15 Δεκεμβρίου, 2015

Ρεαλιστής ή λαϊκιστής;

Γιάννης Μεϊμάρογλου

Δύσκολα θα μπορέσει να ισχυριστεί κάποιος ότι οι απόψεις του Γιώργου Παγουλάτου δεν είναι πάντα τεκμηριωμένες με σοβαρά επιχειρήματα, όπως αυτά που διατυπώνει στο άρθρο του, στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής, με τίτλο «Θα έπρεπε να στηριχτεί ο Τσίπρας στο ασφαλιστικό;»

Διαβάζοντας ωστόσο το άρθρο διαπιστώνει κανείς ότι θα μπορούσε ο τίτλος να είναι και πιο σύντομος: «Θα έπρεπε να στηριχτεί ο Τσίπρας;»
Όχι ότι το ασφαλιστικό, αυτό που μας κυνηγάει σαν φάντασμα από το 2000, είναι ήσσονος σημασίας για το μέλλον της χώρας. Ούτε γιατί μια υπεύθυνη αντιπολίτευση δεν μπορεί να το υπερψηφίσει αν, όταν τελικά κατατεθεί με την οριστική του μορφή και όχι ως μια ακόμη διαρροή, περιλαμβάνει μερικά βασικά σημεία που να το καθιστούν στοιχειωδώς αξιόπιστο. Όπως για παράδειγμα να δείχνει πως συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να συνεχίζουν να χορηγούνται σκανδαλωδώς πρόωρες συντάξεις, ότι δεν μπορεί οι εναπομείναντες μισθοί των 500-600 € να πληρώνουν συντάξεις 1000 € ή ότι δεν μπορεί να υπολογίζει μια κυβέρνηση στην παραμικρή αύξηση των εισφορών, δηλαδή στην δήθεν λύση του ασφαλιστικού μέσω της αύξησης της ανεργίας και της μαύρης εργασίας.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Μπορεί να υπάρξει βιώσιμο ασφαλιστικό – πέραν αυτού που θα προβλέπει… μηδενικές συντάξεις – χωρίς να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα της οικονομίας και η προοπτική της ανάπτυξής της; Υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης του ασφαλιστικού άλλος από την μείωση της ανεργίας με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας;

Στο σημείο αυτό ακριβώς έρχεται, εξ ίσου αμείλικτο, το επόμενο ερώτημα: Υπάρχει πιθανότητα το κομματικό καθεστώς που τόσο απροκάλυπτα εγκαθιστά ο ΣΥΡΙΖΑ, η επιβολή ολοένα και βαρύτερων φόρων, η κατάργηση και της παραμικρής αξιολόγησης, η διάλυση της παιδείας, η αντίδραση σε κάθε μεταρρυθμιστική πρόταση να οδηγήσουν την χώρα σε αναπτυξιακή πορεία;

Ο ίδιος άλλωστε ο αρθρογράφος φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα στον πρωθυπουργό «δόκτορα Τζέκιλ» και στον πρωθυπουργό «κύριο Χάιντ».
Γράφει συγκεκριμένα: «Πόσο οφείλει η αντιπολίτευση να στηρίξει μια ανεπαρκή, δημαγωγική κυβέρνηση, αν αυτό είναι αναγκαίο για να αποτραπεί μια καταστροφική αποσταθεροποίηση;» και παρακάτω: «Ο Τσίπρας έκανε μια αναγκαστική στροφή στον ρεαλισμό…».
Δεν γνωρίζω πόσο μπορεί να στραφεί προς τον ρεαλισμό ο πρωθυπουργός μιας δημαγωγικής κυβέρνησης, υποψιάζομαι όμως ότι ο μόνος ρεαλισμός του Τσίπρα είναι οι στροφές που θα του εξασφαλίσουν την παραμονή του στην εξουσία.

Η απαιτούμενη αναγκαία συναίνεση, για να πάει η χώρα μπροστά, δεν μπορεί να είναι προϊόν του διλήμματος «καταστροφή τώρα ή σε λίγο» που τίθεται εκβιαστικά από μια ανεπαρκή κυβέρνηση, προκειμένου να κάνει πράγματα που ούτε τα πιστεύει, ούτε και θέλει να τα εφαρμόσει.
Η εμφανής έλλειψη μιας αξιόπιστης, εναλλακτικής, μεταρρυθμιστικής, κυβερνητικής πρότασης και οι δυσκολίες για τη συγκρότησή της δεν πρέπει να μας δημιουργούν αυταπάτες για τις προθέσεις και τα σχέδια μιας καθαρά αντιμεταρρυθμιστικής κυβέρνησης.
Η στήριξη της χώρας δεν ταυτίζεται με την στήριξη του Τσίπρα!

* O Γιάννης Μεϊμάρογλου είναι επικεφαλής της συντονιστικής της Επιτροπής Διαλόγου.