2 Νοέμβριος, 2018

Όλοι εκεί

Ηλίας Τασόπουλος

2014. Σούρουπο στο Λαύριο. Εκεί στο πάνω διάζωμα σε ένα ανοιχτό τσιμεντένιο θεατράκι του τεχνολογικού πάρκου στέκομαι δίπλα στον Σταύρο Τσακυράκη. Μου εκθέτει όλες του τις ανησυχίες του για το πως χρειάζεται να λειτουργήσει ένα κίνημα πολιτών, πως νέοι άνθρωποι χρειάζεται να δουλέψουν πάρα πολύ μαζί με τόσα μυαλά που θέλουν να προσφέρουν στα δύσκολα που έρχονταν μπροστά μας, πως χρειάζεται να νιώσει ο καθένας γύρω μας ότι συμμετέχει σε κάτι καινούριο, όχι ότι απλώς ότι ψηφίζει σε μία κάλπη. Ότι και να έλεγα τότε δεν είχε τόσο σημασία. Η αποφασιστικότητα στο βλέμμα του, η ζέση που απέπνεε η στάση του μπορούσε να πείσει τον καθέναν πως κάτι σημαντικό γινόταν στο πρώτο συνέδριο του Ποταμιού.

Λίγο αργότερα, η βραδινή συνεδρία. Συναντώ πάλι τον Γιάννη Κασπίρη. Μπροστά σε όλον τον κόσμο, φαίνεται προβληματισμένος. Αγωνιά να παρέμβει να δώσει τη δική του πρόταση για πως και τι χρειάζεται να αλλάξει.
Ο Τάσος Καρκαντζέλης δίπλα μου κάθε λίγο, με το τελευταίο του απόκτημα από τη γη του, να μου μιλάει για τους ασυρματιστές που πρέπει να μεταφέρουν τα πολιτικά μηνύματα όλοι στην περιφέρεια.

Κάπου αθόρυβα αισθανόμουν τον Δημήτρη Καδιανάκη να σκέφτεται όλο νέους ανθρώπους που μπορούν να προσθέσουν στο πρωτότυπο εγχείρημα. Τον Δημήτρη Κουμάνταρο είχα την τύχη να τον συναντήσω πολλές φορές αφού τον άκουσα το Λαύριο. Συνοφρυωμένος σχεδόν πάντα. Αντιμετώπιζε κάθε μικρή στιγμή με τη μέγιστη σοβαρότητα. Ακόμα μου έχει μείνει τυπωμένο στη μνήμη, όταν μένοντας αγέλαστος απέναντι σε ένα από τα συχνά πειράγματα που αντιμετωπίζω συνήθως σε συγκεντρώσεις, μου έδωσε να καταλάβω πόσο σημαντική είναι κάθε πράξη μας. Ένας άνθρωπος που ένιωθε πως είχε μία αποστολή να επιτελέσει, να μένει και να υποστηρίζει μία θέση μέχρι το τέλος επειδή την πιστεύει, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα. Επειδή είναι καθήκον του προς την ιστορία.

Δεύτερο συνέδριο στο Περιστέρι. Η πολιτική ζωή κυλάει στο Ποτάμι. Ένα πολιτικό γεγονός με πολλά πρόσωπα. Όμως η Ρίκα ήξερε πάντα να ξεχωρίζει. Δεν έχει χρόνο για όλα , αλλά θέλει να συμμετέχει. Και συμμετέχει. Λίγο καιρό μετά ενθουσιασμένη- όσο μπορείς να πεις ότι ενθουσιαζόταν- έρχεται να με βρει, περπατώντας με το χαρακτηριστικό βηματισμό μας. Λοιπόν είμαι έτοιμη να γίνω ένα Ποταμοστέλεχος και στο φατσοβιβλίο ή πως τα λέτε εσείς, μου ανακοινώνει. Πως να το κάνω, με ρωτάει. Απλά να είσαι ο εαυτός σου, της απαντώ. Χαμηλώνει τα μάτια, με κοιτάει για λίγο και με ρωτάει: Διπλωματία έχεις σπουδάσει, είπαμε;

Ασυνήθιστοι άνθρωποι με διαρκείς ανησυχίες, αφοσιωμένοι σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό τους, όσο λαμπερή και να ήταν η ακτινοβολία τους. Ανθρώπους που με κάποιον μοναδικό τρόπο προσελκύει το Ποτάμι, άνθρωποι που κάνουν τη διαφορά, που θέλεις να τους ακούσεις, να μάθεις πράγματα, να σκεφτείς διαφορετικά. Δημήτρης Ποταμιάνος, Άγγελος Δελληβοριάς. Άνθρωποι που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα.

Το τρίτο συνέδριο του Ποταμιού είναι προ των πυλών. Όλοι βρίσκονται πάντα εκεί.

*Ο Ηλίας Τασόπουλος είναι Εμπειρογνώμων Εξωτερικής Πολιτικής και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στο «Ποτάμι» και μέλος της ΜΕΣΥΑ.