16 Οκτώβριος, 2018

Ποιο κράτος, ποιος πολίτης

Ανδρέας Κοσμάτος

Κάποιος κύριος που βλέπει ένα σκύλο να «ανακουφίζεται» σε πάρκο και ο ιδιοκτήτης του να μην τα μαζεύει, ξέρει ότι αν καλέσει την Αστυνομία, στην καλύτερη περίπτωση θα του πουν να περιμένει εκεί και δεν πρόκειται να φανεί κανείς, στη χειρότερη θα τον ειρωνευτούν.

Κάποια κυρία που βλέπει να παρκάρουν σε θέση αναπήρου, δεν θα καλέσει την Τροχαία, διότι ή θα την αγνοήσει ή αν έρθει εγκαίρως, πιθανότατα θα της κάνει την one million dollar question: Και τώρα τι θέλετε; Να του κόψουμε πρόστιμο; (όχι κάντε του και ένα πλύσιμο μέσα - έξω)

Ο ιδιοκτήτης αυτοκινήτου, που έσπασε τα αμορτισέρ του σε μια κακοτεχνία του δρόμου, ποτέ δεν θα μηνύσει τους αρμόδιους, καθώς θα δικαιωθεί μάλλον μετά θάνατον.

Οι φοιτητές που εκβιάζονται από κάποιον καθηγητή τους, δύσκολα θα κινήσουν νομικές διαδικασίες, καθώς κάποιοι άλλοι πριν από αυτούς το έκαναν και ακόμα ο καθηγητής ζει και κονομάει!

Μια κοινωνία που δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στις αρμόδιες αρχές, όποιες κι αν είναι αυτές. Για πολύ καιρό, ο μόνος θεσμός που κατά γενική ομολογία λειτουργούσε, ήταν η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος… αλλά και εκεί ακόμα ο υπεύθυνος κ. Σφακιανάκης, απομακρύνθηκε μετά την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία το 2015! Θύμα της λογικής που λέει ότι σε κάθε κυβέρνηση, όλες τις θέσεις πρέπει να τις έχουν τα «δικά μας παιδιά»!
Καμία αξιολόγηση, κανένας απολογισμός, καμία διάθεση για συνέχεια του κράτους, σε κανένα τομέα. Αντίστοιχα η Πολιτεία αντιμετωπίζει τους πολίτες της ως εν δυνάμει κλέφτες και ψεύτες.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν φόρο από το 1ο ευρώ, διότι είναι σίγουρη η εφορία ότι την κλέβουν. Αν δικαιούται το παιδί σου γυαλιά, πρέπει να πας τα καινούργια να τα δει ελεγκτής του ΙΚΑ για να πάρεις τα χρήματα που δικαιούσαι… «μα κύριε ελεγκτή, το παιδί είναι στο σχολείο το πρωί με τα καινούργια του γυαλιά κι εσείς δεν δουλεύετε απόγευμα»! «Δεν πειράζει για μια μέρα ας μην βλέπει… σημασία για εμάς έχει να δούμε ότι πήρατε τα γυαλιά και δεν μας δουλεύετε»

Πηγαίνουμε στις δημόσιες υπηρεσίες ήδη «φτιαγμένοι» για καβγά, σκεφτόμαστε στο μυαλό μας τι μπορεί να μας πει ο εκεί υπάλληλος προκειμένου να μας συφιλιάσει… κάτι σαν το ανέκδοτο με τον γρύλο!

Μια σοβαρή χώρα είναι ένα μόριο με δύο άτομα, το κράτος και τον πολίτη. Όταν αυτά τα δύο λειτουργούν αρμονικά και δυνατά μεταξύ τους ο δεσμός που δημιουργούν είναι δύσκολο να σπάσει και η ανάπτυξη είναι σχεδόν μονόδρομος.

Στην Ελλάδα το κράτος υπηρετεί στο μεγαλύτερο μέρος του τον ίδιο του τον εαυτό και το εκάστοτε κόμμα που κυβερνά! Μεγάλα κομμάτια του υπάρχουν απλά και μόνο για να στελεχώνονται από ημετέρους, 48.646 Δημόσιοι Υπάλληλοι αγνοούνται, αφού οι φορείς στους οποίους εργάζονται δεν είναι γνωστοί! Κράτος - πολίτης, μια σχέση καχυποψίας, αμοιβαίας απαξίωσης, δυσλειτουργική και αντιπαραγωγική! Τι αποτέλεσμα μπορεί να παράξει άραγε; Οπως είπε και ο Εμμανουήλ Ροΐδης πολλά χρόνια πίσω:

«Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:

α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού. Β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον. Γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ' επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των».

του Ανδρέα Κοσμάτου

*Ο Ανδρέας Κοσμάτος είναι μέλος της ΜΕΣΥΑ.

Πηγή: pelop.gr