25 Απρίλιος, 2017

Σκέψεις μετά και πριν από τις γαλλικές εκλογές

Σώτη Τριανταφύλλου

Γίνεται πολύς λόγος για το πού οδεύει ο δυτικός πολιτισμός και το πολυσέλιδο βιβλίο του Μισέλ Ονφρέ με τον τίτλο «Παρακμή» προοριζόταν να γίνει μπεστ-σέλερ: ο Ονφρέ ποζάρει ως ο Νίτσε και ο Σπένγκλερ του 21ου αιώνα. Όμως «παρακμή» δεν συμβαίνει όταν άλλοι, ξένοι και κατώτεροι πολιτισμοί αμφισβητούν και επιτίθενται σε έναν προηγμένο πολιτισμό που έχει περιθώριο παρακμής (για να παρακμάσεις, πρέπει πρώτα να ακμάσεις)· παρακμή συμβαίνει όταν ο πολιτισμός χάνει την αυτοπεποίθηση και τον προσανατολισμό του. Η παρακμή δεν είναι αναπόδραστη και μοιραία.

Στην Ευρώπη χάνουμε την αυτοπεποίθηση και τον προσανατολισμό μας κάτω από την επίδραση μιας πρωτοφανούς αντιευρωπαϊκής προπαγάνδας που προέρχεται τόσο από την Ανατολή ― η οποία εφαρμόζει τη δική της στρατηγική χωρίς να κρύβει τις προθέσεις της για εξισλαμισμό και παγκόσμιο χαλιφάτο ― όσο κι από εμάς τους ίδιους· από κόμματα και δυνάμεις με ασυνάρτητες αναλύσεις και προτάσεις. Οι απομονωτιστές ―οι επιτυχημένοι αρχιτέκτονες του Brexit και οι αποτυχημένοι, προς το παρόν, του Frexit και του Grexit― συναντιούνται με τους χειρότερους εχθρούς τους, τους ισλαμιστές: αμφότερες οι πλευρές εύχονται να εξασθενήσει η Ευρώπη και να διαλυθεί. Έτσι, η Μαρίν Λε Πεν απαιτεί να απομακρύνουν την ευρωπαϊκή σημαία από τηλεοπτικό στούντιο ― «αυτή την πατσαβούρα της ολιγαρχίας» ― και κανείς από τους δημοσιογράφους δεν έχει το θάρρος να της δείξει την πόρτα. («Η σημαία μένει, εσείς φεύγετε».)

Η προεκλογική περίοδος στη Γαλλία και ό,τι θα επακολουθήσει επιβεβαιώνει παλιές αλήθειες: το πώς το κοινό επηρεάζεται από ψέματα και υπερβολές, το πώς χειραγωγείται από την πολιτική δημαγωγία όπως χειραγωγείται από τη διαφήμιση: είμαστε περισσότερο καταναλωτές παρά πολίτες ― άλλωστε, η αριστερά που κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, αν και είχε ξεκινήσει προβάλλοντας τον άνθρωπο-πολίτη, βρίσκεται στην πρωτοπορία του αγώνα για την αγοραστική δύναμη· αυτό την ενδιαφέρει πρωτίστως.

Η εικόνα της «παρακμής» που ζωγραφίζουν τα πολιτικά άκρα, αλλά και αριστεροί διανοούμενοι σαν τον Μισέλ Ονφρέ, είναι εσφαλμένη και δόλια: η Γαλλία έχει ανάγκη από απλές μεταρρυθμίσεις που να συμβαδίζουν με τις σημερινές της ανάγκες― το τελευταίο πράγμα που έχει ανάγκη είναι η μοιρολατρία, και μάλιστα μετά από ένα τόσο μακρύ ιστορικό ρήξεων. Η ιστορία των ρήξεων μπορεί να τελειώσει εδώ· ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων και της συναίνεσης μπορεί να γίνει η αληθινή της επανάσταση.

Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο στην Athens Voice

*H Σώτη Τριανταφύλλου είναι μέλος της Επιτροπής Διαλόγου

Σχετικά