22 Μάιος, 2014

Το παιδί πέρα από το Ποτάμι

Ποτάμι

Συνέντευξη στην Πέτια Σαληκυριάκη-Παπαδάτου

Η κυρία Αργυρώ, η μητέρα του, έμαθε τα νέα απ' την τηλεόραση. Αυτοί που γνώριζαν εκείνο το πρωί ήταν καμιά δεκαριά φίλοι. «Αφήνω τη δημοσιογραφία και ξεκινάω το Ποτάμι».

Το παιδί πέρα απ' το Ποτάμι – έτσι αποκαλούσαν τότε τα δυτικά προάστια – μεγάλωσε ανάμεσα σε Κρητικούς, Πόντιους, Χιώτες, Ρομά. Κακό σχολείο, κακός μαθητής όπως έχει παραδεχθεί. Μαθητής στο Λύκειο έκανε συλλαλητήρια στην Αθήνα, μιλούσε στα Προπύλαια, βοήθαγε τον πατέρα του που πουλούσε κουλούρια στα δικαστήρια και φλέρταρε μια τσιγγάνα γειτόνισσα στην Αγία Βαρβάρα.

Στο σπίτι εκτός από τον πατέρα του ήταν τέσσερις γυναίκες, η μητέρα του και οι τρεις αδελφές του. Παντρεύτηκε τη Νίκη, έκαναν μια κόρη που τώρα είναι φοιτήτρια, έγινε δημοσιογράφος, ρεπόρτερ, αρθρογράφος, παρουσιαστής, επιχειρηματίας, εστιάτορας και τη στιγμή που τα είχε όλα, έκανε ένα μπαμ και πήδηξε όχθη. Το Ποτάμι μεγαλώνει μαζί με τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις του κόσμου. Αλωνίζει πέρα δώθε την Ελλάδα, δεν κουράζεται να οδηγεί, να μιλά με φίλους και εθελοντές. Σε πλατείες, στους δρόμους, σε αυτοσχέδιες συνεντεύξεις Τύπου. Τι μυαλό κουβαλάει τελικά ένας άντρας που στα 50 του, κλωτσάει μια πετυχημένη ζωή για να γίνει πολιτικός; «Τολμήστε το!», έγραψε στις 26 Φεβρουαρίου στο protagon θέλοντας να μας παροτρύνει να τον ακολουθήσουμε.

«Εγώ τώρα, δε θα πάω στην Ευρωβουλή. Δεν έχω ίσως και τα προσόντα. Καλά - καλά δεν ξέρω ξένες γλώσσες. Θα μείνω λοιπόν, στην Ελλάδα. Το τι θα κάνω θα εξαρτηθεί πάλι από εσάς. Αν πάμε καλά στις Ευρωεκλογές, μετά θ' αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και στις εθνικές εκλογές. Αν αποτύχουμε – αν αποτύχω για την ακρίβεια - τότε μετά τις ευρωεκλογές, θα προσπαθήσω να γυρίσω στη δημοσιογραφία. Μέχρι τότε την εγκαταλείπω. Που σημαίνει ότι σταματάω τους «Πρωταγωνιστές» και δεν θα έχω ενεργή συμμετοχή στο Protagon. Και εδώ θέλω να ζητήσω μία μεγάλη συγγνώμη από τους συνεργάτες μου. Στην τηλεόραση, στο Protagon, στην εφημερίδα. Τα σχέδια που κάναμε πρέπει να διακοπούν. Αυτό που προέχει τώρα είναι να σπάσουμε τη ρουτίνα της πολιτικής. Να ταράξουμε λίγο τα λιμνάζοντα νερά φέρνοντας νερό από το «ΠΟΤΑΜΙ».

Τα παραπάνω λόγια ήταν ίσως η στιγμή της μεγαλύτερης συγκίνησης, εκεί που ο Σταύρος κυκλωμένος από τους συνεργάτες του προσπαθούσε να εξηγήσει ή να ακούσει και ο ίδιος τις αποφάσεις του.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει κοντά 70 μέρες και το μεγάλο επιχείρημα των εχθρών του παραμένει πώς γεννιέται ένα κόμμα με απόφαση ενός ανθρώπου. «Δείτε το ευρωψηφοδέλτιό μας. Θα δείτε 42 ανθρώπους - επιτυχημένοι ο καθένας στον τομέα του – που δεν ...σηκώνουν διαταγές από κανέναν. Δεν θέλω ν' αναφέρω ονόματα για να μην αδικήσω κάποιον, αλλά πιστεύετε ειλικρινά ότι άνθρωποι αυτού του βεληνεκούς αρκούνται απλά ν' ακολουθούν τον οποιοδήποτε Σταύρο; Όχι. Σύμφωνοι, εγώ βγήκα μπροστά και εγώ φέρω το βάρος της ευθύνης. Στο συνέδριο όμως του Ιουνίου θα είμαι ένα απλό μέλος όπως όλα τα άλλα».

Ο ίδιος απαντά σε ό,τι τον ρωτήσεις. «Μου αρέσουν οι ερωτήσεις», θα μου πει. Το ίδιο κάνει και στις πολιτικές του συγκεντρώσεις. Δεν βγάζει λόγο, μόνο απαντά στις ερωτήσεις.

Φιλοδοξία σου;

Να βγει μια νέα γενιά πολιτικών, αυτή είναι η φιλοδοξία μου.

Ωραία όλα αυτά, όμως η πραγματικότητα δεν είναι εύκολη. Τι απαντάς σε έναν νέο άνθρωπο που έχει χάσει τη δουλειά του. Γιατί λοιπόν ένας άνεργος να ψηφίσει το Ποτάμι;

Γιατί οι κυβερνώντες κρατάνε ισορροπίες μεταξύ προαπαιτούμενων της τρόικας και απαιτήσεων της κομματικής τους βάσης. Δεν δίνουν σημασία στα προβλήματα των ανέργων. Από την άλλη, αυτοί που θέλουν να κυβερνήσουν εύχονται «να βρέξει δουλειές» αλλά δεν κάνουν τίποτε γι' αυτό – ίσα ίσα, πολεμούν κάθε μικρή και μεγάλη επένδυση. Για την ανακούφιση των ανέργων, εμείς έχουμε ήδη ζητήσει κατά την επίσκεψη μας στο Ευρωκοινοβούλιο τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανεργίας. Πέρα όμως από αυτό, πρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες στον παραγωγικό τομέα που θα φέρουν δουλειές στη χώρα. Με επενδύσεις, με στήριξη της καινοτομίας, με παρεμβάσεις στο φορολογικό σύστημα και δραστική μείωση της γραφειοκρατίας.

Γιατί το Ποτάμι δεν έχει επαγγελματίες πολιτικούς;

Γιατί οι επαγγελματίες πολιτικοί, τα παιδιά του κομματικού σωλήνα μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν επαφή με την παραγωγή, δεν έχουν επαφή με τον πραγματικό κόσμο, είναι χαμένοι στον δικό τους μικρόκοσμο. Εγώ λέω ότι οι πολίτες πρέπει να δοκιμάσουν μόνοι τους. Χωρίς δεκανίκια από το παρελθόν. Γι' αυτό βγήκα μπροστά, για να πάρουν θάρρος και άλλοι πολίτες και να πουν «αυτή η χώρα είναι και δική μας». Δεν είναι μόνο για τα παιδιά του κομματικού σωλήνα και τα παιδιά των πολιτικών.

Είστε αλήθεια έτοιμοι να κυβερνήσετε;
Είναι νωρίς για μια τέτοια συζήτηση. Το σημαντικό είναι ότι το Ποτάμι έφερε μια νέα επιλογή στους ψηφοφόρους, μία επιλογή σοβαρή, μια ομάδα ανθρώπων που μπορεί ν' αναλάβει ευθύνες και ν' αλλάξει τη χώρα, χωρίς όμως να την καταστρέψει. Τώρα πια οι εκβιασμοί περί ακυβερνησίας δεν πιάνουν. Ο κόσμος ξέρει ότι μπορεί να μας εμπιστευτεί, να κοιτάξει προς το Ποτάμι και να δει άφθαρτους ανθρώπους με γνώση και όρεξη. Ακόμη και ψηφοφόροι άλλων κομμάτων αναγνωρίζουν τον θετικό αντίκτυπο του Ποταμιού στην πολιτική ζωή της χώρας.

Το Ποτάμι εμφανίστηκε ξαφνικά και εκτοξεύθηκε στις δημοσκοπήσεις. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι τα ποσοστά αυτά θα επιβεβαιωθούν και στις κάλπες;

Κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στις κάλπες. Όμως τα σημάδια μας κάνουν αισιόδοξους. Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι μας αναζητάνε, γίνονται μέλη και εθελοντές, θέλουν να μας γνωρίσουν καλύτερα. Φαίνεται πως η ελληνική κοινωνία ήταν έτοιμη πια για κάτι νέο και άφθαρτο. Σιχάθηκε το παλιό που δεν μπορεί ν' αλλάξει με τίποτε και βαρέθηκε και τις κορώνες των πολιτικών με τις μαγικές λύσεις του ενός νόμου και του ενός άρθρου.

Έχετε δηλώσει ότι οι πολιτικές θέσεις πρέπει να είναι πάντα υπό διαμόρφωση. Αν δεν έχει κάποιος συγκεκριμένες θέσεις, πώς χαράσσει πολιτική;

Το Ποτάμι έχει συγκεκριμένες θέσεις, δημοσιευμένες στην ιστοσελίδα μας. Είμαστε εξάλλου το πρώτο κόμμα που δημοσίευσε θέσεις για την Ευρώπη. Επίσης, ήμασταν από την πρώτη στιγμή ξεκάθαροι υπέρ του ευρώ, υπέρ των μη κρατικών-μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, υπέρ του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας, υπέρ της φορολόγησης των πολυεθνικών κολοσσών, υπέρ της αξιολόγησης στο δημόσιο από ανεξάρτητους φορείς. Τα
υπόλοιπα κόμματα ούτε που τολμούν να πάρουν θέση σε αυτά τα ζητήματα. Έχουμε όμως και κάτι ακόμη πιο σημαντικό από θέσεις. Έχουμε τις ξεκάθαρες αξίες μας, οι οποίες καθορίζουν το πολιτικό μας ύφος. Από προγράμματα εξάλλου έχουμε χορτάσει όλα αυτά τα χρόνια.

Επιλέγοντας τη Δραπετσώνα ως τόπο παρουσίασης του συνδυασμού σας δεν φαίνεται να δίνετε ιδιαίτερη έμφαση σε επικοινωνιακά τρικ;

Είπα στη Δραπετσώνα, ότι υπάρχουν δύο σενάρια: το ένα είναι να γίνει η Ευρώπη Κερατσίνι, να προστεθεί φτώχεια δηλαδή πάνω στην φτώχεια και ανεργία πάνω στην ανεργία, και το άλλο σενάριο είναι να γίνει το Κερατσίνι Ευρώπη. Είναι αυτό επικοινωνιακό τρικ ή ένα σοβαρό μήνυμα προς την Ευρώπη; Εξάλλου, Ευρωεκλογές έχουμε μπροστά μας και αυτά είναι τα βασικά ζητήματα που θα έπρεπε να συζητάμε. Η Ευρώπη πρέπει να βάλει μια λέξη στο λεξιλόγιό της, την αναδιανομή. Να στηρίξει την αναδιανομή ανάμεσα στους πολίτες, από τους πλούσιους στους φτωχότερους, την αναδιανομή ανάμεσα στις περιοχές, από τις πλούσιες στις φτωχότερες. Ο μόνος δρόμος που έχει η Ευρώπη είναι να προχωρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση και να προχωρήσει ενωμένη.

Ποιος τελικά θα σώσει την Ελλάδα;

Την Ελλάδα θα τη σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα, το έχω πει και θα το ξαναπώ. Πρέπει να ξαναγίνουμε παραγωγικοί, να ξαναμάθουμε να δουλεύουμε τα αγαθά που μας προσφέρει ο τόπος μας. Αρκεί να το πάρουμε απόφαση και να επενδύσουμε δυναμικά και έξυπνα σε αυτά. Χώμα – γεωργία, κτηνοτροφία. Ήλιος – ενέργεια αλλά και υγεία και ευτυχία - καινοτομία. Θάλασσα – ψάρια και τουρισμός.

Τι θα συμβουλεύετε έναν νέο που ξεκινάει σήμερα τη ζωή του;

Να έχει αρχές και να παλεύει γι' αυτές. Να μην ακολουθεί πάντα το κοπάδι. Αλλά να παρατηρεί την πορεία του. Κι αν του κάνει να συμμετέχει αλλιώς να απέχει. Και πότε πότε αν νομίζει ότι όλα τα κοπάδια έχουν λάθος πορεία να προχωράει μόνος του.

Και τι θα λέγατε σε ένα νέο δημοσιογράφο;

Να πολεμήσει τον λαϊκισμό και τα στρατόπεδα. Είναι εύκολο για ένα δημοσιογράφο να μπει σε ένα στρατόπεδο. Οι εκπομπές μου προσπάθησαν να είναι έξω από αυτά. Είναι δύσκολο αλλά άμα το πετύχεις είσαι πολύ ευτυχισμένος.

Στο κλείσιμο της συνέντευξής μας, μου ανοίγει το κόκκινο μπλοκάκι του και μου λέει: Διάλεξε εσύ ποια σου ταιριάζει. Δύο φίλοι του 'χουν γράψει μαντινάδες.

Ρίξτε νερό στον ποταμό
τη γη για να ποτίσει,
Η ελπίδα για τον τόπο μας
γρήγορα να βλαστήσει.
ΜΤ

Όλα τα παραπόταμα κυλούνε στο ποτάμι,
μα πρέπει με την ψήφο του κι ο κόσμος να συνδράμει.
ΚΚ

Ποιος είναι ο Σταύρος;

Ο Σταύρος Θεοδωράκης γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1963 σ' ένα χωριό των Χανίων, τον Δραπανιά της Κισάμου και μεγάλωσε στην Άνω Αγία Βαρβάρα της δυτικής Αθήνας. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφία το 1984 από το ραδιόφωνο, συνέχισε με την αριστερή Πρώτη και όταν αυτή έκλεισε πήγε στη συντηρητική Μεσημβρινή.

Ακολουθώντας τους συνταγματικούς κανόνες (!) κάθε τέσσερα χρόνια τα αλλάζει όλα στη ζωή του, έχει δουλέψει σε εννιά ραδιοφωνικούς σταθμούς (ανάμεσά τους ο ΣΚΑΪ αλλά και ο 902 αριστερά στα FM), σε έξι περιοδικά, τέσσερις τηλεοπτικούς σταθμούς και έχει κάνει πολιτικές συνεντεύξεις για την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και το Βήμα της Κυριακής.

Για δύο χρόνια επέστρεψε στη γειτονιά που μεγάλωσε και ασχολήθηκε παράλληλα με τη δημοσιογραφία και με την επιμόρφωση των Ρομ.

Το 1999 ξεκίνησε να παρουσιάζει στην τηλεόραση τους «Πρωταγωνιστές» μια ενημερωτική εκπομπή που ήταν πρώτη σε θεαματικότητα τα τελευταία χρόνια στο MEGA, δίνοντας παράλληλα λόγο στους «άλλους Πρωταγωνιστές» στα Νέα του Σαββατοκύριακου.

Το 2009 μαζί με άλλους δημοσιογράφους δημιούργησαν το protagon.gr, ένα σάιτ που φιλοξενεί ιστορίες που μας κάνουν να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

 

Mάιος-Ιούνιος, Τεύχος 17, Life Magazine

διαβάστε επίσης