23 Οκτώβριος, 2016

Πως θα μπει τέλος στο πελατειακό κράτος;

Παναγιώτης Καρκατσούλης

Mέσα στον αχό των ημερών πέρασε στα «ψιλά» η είδηση του εξαναγκασμού σε παραίτηση της κ. Δ. Χαλικιά, Γ. Γραμματέως διαχείρισης κοινοτικών και άλλων πόρων του Υπουργείου Εργασίας. Η κ. Χαλικιά παραιτήθηκε καταγγέλοντας την αν. Υπουργό εργασίας κ. Αντωνοπούλου για φωτογραφικές προσλήψεις στα κοινοτικά προγράμματα και για μια άνευ προηγουμένου καστασπατάληση του δημοσίου χρήματος.
Το Ποτάμι είχε αποκαλύψει ήδη από τις 21 Σεπτεμβρίου ότι η κυβέρνηση προβαίνει σε αθρόες προσλήψεις στο δημόσιο: Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αυξήθηκε η απασχόληση στο Δημόσιο κατά 27.700 υπαλλήλους μεταξύ Ιουνίου 2015 και Ιουνίου 2016. Απευθύναμε με όλους τους δυνατούς τρόπους το ερώτημα στην κυβέρνηση πού βρίσκονται οι 19.000 επιπλέον υπάλληλοι που δεν εμφανίζονται στην επίσημη σελίδα του υπουργείου Εσωτερικών «apografi.gr», σύμφωνα με τα στοιχεία της οποίας οι προσλήψεις το 2016 ανήλθαν σε 8.473. Απάντηση δεν πήραμε εκτός από κάποια μισόλογα του τύπου «αυτοί είναι κάτι τριμηνίτες, εξαμηνίτες, οκταμηνίτες κλπ». Σήμερα ξέρουμε πια, έστω και δια της τεθλασμένης, που βρίσκονται: Προσλήφθηκαν με τρόπο ρουσφετολογικό και αναξιοκρατικό στα «κοινοτικά προγράμματα». Το φύλλο συκής είναι πολυ-φορεμένο: Αυτοί που δουλεύουν εκεί και δεν πληρώνονται από τον δικό «μας» προϋπολογισμό δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι! Το ότι τα χρήματα αυτά- τα μοναδικά που υπάρχουν για την ανάπτυξη- κατασπαταλώνται για την μισθοδοσία ημετέρων δεν είναι πρόβλημα!

Αν δεν είχαν μεσολαβήσει έξι χρόνια δραματικής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι οι προσλήψεις, έστω και τέτοιου τύπου, είναι κάτι θετικό. Εξ άλλου, οι προκάτοχοι του κ. Τσίπρα μακροημέρευσαν κάνοντας κυρίως, προσλήψεις. Αυτές αποτελούσαν το εφαλτήριο για την κατάληψη της εξουσίας και τον πιο σίγουρο τρόπο για τη διατήρησή της.
Μ’ αυτές τις πρακτικές οι κυβερνήσεις της μεταδικτατορικής Ελλάδας, αύξησαν τους 250.000 δημοσίους υπαλλήλους που παρέμεναν σταθεροί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 σε περισσότερους από 800.000- κάτι που πιστοποιήθηκε με την πρώτη «μνημονιακή» απογραφή. Σημίτης, Καραμανλής και ΓΑΠ εργάσθηκαν σκληρά και κατάφεραν να τετραπλασιάσουν τον πληθυσμό των δημοσίων υπαλλήλων.
Ορισμένα μέτρα, με βασικό τον περιορισμό των προσλήψεων κρίθηκαν αναγκαία προκειμένου να αναχαιτιστεί η κατάσταση.

Ο διψασμένος για εξουσία ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε μπροστά σε μια δύσκολη κατάσταση. Οι δανειστές ελέγχουν τις προσλήψεις και όσες επιτρέπονται γίνονται, στην κυριολεξία, με το σταγονόμετρο. Με δεδομένο το τείχος της απαγόρευσης, οι στρατηγοί του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να εφεύρουν νέους τρόπους διεμβόλισής του. Η ιδέα τους είναι, όντως, ευρηματική- αν και δοκιμασμένη: Να δείξουν, ότι ικανοποιούν την απαίτηση για περιστολή των προσλήψεων ενώ προσλαμβάνουν αλλά με άλλο όνομα: Βαφτίζοντας τις προσλήψεις «περιοδική απασχόληση» μετέφεραν τον μπάρμπα απ’ την Κορώνη στις Βρυξέλλες.

Η τεχνική έχει δοκιμαστεί και στο παρελθόν: Η προσχηματική εφαρμογή των κοινοτικών προγραμμάτων επιτρέπει σε μια κυβέρνηση να δείχνει στο κοινό ότι αλλάζει κάτι μη αλλάζοντας τίποτα. Έτσι, λοιπόν, «υιοθετούν» τις μεταρρυθμίσεις έχοντας εντοπίσει που θα μπορούσε να υπεισέλθει ο πελατειασμός. Τα ρουσφέτια πρέπει να χωρέσουν στα ευρωπαϊκά προγράμματα μέσω των οποίων θα υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις.

Λαμπρές τέτοιες ευκαιρίες «δίνουν» τα προγράμματα καινοτομίας, δια βίου μάθησης, κλπ. Ποιος θα ασχοληθεί να ψάξει ποιοι και με ποια κριτήρια προσλαμβάνονται για πρακτική σε κοινοτικά προγράμματα; Ασχολήθηκε απ’ ότι φαίνεται η κ. Χαλικιά.

Χρέος όσων αγωνίζονται για την επικράτηση της αξιοκρατίας και το ξερίζωμα του ρουσφετιού στη χώρα μας είναι να αποκαλύψουμε, να στιγματίσουμε και να εμποδίσουμε στον βαθμό που μπορούμε τέτοιες πρακτικές.

Πηγή: Kontra

* Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης είναι γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ποταμιού.