12 Μάιος, 2019

Πώς να... τρομάξεις τους κανονικούς πολίτες

Λίνα Παπαδάκη

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, πρέπει να είσαι ο εαυτός σου. Διαφορετικά αργά ή γρήγορα θα προδοθείς από ένα επινοημένο ρόλο που δεν σου αναλογεί και θα βρεθείς στο κενό.

Είναι αυτό που παθαίνει ο Τσίπρας όταν παριστάνει τον απόφοιτο του Χάρβαρντ και εκτίθεται σε συζήτηση με τον Κλίντον με παγκόσμια αναμετάδοση και αυτό που παθαίνει ο Μητσοτάκης όταν μιμείται τον σταρ των καταλήψεων και συμμετέχει σε συζήτηση πεζοδρομίου στη Βουλή. Και φυσικά σε τέτοιου είδους συζητήσεις κερδίζει πάντα αυτός που βρίσκεται στο οικείο του κλίμα, αν και δεν έχει τόσο σημασία. Γιατί αυτός που χάνει είναι ο κοινοβουλευτισμός και η Δημοκρατία, με ευθύνη εξ ίσου μοιρασμένη και στους δύο.

Δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν ηγέτες των μεγάλων κομμάτων να κάνουν προσωπικές επιθέσεις στους αντιπάλους τους. Ακόμα και σε περιόδους μεγάλης πολιτικής οξύτητας υπήρχε ένα άγραφος αλληλοσεβασμός που έδινε αξία και στους δύο και στο επίπεδο του διαλόγου. Προσωπικές επιθέσεις ασφαλώς υπήρχαν ουκ ολίγες, αλλά από τον αντίπαλο του καθενός Τύπο και από τους βουλευτές των πάνελ, όχι από τους αρχηγούς, όσο σκληρές πολιτικές μονομαχίες και αν έδιναν από το βήμα της Βουλής. Ο προσωπικός χώρος έμενε εκτός του διαλόγου και φυσικά και η οικογένεια.

Είναι μάλλον το χειρότερο από αυτά που ακούσαμε σε αυτήν τη θλιβερή συνεδρίαση. Πατεράδες, αδελφές, σύζυγοι και λοιποί συγγενείς μπερδεύτηκαν σε ένα κρεσέντο ηθικής μείωσης του αντιπάλου, λες και δεν έχουν ακούσει οι ηγέτες των μεγαλύτερων κομμάτων μιάς ευρωπαϊκής χώρας ότι στις Δημοκρατίες δεν νοείται οικογενειακή ευθύνη. Μπορεί όντως ο Τσίπρας να ήταν αυτός που έχει διαλέξει αυτό το γήπεδο εδώ και πολύ καιρό αλλά γιατί ο Μητσοτάκης νομίζει ότι κερδίζει ηθικά και πολιτικά όταν του απαντά στην ίδια γλώσσα; Και μάλιστα για γεγονότα παλιά που δεν φαίνεται να γνωρίζει και καλά- που και να τα γνώριζε δηλαδή και να ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, πάλι θα ήταν απαράδεκτο να χρεώνει στο γιό οποιαδήποτε κρίματα του πατέρα. Πού ζούμε;

Αλήθεια, θυμάται κανείς στο παρελθόν αρχηγούς να συνθηματολογούν γηπεδικά από το βήμα του Κοινοβουλίου; Σε ποιά χαμηλά ένστικτα της κοινωνίας στοχεύουν όταν εξακοντίζουν ατάκες του τύπου «Στέφανος Χίος της πολιτικής» ή «Νάτος, νάτος ο Τσίπρας ο σκαφάτος;

Και ίσως κραυγές αυτές ηχούσαν φυσικότερες από τα χείλη του Τσίπρα αλλά αυτό δεν μειώνει καθόλου την ευθύνη του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας. Ο ετεροπροσδιορισμός δεν αποτελεί ποτέ άλλοθι- το αντίθετο. Αν θέλει να δείξει ότι μπορεί και αυτός να ανταποκριθεί στη μάχη στα μαρμαρένια αλώνια ας μάθει ότι απλά τρόμαξε τους κανονικούς πολίτες. Γιατί το μόνο που κατάφερε ήταν να τους προειδοποιήσει ότι και η επόμενη Βουλή, στην οποία ο ίδιος θα δίνει εκ των πραγμάτων τον τόνο, ο διάλογος του πεζοδρομίου θα έχει πάλι τη δεσπόζουσα θέση του.

ΠΗΓΗ: TheCaller.gr

* Η Λίνα Παπαδάκη είναι διευθύντρια Γραφείου Τύπου του Ποταμιού