10 Φεβρουαρίου, 2016

Ου πόσοι αλλά που

Αθανάσιος Γαλάνης

Ποτέ δεν ήμασταν πολλοί, ούτε θα είμαστε… Στην ιστορία του Ελληνικού έθνους ερχόταν πάντα μια στιγμή που οι λίγοι θα καθόριζαν τη μοίρα των πολλών. Σαν τους 300 του Λεωνίδα που δε λύγισαν απέναντι στις στρατιές των Περσών, αλλά πολέμησαν και έδωσαν ελπίδα στους υπόλοιπους Έλληνες ότι ΝΑΙ μπορούνε να νικήσουν, αρκεί πρώτα να νικήσουν τους φόβους τους, αρκεί πρώτα να νικήσουν τον εαυτό τους, αρκεί να ενωθούν…

Η Ελλάδα σήμερα βιώνει μια από τις σημαντικότερες κρίσεις της νεώτερης ιστορίας της, κρίση που δεν είναι οικονομική, ούτε πολιτική, αλλά κρίση αξιών, πολιτισμού και παιδείας. Μια «παιδεία» που κατεύθυνε τη νεολαία προς τον υλιστικό τρόπο ζωής, τον τεχνοκρατικό, τον πρόσκαιρο, τον απαίδευτο. Άραγε ποιος νέος σήμερα «μπορεί» πραγματικά να προχωρήσει τη ζωή του, να δημιουργήσει, να κτίσει… Όχι, καλύτερα ας μείνει ηττοπαθής να «δουλεύει» και όχι να εργάζεται (διότι η εργασία και όχι η δουλεία προσφέρει την αμοιβή – οικονομική και ηθική) για να πληρώνει την αιώνια σύνταξη των γονέων του, ώστε ευνουχισμένος από όραμα και στόχους να συνεχίσει να πορεύεται στη νιοστή φορά Αριστερά!

Στο Ποτάμι είμαστε λίγοι στον αριθμό (προς το παρόν), αλλά πολλοί στο πνεύμα! Ας έχουμε πίστη στις δυνάμεις μας και στο Συνέδριο θα φανεί η δύναμή μας, ώστε να σπάσουμε το φράγμα της οπισθοδρόμησης και να γίνουμε ο πολιτικός καταλύτης που θα θέσει την Ελλάδα όχι απλά σε τροχιά οικονομικής μεγέθυνσης, αλλά πραγματικής ανάπτυξης.

* Ο Δρ. Αθανάσιος Γαλάνης είναι μέλος της Νεολαίας στον Τομέα Παιδείας.

Σχετικά