25 Ιούνιος, 2014

Ποιούς ακούει το Ποτάμι;

Ποτάμι

Υπάρχει λοιπόν ένας πολιτικός σχηματισμός, που δεν θέλει μόνο να τον ακούν αλλά και να ακούει τους άλλους, έτσι ώστε να μπορεί να βρίσκεται διαρκώς σε επαφή με την κοινωνία και τις ανάγκες της; Υπάρχει και δεν είναι άλλος από “Το Ποτάμι”. Ηδη από την περίοδο πριν τις Ευρωεκλογές το κίνημά μας απευθύνθηκε σε ανθρώπους του πνεύματος, των γραμμάτων και της τέχνης δίνοντας τους ένα ελεύθερο βήμα για να καταθέσουν μπροστά στην “τρεχούμενη” κάμερα την άποψή τους, για κάποιο ζήτημα, που οι ίδιοι θεωρούσαν φλέγον.

Κάποιοι από αυτούς, που τους προτάθηκε αυτή η ασυνήθιστη “μίνι συνέντευξη” έμειναν άφωνοι στην αρχή από την ελευθερία, που τους παραχωρήθηκε. Κάποιοι δήλωσαν ότι θέλουν να δουν τα πρώτα δείγματα για να ακολουθήσουν οι ίδιοι. Αλλά στην πλειοψηφία τους οι προσκληθέντες τα είπαν “έξω από τα δόντια” και με το δικό τους τρόπο. Τα βίντεο υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Ποταμιού και συνεχώς προστίθενται καινούρια. Σταχυολογούμε μερικές από τις φράσεις-κλειδιά, που φάνηκε να προκαλούν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους επισκέπτες της ιστοσελίδας μας.

Ο Πέτρος Μάρκαρης σημείωνε ότι “Ο πολιτικός κόσμος ποτέ δεν είπε την αλήθεια στους Έλληνες”, κάτι που επιβεβαίωνε ο καθηγητής Χαρίδημος Τσούκας μιλώντας για την “απαξίωση της πολιτικής” και ο Απόστολος Δοξιάδης συμπλήρωνε, πως “Η Ελλάδα παραμένει όμηρος της κομματοκρατίας”. Ο πάντα πιο παρορμητικός Αντώνης Καφετζόπουλος καλούσε να κάνουμε μια αρχή, με την απόφαση “να σηκωθούμε από τον καναπέ”, ενώ ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας παρατηρούσε ότι “χρειαζόμαστε ένα καινούριο τρόπο για να δούμε τα όσα συμβαίνουν γύρω μας”. Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ τονίζει ότι "Ο Έλληνας δεν έχει αίσθηση της κοινότητας"

Μεγάλο μέρος εκείνων που θέλησαν να “ακουστούν” από το Ποτάμι αφιέρωσαν το μήνυμά τους στο ζήτημα της Παιδείας, με πρώτες και καλύτερες τις συγγραφείς Αλκη Ζέη (“Ας βάλουμε όλη μας την δύναμη στην Παιδεία”) και Αμάντα Μιχαλοπούλου (“Με απασχολεί πώς εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας σήμερα... “) και τους καθηγητές Δάφνη Μανουσάκη και Λεωνίδα Καστανά. Ο Χρήστος Χωμενίδης θύμισε σε κάποιους ότι η κρίση χτυπά πρωτίστως... ανθρώπους και όχι νούμερα, την ώρα που ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος κατέγραφε ως συνέπεια αυτής της κατάστασης, ότι “Έχουμε μειώσει πολύ τα όνειρά μας” κι ο ομότεχνός του Πάνος Κοκκινόπουλος παρατηρούσε ότι “Έχουμε καταντήσει άνθρωποι χωρίς μνήμη και αισθητική”.

Οι ηθοποιοί ήταν ίσως οι πιο αισιόδοξοι της παρέας σαν τον Θοδωρή Αθερίδη, που μας καλεί “να μοιραστούμε το ίδιο οικόπεδο, που λέγεται Ελλάδα” ή σαν την Μυρτώ Αλικάκη που προτρέπει να “βάλουμε ένα θετικό πρόσημο στα πράγματα”, υπό την προϋπόθεση βεβαίως που βάζει ο Σταμάτης Φασουλής: “Να γλιτώσουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό". Ο Χρήστος Λούλης προσθέτει: "Λιγότερο κράτος, λιγότερο κόμμα"

Η όπως πολύ γλαφυρά τόνισε ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ Εμμανουήλ Κριαράς “να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να καταφέρουμε να φτιάξουμε οργανωμένο εκπαιδευτικό σύστημα μέσα σ' ένα υγιές πολιτικό σύστημα”. Απλό ακούγεται, αλλά αποδεδειγμένα, δεν είναι...

Απόψεις πολλές, διαφορετικές αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσες για όποιον θέλει και ξέρει να “ακούει”. Οπως “το Ποτάμι”. To οποίο και μετά το συνέδριο θα συνεχίσει με εργαλείο την κάμερα του Γιάννη Κασπίρη να έχει τα αυτιά του ανοιχτά.