των «κομμάτων εξουσίας» ήταν ότι «πάντα μπορούσαν μόνα τους» και «πάντα ήξεραν τις λύσεις». Έτσι εξοβελίστηκαν από την πολιτική, οι συνεργασίες, οι συμβιβασμοί και τελικά η ευθύνη. Έτσι παραμερίστηκαν αυτοί που πράγματι ήξεραν και θεοποιήθηκαν αυτοί που υπόσχονταν. Και παραδόθηκε η χώρα στα χέρια λαϊκιστών και κομματικών στρατών, που κάθε φορά υπηρετούσαν τις δικές τους αυταπάτες, οχυρωμένοι στη δική τους ανικανότητα.

Το Ποτάμι όμως δεν θα παραδοθεί. Αγωνίζεται στη Βουλή. Αγωνίζεται στην κοινωνία.
Συνομιλεί και συνεργάζεται, με νεωτεριστές, αυτοί είναι οι κύριοι συνομιλητές μας. Οι νεωτεριστές που υπάρχουν στην οικονομία, στον πολιτισμό. Παντού στην κοινωνία. Συνομιλεί και συνεργάζεται με τα ανήσυχα πνεύματα της δημόσιας ζωής,
με φιλελεύθερους και αριστερούς μεταρρυθμιστές, με σοσιαλδημοκράτες και οικολόγους.
Δεν υποτιμάμε τις ιδεολογικές τους ταμπέλες, αλλά τους κρίνουμε με βάση τις λύσεις που προτείνουν, όχι τα συνθήματά που κατά καιρούς φωνάζουν.
Συνθήματα τέλος, όπως είπαμε και στο συνέδριό μας. Το Ποτάμι πρωτοστατεί στον διάλογο του προοδευτικού κέντρου. Θα επιμείνουμε στην πρόταση για ένα Κοινοβούλιο της Αναγέννησης για μια εθνική συνέλευση που θα επικυρώσει την νέα συμφωνία
που έχει ανάγκη η χώρα. Έχουμε ξεχάσει το γεγονός ότι η αποχή το Σεπτέμβριο έφτασε στο 44%, από 36% που ήταν τον Ιανουάριο. Η μεγαλύτερη αποχή από το 1951.
Το εναγώνιο λοιπόν ερώτημα κάποιων «τι θα κάνουν οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ» ίσως τελικά να μην είναι το σημαντικότερο. Το θέμα είναι τι θα κάνουν οι απέχοντες. Ποιος και τι θα τους συγκινήσει. Πώς θα τους φέρουμε ξανά στις κάλπες;
Εδώ φίλοι είναι που αποτύχαμε. Ή μάλλον για να το πω πιο συγκεκριμένα:
Εδώ είναι που ΑΠΕΤΥΧΑ.
Το Ποτάμι ήρθε για να πει στην κοινωνία ότι υπάρχει και άλλος δρόμος για την πολιτική.
Χωρίς λεφτά – χωρίς μηχανισμούς χωρίς συμφωνίες με συμφέροντα και συντεχνίες,
«μόνο με τις ιδέες μας και όχι με ξένες πλάτες»…
Το μήνυμα όμως δεν έφτασε παντού. Ίσως ο πόλεμος, ο αδυσώπητος πόλεμος που δεχτήκαμε από την πρώτη στιγμή, ο πόλεμος και δεχόμαστε και σήμερα από το σύστημα που πολεμάμε, να μην αφήνει περιθώρια για άλλα αποτελέσματα… Αυτός όμως δεν είναι λόγος για να αλλάξουμε δρόμο. Αντιθέτως είναι λόγος για να πεισμώσουμε
Θα συνεχίσουμε όμως να λέμε στους πολίτες ότι αυτή η χώρα είναι ΔΙΚΗ τους
και ότι μπορούν να αλλάξουν την ζωή τους αρκεί να συμμετέχουν αρκεί να δράσουν.
Καμία μάχη δεν είναι χαμένη αν υπάρχουν μαχητές και αν υπάρχει σχέδιο. Και το Ποτάμι διαθέτει και σχέδιο και μαχητές.

Έχουμε ανάγκη μια νέα συμφωνία εμπιστοσύνης, μόνο έτσι θα συνεχιστεί το όραμά μας.
Μόνο έτσι θα συντελεστεί η προοδευτική επανάσταση που έχει ανάγκη ο τόπος.
Να βγάλουμε έξω τους λαϊκιστές, τους οπισθοδρομικούς, τους πλιατσικολόγους του υπηρέτες συντεχνιών και συμφερόντων και να συνεργασθούμε.
Για να εξαλείψουμε τις αδικίες. Να μοιράσουμε δίκαια τα βάρη. Να έχουμε ευκαιρίες.
Να κάνουμε την οργή δημιουργία. Να διώξουμε την αβεβαιότητα που διώχνει από την Ελλάδα τα παιδιά μας.
Ίσως τώρα, που οι φωνές του λαϊκισμού έχασαν την ορμή τους και γελοιοποιήθηκαν
ίσως τώρα να είναι η ώρα να ξαναπούμε τις δικές μας απαντήσεις.
Τις απαντήσεις της λογικής. Μπορούμε αν ξεσηκωθούμε με σχέδιο όμως σε δύο χρόνια
να κάνουμε τη Χώρα μας αγνώριστη!
Αυτό είναι το μήνυμά μας. Σας ευχαριστώ και σας αφήνω να επιστρέψετε οπλισμένοι με ενθουσιασμό και νέες απόψεις στα χωριά σας, στις πόλεις σας, στις γειτονιές όλης της Ελλάδας. Να μεταφέρετε αυτό το μήνυμα που στέλνει ξανά το Ποτάμι. Μπορούμε να αλλάξουμε τη χώρα αρκεί να υπάρξουν πρόθυμοι και στην πολιτική σκηνή να αφήσουν τις βεβαιότητές τους, τις καρέκλες τους, τις καριέρες των κομματικών τους στελεχών και να συνεργαστούν σ’ ένα προοδευτικό σχέδιο αλλαγών, σ’ ένα προοδευτικό σχέδιο που με την υπογραφή του 51% της κοινωνίας μπορεί σύντομα να αλλάξει την όψη αυτής της χώρας.

Σας ευχαριστώ

Δείτε φωτογραφίες:

Φωτογραφίες: Θοδωρής Μανωλόπουλος