30 Οκτώβριος, 2017

Όλοι οι πολίτες πρέπει να κάνουμε μια μεγάλη κίνηση αλλαγής

Ποτάμι

Τα σχολικά χρόνια στην Αγία Βαρβάρα και οι επιδόσεις του ως μαθητή, η δημοσιογραφία και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έχει δείξει για τις μειονότητες, τα πρώτα του πολιτικά βήματα ως… αφισοκολλητής αλλά και ως γραμματέας τοπικής του ΠΑΣΟΚ στην ηλικία των 16: για όλα αυτά μίλησε ο Σταύρος Θεοδωράκης σε μια ασυνήθιστη συνέντευξη στη Ζήνα Κουτσελίνη και το Star Channel.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης ανέτρεξε σε όλους τους μεγάλους σταθμούς της ζωής του, την οικογένειά του, τις χαρές και τις δυσκολίες του, θυμήθηκε συμβουλές που του έχουν δώσει και ιστορίες που του έχουν διηγηθεί και τέλος κάλεσε όλους τους προοδευτικούς πολίτες να τολμήσουν τη μεγάλη αλλαγή. Όπως είπε, «Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα πράγματα δεν τα αλλάζουν οι άλλοι για εμάς. Τα αλλάζουμε εμείς. Όπως εγώ τόλμησα να κάνω μια μεγάλη κίνηση, έτσι θέλω όλοι οι πολίτες να σκεφτούν ότι οι ίδιοι πρέπει να κάνουν μια μεγάλη κίνηση αλλαγής. Όλοι μουρμουράμε για το πολιτικό σύστημα. Πες την άποψή σου. Έλα στις 12 Νοεμβρίου και διάλεξε αυτόν που θεωρείς καλύτερο».

Διαβάστε αναλυτικά τι είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης:

Για τον νέο φορέα:

«Σε λίγες μέρες θα μπορεί η ελληνική κοινωνία να εκλέξει τον αρχηγό του νέου κόμματος. Είναι κάτι εντελώς πρωτοποριακό, καθώς δεν έχει ξανασυμβεί ίσως πουθενά στον κόσμο να μην υπάρχει το κόμμα και να εκλέγεται αρχηγός, ο οποίος θα έχει την ευθύνη για να συγκροτήσει το καινούριο κεντρώο κόμμα. Αντί να πάμε σε συνέδρια – πράγματα που είναι λίγο στημένα και προκαθορισμένα– πάμε σε μια ανοιχτή διαδικασία. Δηλαδή ο κάθε πολίτης με 3 ευρώ και την ταυτότητά του μπορεί να ψηφίζει για τον αρχηγό του νέου προοδευτικού κόμματος».

Για τη σχέση πολιτικής και δημοσιογραφίας και την απόφασή του να αναμειχθεί με την πολιτική:

«Πάντα ό,τι έκανα είχε μέσα του πολλή πολιτική. Μπορεί να μην είχα σχέση με κόμματα και υπουργεία, αλλά η πολιτική κατεύθυνση των Πρωταγωνιστών ήταν σαφέστατη. Δίναμε αγώνα για κάποιους ανθρώπους. Με το να κάνεις εκπομπή στην τηλεόραση, παίρνεις θέσεις στα μεγάλα γεγονότα. Επίσης και ως αρθρογράφος μεγάλων εφημερίδων είχα πάντα άποψη για τα πράγματα. Είχα πρόταση για τους Έλληνες και πίστεψα κάποια στιγμή ότι αντί να τα λέω απλώς στο χαρτί ή να προσπαθώ τα πω από την τηλεόραση, θα είναι καλό να δοκιμαστώ απευθείας στην πολιτική».

Για την ανάμειξή του στην πολιτική στο σχολείο:

«Ήμουν πρόεδρος, ήμουν σε όλα αυτά τα σχολικά συμβούλια. Αλλά τότε δεν υπήρχε το βαρύ χέρι του κόμματος πάνω από τους μαθητές. Απλώς είχαμε όλοι τότε μια κάποια ιδεολογία. Εγώ οργανώθηκα στο σοσιαλιστικό τότε ΠΑΣΟΚ στα μέσα της δεκαετίας του '70. Δεκαέξι χρονών, ήμουν γραμματέας της τοπικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ στην Αγία Βαρβάρα».

Για την εμπειρία του ως αφισοκολλητής:

«Υπήρξα μεγάλος αφισοκολλητής. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Τον πρώτο καιρό, μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι γονείς μου τι έκανα τα βράδια, έκρυβα τα ρούχα μου. Τους έλεγα ότι πάω βόλτα με τους φίλους μου, και μετά πήγαινα και κολλούσα όλη τη Θηβών, όλο τον Κηφισό και όταν γυρνούσα τα ρούχα μου ήταν για πέταμα μετά. Θυμάμαι ότι είχα κρύψει ένα παντελόνι και μία μπλούζα έξω από το σπίτι και άλλαζα, για να μπορώ να μπω στο σπίτι και να μην είμαι γεμάτος κόλλες. Και κάποια στιγμή έχωνα τα βρώμικα ρούχα μέσα σε μια σκάφη και τα έπλενα».

Για το πώς ήταν ως μαθητής:

«Ήμουν κακός μαθητής. Δεν το λέω με περηφάνια, το λέω όμως γιατί δεν θέλω να υποκρίνομαι. Ήμουν κακός μαθητής επειδή ήμουν δυσλεκτικός. Δεν μπορούσα να γράψω ορθογραφημένα, ούτε τώρα γράφω. Και τώρα γράφω μόνο κεφαλαία, δεν γράφω πεζά. Δεν είναι θέμα διαβάσματος. Τότε όμως η αντιμετώπιση ήταν “δεν τα παίρνει” και μερικές ξυλιές γιατί δεν μπορεί να κοροϊδεύει το δάσκαλο και να μην ξέρει τον πολλαπλασιασμό του 5. Άρα, σε μερικά μαθήματα είχα 0. Σε κάποια άλλα μαθήματα ανάλογα από την έμπνευση που έπαιρνα από τον δάσκαλο, έπαιρνα και 20. Θυμάμαι επίσης ότι δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για τα σχολικά βιβλία. Ενώ, αντίστοιχα, είχα ενδιαφέρον για μεγάλους στοχαστές. Και διάβαζα τις μεγάλες εφημερίδες από πολύ μικρός, γιατί ο πατέρας μου παρά τη φτώχεια του έπαιρνε πάντα, κάθε μέρα, μια εφημερίδα, την οποία ξεκοκάλιζα από τις πρώτες σελίδες, μέχρι τα μνημόσυνα».

Για το τι συμβουλές θα έδινες σε νέους γονείς με παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες:

«Πρέπει να αγαπάμε τις αδυναμίες μας και πρέπει να τις ομολογούμε. Είμαι αυτής της σχολής και αν μπορώ να δώσω μία συμβουλή τώρα στους νεότερους γονείς, είναι να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους, προσπαθώντας να αντιληφθούν πού μπορούν και πού δεν μπορούν. Να μην πιέζουν τα παιδιά γι' αυτό που δεν μπορούν, να μην προβάλουν στα παιδιά αυτό που αυτοί θα ήθελαν. Να βλέπουν τις δυνατότητές τους και λίγο-πολύ αυτές να ενισχύουν».

Για την οικογένειά του και τους γονείς του:

«Έχω αδυναμία στη μαμά μου, όπως είχα αδυναμία και στον μπαμπά μου που έχει χαθεί. Δηλαδή έχω μια φυσιολογική σχέση αγάπης. Αν και δεν βλέπω συχνά τη μητέρα μου της τηλεφωνώ συχνά. Έρχεται σε εκδηλώσεις και σε ομιλίες μου, αλλά γενικά οι άνθρωποί μου -και αυτό αφορά όλους και την γυναίκα μου- είναι οι άνθρωποι που στηρίζουν αυτό που κάνω αλλά δεν τους αρέσει να είναι «μπροστά». Πιστεύω ότι δεν πρέπει να «πουλάς» την οικογένειά σου, πάντα υπάρχει και φυσικά θα είναι μαζί μου σε κάποιες σημαντικές μου στιγμές, αλλά ο κόσμος επιλέγει εμένα και όχι την οικογένειά μου».

Για τη σημασία του να επιστρέφεις στις ρίζες σου:

«Ένας άνθρωπος δεν είναι μόνο τα βιβλία που διάβασε. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που γνώρισε. Είναι κυρίως τα πρώτα του βήματα, το χώμα που πρωτοπάτησε... Μου ‘χε πει κάτι ο Μίκης, όταν μιλάγαμε για την Κρήτη, κάτι που μου άρεσε. Μου έλεγε ότι στα πορτοκάλια της Κρήτης διακρίνω τη γεύση των προγόνων μου».

Για το πώς μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα:

Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα πράγματα δεν τα αλλάζουν οι άλλοι για εμάς. Τα αλλάζουμε εμείς. Όπως εγώ τόλμησα να κάνω μια μεγάλη κίνηση, έτσι θέλω όλοι οι πολίτες να σκεφτούν ότι οι ίδιοι πρέπει να κάνουν μια μεγάλη κίνηση αλλαγής. Όλοι μουρμουράμε για το πολιτικό σύστημα. Πες την άποψή σου. Έλα στις 12 Νοεμβρίου και επέλεξε αυτόν που θεωρείς καλύτερο.

Για το ενδιαφέρον που έχει δείξει για τα δικαιώματα των Ρομά:

«Μεγάλωσα σε μία περιοχή που έπαιζα με τσιγγάνους. Δηλαδή, στην Άνω Αγία Βαρβάρα τα σπίτια ήταν μοιρασμένα. Κρητικοί, Πόντιοι, Ρομά. Έζησα και την εποχή που οι Ρομά έμεναν σε σκηνές. Κάποια στιγμή αυτό σταμάτησε την περίοδο της χούντας, με βίαιο τρόπο κιόλας. Μπήκαν και τους τα ισοπέδωσαν όλα και βρέθηκαν σε κάποια παραπήγματα. Όμως η περιοχή αναπτύχθηκε παράλληλα με τους Ρομά. Τώρα οι Ρομά στην Αγία Βαρβάρα έχουν σπίτια, έχουν μαγαζιά, σπουδάζουν τα παιδιά τους, έχουν δώσει μάχη γι’ αυτό... Είχα φίλους, φίλες, έρωτες...εξάλλου έτσι δεν συμβαίνει στις παιδικές ηλικίες;»

Για τα επόμενα βήματά του στην πολιτική:

«Δεν πιστεύω στους αιώνιους πολιτικούς και δεν πιστεύω ότι κάποιος πρέπει να πεθαίνει στην καρέκλα του πολιτικού. Προφανώς μπορεί να υπάρχουν εξαιρέσεις και να υπάρχουν σοφά άτομα που πρέπει να παραμείνουν για πάντα στη Βουλή. Δεν είμαι ένας από αυτούς, και πιστεύω ότι μπαίνεις στη Βουλή για λίγα χρόνια με σκοπό να προσφέρεις και μετά να φύγεις. Αυτή ήταν η λογική της απόφασής μου και θα τολμούσα να σας πω και της θυσίας μου. Δηλαδή εγκατέλειψα την δημοσιογραφία, όταν τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά για εμένα. Αποφάσισα να τα εγκαταλείψω γιατί πίστεψα ότι μπορώ να πω αλήθειες στον κόσμο. Θεωρώ ότι είμαι ήδη μεγάλος για την πολιτική. Η χώρα πρέπει να κυβερνιέται από ανθρώπους από 40 μέχρι 50».

Δείτε το βίντεο:

Δείτε φωτογραφίες:

Φωτογραφίες: Αφροδίτη Χουλάκη