3 Νοεμβρίου, 2017

Όσο πιο μικρός είναι ο τόπος τόσο πιο περήφανοι είναι οι άνθρωποι

Ποτάμι

Ανάρτηση του Σταύρου Θεοδωράκη στο Facebook

Με είχαν καλέσει ξανά. Στο πανηγύρι του Αη Γιώργη τους και το Πάσχα που γίνονται ένα με τα χρώματα της Άνοιξης. Δεν τα είχα καταφέρει. Χθες όμως, φεύγοντας από την Καβάλα για τις Σέρρες δεν μπόρεσα να προσπεράσω τις ταμπέλες. “Δήμητρα”! Ταυτόχρονα πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον Αργύρη. “Φίλε έρχομαι. Σε 20 λεπτά θα είμαι στο χωριό”. Μου το έκλεισε αμέσως. Μπήκα στο χωριό. Ερημιά. Άδειοι οι δρόμοι. Και στο καφενείο δύο άντρες μόνο. Μα που είναι; Προχωρούσα αργά στα στενά. Ο Αργύρης δεν απαντούσε στο τηλέφωνο. Και ξαφνικά σε ένα πλάτωμα τον βλέπω από μακρυά να με χαιρετά.

“Έλα σε περιμένουν”. Διέσχισα βιαστικά το νοτισμένο προαύλιο του σχολείου. Ανέβηκα τα πλατύσκαλα, και τι να δω! Το μισό χωριό ήταν εκεί! Κιλίμια πάνω στα κρύα μωσαϊκά. Στρωμένα τα τραπέζια, με χορτόπιτες και τυρόπιτες. Κανάτες με χυμούς και λικέρ από ρόδι, καρύδι και αρμπαρόριζα. Και μια μεγάλη κούτα σοκολατάκια αυτά που προτιμούν στα χωριά. Τυλιγμένα στο ασημόχαρτο να μην χάνουν το σχήμα τους στην ταλαιπωρία. «Το σκέφθηκα πως μπορεί να έρθεις. Αφού θα πήγαινες στις Σέρρες, είπα, δεν μπορεί, θα περάσει”. Δίπλα του η Σωτηρία, η Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών και η μητέρα του η Μαρία, ταμίας του Συλλόγου. “Γειά σου Σταύρο”, μπαίνει βιαστικός ο Στέφανος, ο Πρόεδρος του χωριού φρεσκολουσμένος. “Στο χωράφι ήμουν και με πήρε ο Αργύρης”. Ο κ.Στέργιος, πρώην νομάρχης στην Καρδίτσα, μου δίνει ένα φάκελο με άρθρα του σε τοπικές εφημερίδες. Και ο ψαράς, ο Λευτέρης, φοράει ακόμη τη νιτσεράδα. “Με καλάμι από το πρωί στην Ασπροβάλτα, κάτι πιάσαμε” μου χαμογελά. Πρόσωπα καθαρά. “Είναι η πρώτη φορά που αρχηγός έρχεται στο χωριό μας”.

Καθίσαμε, συζητήσαμε. Για τους νέους που φεύγουν. Για τις τιμές που είναι χαμηλά. “Πάνε στην Κρήτη καραβιές με ρουμάνικο καλαμπόκι και εμείς το έχουμε απούλητο κι ας έχει 15 λεπτα”. Για το βαμβάκι τους που είναι το καλύτερο. Για τους φόρους που καταπίνουν τα λίγα έσοδα. Για το κέντρο υγείας στη Νέα Ζίχνη που δεν έχει ασθενοφόρο. Μην φανταστείτε όμως γκρίνιες και κατσουφιές. Όσο πιο μικρός είναι ο τόπος τόσο πιο περήφανοι είναι οι άνθρωποι. Στο τέλος, γελάγαμε όλοι στο προαύλιο. Τους υποσχέθηκα ότι θα έρθω μια μέρα από το πρωί. “Να μας δώσεις δύναμη και να πάρεις και απ' τη δική μας” μου λέει ο κ.Διογένης, ο σοφότερος ίσως όλων. Απο τους πρώτους αποφοίτους του Δημοτικού Σχολείου Δήμητρας.

Δείτε και σχολιάστε την ανάρτηση: