23 Μάιος, 2019

Οι ψυκτικοί από το Περιστέρι και η πραγματικότητα

Μαίρη Λεοντσίνη

Για χρόνια πιστεύαμε ότι η Ελλάδα ήταν η χώρα της ανοδικής κινητικότητας, όπου ο γιος του βοσκού γινόταν γιατρός σε ένα πέπλο φιλελεύθερου (;) μύθου με κρατικιστικό υπόβαθρο. Κάπως έτσι απάντησε ο πρωθυπουργός στον επίδοξο μελλοντικό πρωθυπουργό.

Όταν οι ευσεβείς πόθοι των αριστερόστροφων αναμετρήθηκαν με την αρχή της πραγματικότητας, δηλαδή απλώς μετρήθηκαν τα κόστη και τα οφέλη του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, είδαμε ότι οι πολλ-οί, -ες πλήρωναν για την εκπαίδευση των λίγων, δηλαδή (συνήθως) όσων μπορούσαν (όφειλαν;) να πληρώνουν για την εκπαίδευση όσων δεν είχαν και δεν μπορούσαν.

Αν αποδεχθούμε ότι οι νέοι από το Περιστέρι προγραμματίζονται κοινωνικά να γίνουν ψυκτικοί, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παγιωμένο πολιτικό μοντέλο, δηλαδή σε ένα στερεότυπο. Τα στερεότυπα συνδέονται άμεσα με (ανα)παραστάσεις και (συνήθως) εκπορεύονται από τις κυρίαρχες ομάδες, ειδικά όταν ενέχουν αρνητικές συνδηλώσεις. Ο πρωθυπουργός ενδιαφέρεται για "τους πολλούς" καταφεύγει στη συμπαθητική θυματοποίηση, παράγοντας θριαμβευτικά και απαλλαγμένος από οποιαδήποτε σχετική ευθύνη τα κλισέ της ταξικής υπαγωγής.

Ο επίδοξος αυριανός πρωθυπουργός, χωρίς επαφή ούτε με το Περιστέρι, ούτε με τους ψυκτικούς, παράγει στερεότυπα με εμφανή άγνοια της πραγματικότητας. Η αρχή της πραγματικότητας όμως συγκροτεί απαραίτητη αναφορά για όποιον ζητάει την ψήφο μας. Στον φιλελεύθερο κόσμο, από τον οποίο (προσδοκά να μας πείσει ότι) αντλεί ο κ. Μητσοτάκης, το δικαίωμα στην εκπαίδευση είναι απαραβίαστο και αναπόδραστη προϋπόθεση για την ανάπτυξη του (πολυθρήλητου) ανθρώπινου κεφαλαίου. Ως τέτοιο, εμπεδώνει τη σημασία της εκπαίδευσης στην κοινωνική κηνιτικότητα.

Όταν αποδεχόμαστε ότι το σημείο εκκίνησης, δηλαδή η διαμονή στο Περιστέρι, επικαθορίζει τις επαγγελματικές πρακτικές των κατοίκων, βρισκόμαστε σε κενό πολιτικής ή σε μια πολιτική που όχι μόνο παράγει τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά αγνοεί τις απαραίτητες συνιστώσες στην υλοποίηση του (υποτιθέμενου) πολιτικού προγράμματος του φιλελευθερισμού.

Ο πρωθυπουργός, με αριστερό προσωπείο, αγκαλιάζει τα στερεότυπα, αλλά δεν δεσμεύεται συγκεκριμένα για την άρση των επιπτώσεών τους. Προφανώς δεν μπορεί ούτε αυτός να πείσει γιατί αγνοεί επίσης την αρχή της πραγματικότητας. Ο νόμος Γαβρόγλου, με την απαξίωση της τεχνικής εκπαίδευσης, δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψιν του την εκπαίδευση των ψυκτικών ή συντηρητών ανελκυστήρων, απ' όπου κι αν προέρχονται.

Στην μια περίπτωση, ο πρωθυπουργός συμπάσχει με τους "πολλούς", στην άλλη ο Μητσοτάκης περιγράφει την προδιαγεγραμμένη πορεία τους. Και οι δύο αποποιούνται τις ευθύνες τους, αγνοούν την αρχή της πραγματικότητας και εισάγουν μια φαντασιακή αντιπαλότητα, που μόνο επιβλαβής μπορεί να είναι.

ΠΗΓΗ: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

* Η Μαίρη Λεοντσίνη είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια ΤΕΑΠΗ-ΕΚΠΑ και υποψήφια ευρωβουλευτής με το Ποτάμι