28 Μαρτίου, 2019

Οι πλατφόρμες έβγαζαν τεράστιο κέρδος από διαφήμιση χωρίς να πληρώνουν τους δημιουργούς. Αυτό τελείωσε.

Μίλτος Κύρκος

Ραδιοφωνική συνέντευξη του ευρωβουλευτή Μίλτου Κύρκου στην εκπομπή "ΣΚΛΗΡΟ ΡΟΚ" του Σεραφείμ Κοτρώτσου στον NEWS 247 88.6 FM.

Υπάρχει μία αντιπαράθεση σε όλη την Ευρώπη σχετικά με την Οδηγία που ψηφίστηκε σήμερα στο ευρωκοινοβούλιο για το copyright. Εσείς είστε εξ αυτών που ψήφισαν θετικά- όπως και οι περισσότεροι Έλληνες ευρωβουλευτές.

Ένας δημιουργός πρέπει να πληρώνεται για το έργο του, είτε αυτός είναι καλλιτέχνης, είτε είναι δημοσιογράφος. Είναι απαράδεκτο ο πνευματικός κόπος των ανθρώπων να χρησιμοποιείται από μεγάλες πλατφόρμες, από πολυεθνικές εταιρείες οι οποίες βγάζουν κέρδος από τη διαφήμιση, αλλά δεν πληρώνουν τους δημιουργούς.

Όπως για παράδειγμα η Google news.

Ακριβώς, όπως η Google news για τα νέα, αλλά και το youtube, το facebook για έργα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Αυτό που λέμε δηλαδή με αυτή την Οδηγία είναι πως οι πλατφόρμες οι μεγάλες - προσοχή να το ξεκαθαρίσουμε γιατί υπάρχει και πάλι μεγάλη συνομωσιολογία, δεν αναφερόμαστε στη χρήση των υλικών για μη κερδοσκοπικούς σκοπούς να έχουν την ευθύνη να ελέγξουν αν έχει την άδεια των δημιουργών.

Δηλαδή, δεν έχει την ευθύνη πια ο δημιουργός να ψάχνει σε όλο το internet μήπως έχουν πάρει το έργο του. Ή ένας δημοσιογράφος να ψάχνει τα news conglomerates, που απορροφούν αυτομάτως τα άρθρα και τις ειδήσεις, να βρει τη δουλειά του και μετά να τους κάνει έκκληση μήπως και την κατεβάσουν.

Με αυτή την Οδηγία οι μεγάλες πλατφόρμες είναι υποχρεωμένες να έχουν την ευθύνη του περιεχομένου. Ξέρετε, είναι περίεργο. Έχουμε τις κανονικές εταιρίες στον κόσμο που πληρώνουν τους παραγωγούς για τα προϊόντα τους που πουλάνε. Και έχουμε και τους μεγάλους κολοσσούς του internet, τους “GAFA” που λέμε - την Google, την Apple, το Facebook και την Amazon, οι οποίοι παίρνουν τον κόπο των δημοσιογράφων και των πνευματικών δημιουργών και τα εκμεταλλεύονται για να παίρνουν διαφήμιση χωρίς να δίνουν ούτε μία πεντάρα. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Θα σας ρωτήσω για την ελευθερία. Υπό την έννοια ότι τα πνευματικά δικαιώματα, είναι προφανές, ότι μπορούν να τα καταβάλουν με πολύ μεγαλύτερη ευκολία και άνεση μεγάλες πλατφόρμες, μεγάλες επιχειρήσεις. Μήπως φτάσουμε λοιπόν στο άλλο άκρο; Να έχουν τη δυνατότητα της αναπαραγωγής και της αναμετάδοσης τέτοιου είδος υλικού - δημοσιογραφικού εν προκειμένω, αλλά και οπτικοακουστικού υλικού - μόνο οι μεγάλες πλατφόρμες, ενώ τα μικρότερα sites, τα blogs και τα λοιπά να μην μπορούν να το κάνουν;

Όπως είπαμε αυτοί οι κανόνες απευθύνονται σε μεγάλες επιχειρήσεις που αποκομίζουν κέρδος. Άρα όπως σας είπα στην αρχή, ούτε τα blogs κινδυνεύουν, ούτε τα sites γνώμης, ούτε η κριτική όπως λέγεται συνομωσιολογικά, το να γράψω εγώ ένα άρθρο και να βάλω - ας πούμε - ένα απόσπασμα από το δικό σας άρθρο για να το κρίνω. Όλα αυτά, τα οποία είναι στην ουσία η ελευθερία έκφρασης του internet. Γιατί ελευθερία δεν είναι ασυδοσία, να κλέβω τη δουλειά κάποιου και να την δίνω στον κλεπταποδόχο που είναι η Google. Η ουσία της ελευθερίας είναι να μπορώ να μάθω και να πληροφορηθώ από όλες τις πηγές. Αυτή η ελευθερία δεν καταπατάται.

Άρα ούτε οι υπερ-σύνδεσμοι, τα hyperlinks, τα οποία ρητά αναφέρονται μέσα στην Οδηγία εμπίπτουν στον κανόνα της οδηγίας, ούτε το υλικό που ανεβάζει ο οποιοσδήποτε χρήστης έχει πρόβλημα. Πρόβλημα για τη χρήση υλικού που δεν έχει πληρωθεί στους παραγωγούς έχουν οι μεγάλες εταιρίες, οι κολοσσοί.

Και αυτές έχουν αντιδράσει βίαια. Έχουν χρηματοδοτήσει και έχουν χρησιμοποιήσει την δύναμη που έχουν, την μονοπωλιακή μέσα στο χώρο του διαδικτύου, με την οποία μπορούν να απευθύνονται στους πολίτες χωρίς να προωθούν και τον αντίλογο.

Πράγματι πάρα πολλοί, κυρίως νέοι άνθρωποι, έχουν επικοινωνήσει και με μας φοβούμενοι “Μήπως από αύριο δεν θα μπορώ να κόψω ένα άρθρο σας και να το βάλω για να το κατακρίνω;” Όχι, δεν είναι αυτό. Αυτό που θέλουμε είναι το άρθρο του Κοτρώτσου να μην το ανεβάζουν μαζί με άρθρα από πολλές εφημερίδες, που δεν τις έχουν πληρώσει όμως, δεν έχουν κάνει μία συμφωνία. Γιατί αν είχαν κάνει την συμφωνία, μία χαρά θα ήταν.

Και ο Κοτρώτσος πώς θα εισπράττει πνευματικά δικαιώματα; Με ποιο μηχανισμό και με ποια ασφάλεια; Εάν αναδημοσιευτεί ένα άρθρο από το News247.gr - για παράδειγμα.

Αν αυτό δημοσιευτεί -ας πούμε- στο Google News, το Google News πρέπει να έχει κάνει μία συμφωνία με αυτόν που χειρίζεται τα πνευματικά δικαιώματα - είτε με τον 247, είτε με συνδέσμους οι οποίοι εκπροσωπούν πολλά μέσα- και να έχει πάρει το δικαίωμα ανάρτησης οπότε αναλογικά με τα άρθρα που δημοσιεύονται και το μέσο του να παίρνει την αμοιβή. Και αναλόγως με την συμφωνία που έχετε με το μέσον, πιθανώς να έχετε κι εσείς ένα μερίδιο επί των κερδών.

Πάντως περιγράφουμε έναν εντελώς καινούριο κόσμο, πλέον.

Ναι, είναι αλήθεια αυτό. Ένας κόσμος προστασίας που για πρώτη φορά βλέπουμε.

Που θα πάρει χρόνο, θέλω να πω, να μπορέσει κανείς να το εφαρμόσει όλο αυτό.

Ναι. Έτσι κι αλλιώς και η Οδηγία, για να μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο, έχει ένα περιθώριο δύο χρόνων. Αλλά από εκεί και πέρα είναι μηχανισμοί .

Η Αριστερά ήταν εναντίον της Οδηγίας, και ήταν πολύ περίεργο αυτό. Αν θυμάμαι τα νεανικά μου χρόνια, η Αριστερά έλεγε “Στην ιδανική κοινωνία, στον καθένα θα δίνουμε αυτό που χρειάζεται”. Η Αριστερά ψήφισε ότι ο παραγωγός δεν χρειάζεται να πληρώνεται. Μπορεί να ζει, και να παράγει, είτε είναι δημοσιογράφος, είτε είναι συγγραφέας, χωρίς να πληρώνεται αρκεί να κερδίζει το youtube από το έργο του. Αυτό που έφερε η Αριστερά ως φόβητρο ήταν πως θα υπάρχουν αλγόριθμοι (αυτή ήταν η σημερινή λέξη που προκαλεί φρίκη) ή “αυτόματα φίλτρα” τα οποία με το πάτημα ενός κουμπιού θα μπορούν ανά πάσα στιγμή να αφαιρούν από το περιεχόμενο, αυτό που το Σύστημα ή αυτοί που ελέγχουν τον κόσμο έχουν αποφασίσει ότι δεν πρέπει να φτάσει στα αυτιά των πολιτών.

Μάλιστα.

Ξέρετε πως δεν γίνονται έτσι τα πράγματα. Είναι τα χρήματα τα οποία ενοχλούν. Οι μεγάλες εταιρείες δεν θέλουν να πληρώνουν. Είναι τόσο απλό. Και η αριστερά δεν καταλαβαίνει και φοβάται.

Πάμε τώρα στα καθ’ημάς. Είχαμε άλλη μία έξαρση αντιδράσεων και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις (το τονίζω το “σε ορισμένες περιπτώσεις”) που έδωσαν όμως δυστυχώς και τον τόνο με ακροδεξιό περιεχόμενο. Ακούσαμε συνθήματα το τελευταίο τριήμερο στο πλαίσιο του εορτασμού της εθνικής επετείου για προδότες πάλι, για προδοσίες, για Πρέσπες για όλα αυτά τα πράγματα. Δεδομένου ότι οδηγούμαστε μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα προς τις ευρωεκλογές, σε μία Ευρώπη που αντιμετωπίζει τον εφιάλτη της ακροδεξιάς. Τον αντιμετωπίζει αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το έχει αντιληφθεί και τι κάνει για αυτό. Πώς το σχολιάζετε;

Στην Ελλάδα, η Συμφωνία των Πρεσπών, χρησιμοποιήθηκε κατά ένα τρόπο και από τις δύο πλευρές: Από την πλευρά που προώθησε την Συμφωνία - να σας θυμίσω ότι εγώ ήμουν από αυτούς που στήριξαν την Συμφωνία και ως κόμμα σηκώσαμε ένα μεγάλο κόστος ψηφίζοντας τις Πρέσπες - ήταν λίγο χρηστική η επιλογή του πώς να βάλει την αντιπολίτευση στην γωνία. Αλλά και από την αντιπολίτευση φυσικά η οποία αγκάλιασε την ευκαιρία που της δόθηκε. Και εκτροχιάστηκε, όντως, κι από τους εκπροσώπους της με δηλώσεις περί “προδοτών” - ξέρετε, αυτός ο εφιαλτικός διαχωρισμός “προδοτών” και “εθνικοφρόνων” ξαναξύπνησε.

Έτσι θα πάμε στις εκλογές. Από εκεί και πέρα, από όλους χρειάζεται ψυχραιμία. Δεν είναι ακροδεξιοί αυτοί που νιώθουν φόβο από την ψήφιση της Συμφωνίας. Μπορεί να είναι ακροδεξιοί κάποιοι που πάνε και πετάνε μπουκάλια, και πάνε και βρίζουν. Αυτά που βλέπουμε στις συγκεντρώσεις είναι απολύτως καταδικαστέα. Να θυμηθούμε ότι έπρεπε να είναι από όλους καταδικασμένα.

Θυμάμαι ακόμα τον κύριο Κατρούγκαλο να ξεχωρίζει την βία σε διάφορες κατηγορίες.

Και να δικαιολογεί ένα μέρος της. Τα γιαούρτια. Αυτές τις παιδικές ασθένειες θα έπρεπε η Αριστερά να τις έχει ξεριζώσει μόλις εμφανίστηκαν για να μην έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο, του να πρέπει να εξηγήσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Όλα αυτά είναι καταδικαστέα. Το πολιτικό προσωπικό πρέπει να επιδείξει ψυχραιμία - δεν είναι αυτά που θα δώσουν το προβάδισμα στις εκλογές, όσο και να θέλουν κάποιοι να το κάνουν. Η οικονομία θα παίξει μεγάλο ρόλο σε όλες τις εκλογές. Αν μιλάμε για τις ευρωεκλογές, δυστυχώς ένα πολύ μικρό μέρος θα παίξει η Ευρώπη. Περισσότερο θα παίξει το πρόκριμα, κι αυτό είναι πολύ κακό γιατί ..

Το είπε άλλωστε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ότι “26 ψηφίζουμε, 27 φεύγουνε”.

Ότι είναι δημοψήφισμα.

Ναι, ότι είναι δημοψήφισμα.

Ναι, ναι, ”είναι δημοψήφισμα”, μετά είναι “το πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα”...

Είναι δυστυχώς θλιβερό να βλέπουμε ότι στην ανάγκη να βελτιώσει ας πούμε τα ποσοστά των εθνικών εκλογών καταχωρεί ολόκληρο το ευρωπαϊκό αφήγημα του κόμματος του στα σκουπίδια λέγοντας “Μην κοιτάτε για την Ευρώπη, είναι το πρώτο ημίχρονο. Σημασία έχει να πάρουμε ένα σκορ ασφαλείας ώστε να παίξουμε στο δεύτερο ημίχρονο ακόμα πιο καλά”. Είναι λίγο ντροπή. Είναι ντροπή και για τους ίδιους τους Νεοδημοκράτες, τους υποψηφίους και τους φίλους μου τους Ευρωβουλευτές, που έπρεπε να σηκώσουν λίγο ανάστημα. Όχι, θα μιλήσουμε και για Ευρώπη. Καταλαβαίνω πως δεν μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για Ευρώπη. Αλλά αν δεν μιλήσουμε καθόλου για Ευρώπη, είναι σαν να λέμε ψηφίστε τους αστέρες, ψηφίστε αυτούς που έχετε γνωρίσει μέσα από τα ΜΜΕ και ας κάνουν ότι καταλαβαίνουν στο ΕΚ.

Ή καταψηφίστε τον Τσίπρα.

Αλλιώς δεν μιλάμε για το διακύβευμα που είναι να ψηφίσετε αυτούς που θέλουν περισσότερη Ευρώπη, να ψηφίσετε αυτούς οι οποίοι ψάχνουν τους τρόπους να προτείνουν ώστε μετά από πέντε χρόνια να μην χτυπάμε πάλι το κεφάλι μας στον τοίχο σε ένα ενδεχόμενο τέταρτο, πέμπτο ή δεν ξέρω τι μνημόνιο που μπορεί να φτάσουμε.

Λοιπόν, έχουν πολύ μεγάλη σημασία οι ευρωεκλογές, είναι πολύ κακό να τις υποτιμούμε. Τώρα βέβαια μιλάμε και για μία κυβέρνηση που δεν μας έχει πει τον χρόνο των εκλογών. Και αυτή προσπαθεί να αποφασίσει σε σχέση με τις Ευρωεκλογές: αν θα πάει καλά, αν θα πάει λιγότερο καλά, δηλαδή τροφοδοτεί και την θεωρία του κυρίου Μητσοτάκη περί προκρίματος ή περί δημοψηφίσματος.

Εγώ θέλω καθαρούς κανόνες. Μπορούμε να ξέρουμε τέσσερα χρόνια πριν πότε θα γίνουν οι εκλογές; Να μην είναι στο χέρι κανενός πρωθυπουργού; Το κάνουν τόσα χρόνια, δεν κατηγορώ μόνο τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά επιτέλους από αυτήν την αριστερά θέλαμε πολλά πράγματα να μην γίνονται επειδή “τα 'κάναν και οι προηγούμενοι”.

Έχετε δίκιο, αλλά από την άλλη είναι σαν να λέτε ότι δεν πιστεύετε αυτό που επιμόνως λέει ο Τσίπρας ότι θα πάει τον Οκτώβριο σε εκλογές.

Επειδή δεν είναι μόνος του ο Αλέξης Τσίπρας και επειδή άκουγα και άλλα στελέχη τα οποία λένε: ναι μεν αλλά, ίσως, μπορεί. Επειδή και όλα τα έντυπα τα οποία διαβάζω αναφέρουν διαφορετικές τάσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και επειδή και ο ίδιος είπε “πολλοί με γαργαλούν”. ΑΝ αυτοί οι “πολλοί” γίνουν “ακόμα περισσότεροι με γαργάλησαν και το δέχτηκα”;

Γι αυτό δεν πρέπει να παίζουμε, θεσμικά πρέπει να λυθεί αυτό το ζήτημα. Τετραετία ανά εκλογική περίοδο και να είμαστε ήσυχοι. Ούτε γαργαλητά, ούτε εκλογές τελευταίας στιγμής.

Να κρατήσουμε, όμως, ότι την κύρια ευθύνη αυτή την στιγμή την έχει η Νέα Δημοκρατία που μόνη της ξεκίνησε το αφήγημα του δημοψηφίσματος. Είναι απαράδεκτο να πάμε σε εκλογές σαν δημοψήφισμα.

Σήμερα θα έχουμε πιθανότατα και εξελίξεις σχετικά με την πορεία για τον σχηματισμό του συντονιστικού οργάνου, για τον προοδευτικό πόλο, για τις προοδευτικές συμμαχίες που θα συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή εσείς συμμετείχατε στην γνωστή εκδήλωση με τον Ούντο Μπούλμαν για την Ευρώπη και τις Προοδευτικές Συμμαχίες και νομίζω ότι είστε εξ αυτών που παρακολουθείτε τις τάσεις για συγκλίσεις στο χώρο της κεντροαριστεράς, πώς βλέπετε να εξελίσσεται το εγχείρημα;

Ναι, εγώ ήμουν στην εκδήλωση αυτή για να παρουσιάσω και την άποψή μου για το πρόγραμμα της Σοσιαλδημοκρατίας. Άκουσα τον πρωθυπουργό να λέει ότι “ εγώ δεν έχω σχέση με την σοσιαλδημοκρατία και δεν έχω σχέση μ’ αυτά. Εγώ έχω σχέση με τα άλλα που είναι η ριζοσπαστική αριστερά”.

Επίσης σας έχω πει και άλλη φορά ότι για να μπορέσεις να κάνεις μια συμπόρευση πρέπει να βρεις τα σημεία συμπτώσεων.

Για το καλό της χώρας, για το μέλλον, πρέπει αυτή η κυβέρνηση εκτός από την μεγάλη αγκαλιά που προσφέρει σε πρόθυμους, με πολύ μεγάλη γλυκύτητα τον τελευταίο καιρό, να κάτσει κάτω και να πει: Ξέρετε παιδιά, αυτά τα τέσσερα χρόνια που αποκτήσαμε κυβερνητική εμπειρία καταλάβαμε αυτά, και καταλάβαμε κι εκείνα που τα κάναμε λάθος. Η βάση της επόμενης μέρας είναι αυτά που μάθαμε από την κυβερνητική μας εμπειρία.

Η κυβέρνησή μας αυτό δεν το έχει κάνει καθόλου. Αλίμονο αν αυτή η πείρα των τεσσάρων χρόνων πεταχτεί στο καλάθι μιας ήττας και μετά επικρατήσουν τα πιο σκληρά στοιχεία που θέλουν να μας ξαναφέρουν σε προγράμματα Θεσσαλονίκης και στην αριστερά που έχει τελειώσει για την Ελλάδα. Αλίμονο αν αυτά τα τέσσερα χρόνια δεν έμαθαν κάποια πράγματα στον σκληρό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αυτά δεν βγαίνουν προς τα έξω. Αυτά δεν μπορούν να αποτελέσουν δυστυχώς και δεν έχουν αποτελέσει την βάση μιας συζήτησης.

Τα καλέσματα λοιπόν και όλα αυτά, πρέπει να έχουν μια βάση προγραμματική, και όχι οραματική: Ποια είναι τα πέντε πράγματα που μάθαμε ότι δεν μπόρεσε η αριστερά τέσσερα χρόνια να τα κάνει; Θα μπορέσει τα άλλα τέσσερα να τα διορθώσει; Αυτό θέλω για να μπορώ να συμμετέχω σε μια τέτοια συζήτηση. Δεν γίνεται αυτό. Αυτό που γίνεται τώρα…. θυμάστε το παλιό «ΠΑΣΟΚ και δημοκρατικές δυνάμεις». Τα έχουμε ζήσει δυστυχώς αυτά και μας πλήγωσαν τότε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που μας πληγώνουν τώρα.

Επίφαση πολιτικής, επίφαση προτάσεων. Το θεωρώ άδικο όλο αυτό και για την αριστερά και για αυτούς τους ανθρώπους. Εγώ δυστυχώς μ’ αυτό τον τρόπο πολιτικής δεν μπορώ να έχω καμία σχέση. Εγώ θέλω πάντα να μιλάμε επί του πρακτέου, επί του συγκεκριμένου. Τα οράματα τα αφήνω για την τέχνη.

Κύριε Κύρκο ευχαριστώ πάρα πολύ για την επικοινωνία και για τις απαντήσεις.

Εγώ σας ευχαριστώ καλό σας βράδυ.

Ακούστε τη συνέντευξη:

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com