3 Απριλίου, 2019

Οι ευρωεκλογές δεν είναι δημοψήφισμα

Μίλτος Κύρκος

Ο Μίλτος Κύρκος στην εκπομπή "Πάμε αλλιώς" με τον Τάκη Σαράντη

-Οι ευρωεκλογές είναι μία ευκαιρία να μιλήσουμε: για το λόγο που θέλουμε περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη, για τους νόμους τους οποίους φτιάξαμε τα προηγούμενα πέντε χρόνια και αυτούς που θέλουμε να φτιάξουμε τα επόμενα πέντε χρόνια, για τη λιτότητα η οποία κυριαρχεί και για την καινούργια αναπτυξιακή πολιτική που θέλουμε να χαρακτηρίσει την επόμενη πενταετία. Αν δεν μιλήσουμε για αυτά, τότε ναι, και δημοψήφισμα είναι, και ένας τρόπος να μετρήσουν τα κόμματα τις δυνάμεις τους. Αποτέλεσμα για τη ζωή των πολιτών, όμως, δεν θα έχει η ψήφος μας.

-Η σύγκρουση στην Ευρώπη σήμερα είναι καθαρή. Οι φιλοευρωπαϊστές θέλουν περισσότερη Ευρώπη, πιο αποδοτική Ευρώπη, πιο λειτουργική Ευρώπη και πιο παραγωγική Ευρώπη. Έναντι των παλιών μυαλών που υπάρχουν και από τη μία και από την άλλη πλευρά του ιδεολογικού φάσματος και οι οποίοι θέλουν επιστροφή στα εθνικά κράτη, άλλες λύσεις, Ρωσία, Κίνα - περίεργα πράγματα τα οποία δεν είναι υλοποιήσιμα.

- Ξεκινώντας από τις δυνάμεις για τις οποίες κοινός τόπος είναι η Ευρώπη ως εργαλείο κοινωνικής και οικονομικής προόδου, μετά πρέπει να δούμε τι προτάσεις έχουμε. Έχουμε τις κεντροδεξιές απόψεις οι οποίες λένε ότι η αγορά μπορεί να τα ρυθμίσει όλα, ότι πρέπει να αφήσουμε την αγορά - και για τις εργασιακές σχέσεις, και για τους μισθούς, και για τον ανταγωνισμό της οικονομίας- να έχει το πάνω χέρι. Υπάρχει και η δική μας πρόταση, η οποία λέει ότι προέχει ο κοινωνικός πυλώνας της Ένωσης, δηλαδή η προστασία των ασθενέστερων, η προστασία των εργαζομένων, η προστασία των συνταξιούχων, η προστασία των νέων μέχρι να βρουν μία εργασία, η προσφορά μιας εργασίας στους νέους η οποία να ναι αντίστοιχη με τα προσόντα τους. Υπάρχουν λοιπόν στο εσωτερικό των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων διαφορετικές αναγνώσεις. Εμείς ως Ποτάμι προτείνουμε μία ανάγνωση που στηρίζεται πάνω στη σύνθεση που έχουμε κάνει των φιλελεύθερων ιδεών και της σοσιαλδημοκρατίας. Η στόχευση είναι ο πολίτης που δεν έχει. Αν ξεκινάμε με αυτό και όλες τις πολιτικές τις περνάμε από αυτό το φίλτρο, μπορούμε να βρούμε λύσεις.

Διαβάστε τη συνέντευξη:

Έχουν περάσει, κύριε Κύρκο, 40 χρόνια από τις πρώτες άμεσες εκλογές, εδώ στις Βρυξέλλες, στο ευρωκοινοβούλιο. Θέλω να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ που είμαστε εδώ. Και βρεθήκαμε εδώ εμείς 40 χρόνια μετά.
Και θα έλεγα ότι είναι ευρωεκλογές ιδιαίτερα σημαντικές με βάση και την πολιτική ατμόσφαιρα που υπάρχει και το πιθανό ενδεχόμενο της αποχώρησης της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα - εσείς τα ξέρετε καλύτερα - από 751 ευρωβουλευτές πάμε στους 705. Πάμε λοιπόν.

Να θυμηθούμε τα 40 χρόνια πριν. Αλλά και να θυμηθούμε το ότι τότε η Ένωση ήταν μία μικρή Ένωση. Τώρα έχει μεγαλώσει πολύ. Δεν εμβάθυνε όσο έπρεπε. Μεγάλωσε όμως, γιατί και αυτό έπρεπε να γίνει. Και τώρα, 40 χρόνια μετά από εκείνες τις ημέρες, βλέπουμε ξανά εκλογές που απαιτούν τη συμμετοχή του πολίτη.

Χωρίς τη συμμετοχή του πολίτη, οι αποφάσεις θα συνεχίσουν να παίρνονται. Αλλά θα είναι αποφάσεις χωρίς τη συμμετοχή του πολίτη. Αυτό είναι το καθαρό.

Έχω την αίσθηση ότι.. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη δικιά μας πατρίδα, βλέπω ότι δεν είναι μεγάλο το ενδιαφέρον του κόσμου για τις ευρωεκλογές.

Είναι αλήθεια, γιατί και τα κόμματα φροντίζουν και δίνουν αυτόν τον τόνο. Η Νέα Δημοκρατία είπε ότι είναι δημοψήφισμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε ότι “Βεβαίως, και θα δούμε τα αποτελέσματα του ΣΥΡΙΖΑ που θα είναι πολύ μεγάλα”.

Οι ευρωεκλογές είναι μία ευκαιρία να μιλήσουμε: για τον λόγο που θέλουμε περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη, για τους νόμους τους οποίους φτιάξαμε τα προηγούμενα πέντε χρόνια και αυτούς που θέλουμε να φτιάξουμε τα επόμενα πέντε χρόνια,για την λιτότητα η οποία κυριαρχεί και για την καινούργια αναπτυξιακή πολιτική που θέλουμε να χαρακτηρίσει την επόμενη πενταετία.

Αν δεν μιλήσουμε για αυτά, τότε ναι, και δημοψήφισμα είναι, και ένας τρόπος να μετρήσουν τις κομματικές τους δυνάμεις. Αποτέλεσμα για τη ζωή των πολιτών δεν έχει η ψήφος τους. Άρα οι πολίτες μας, με το δίκιο τους, λένε “Τι έγινε στην Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια; Βλέποντας το παρόν μου, μού είναι πολύ δύσκολο να καταλάβω”. Ανησυχούν και λένε “Μήπως άραγε είναι η μόνη επιλογή; Ακόμα και αν είναι η μόνη επιλογή, που είναι, τι μπορώ να κάνω ώστε να έχω και μεγαλύτερη ασφάλεια και ένα μέλλον για τα παιδιά μου και για μένα;”

Ωραία. Έρχομαι λοιπόν στην Ευρώπη και έρχομαι στο σκέλος ‘Πρόοδος ενάντια στη συντήρηση’. ‘Ευρωσκεπτικισμός ενάντια στον ευρωπαϊστή’. Δύο μεγάλες σχολές, οι οποίες συγκρούονται αν καταλαβαίνω καλά.

Όχι ακριβώς. Γιατί δεν είναι καθαρά τα όρια μεταξύ προόδου και συντήρησης. Γιατί βλέπουμε αντιευρωπαϊστές να υπάρχουν και στα στρατόπεδα τα οποία ορκίζονται στο όνομα της προόδου.

Βλέπουμε δηλαδή πως αυτό που συζητάμε -Περισσότερη Ευρώπη- ως ένα εργαλείο για να έχουμε καλύτερη Ευρώπη, είναι κάτι για το οποίο δεν συμφωνούν όλες οι πλευρές.

- Έχουμε τους ακροδεξιούς οι οποίοι θέλουν να διαλύσουν Ευρώπη, να πάμε στα εθνικά κράτη.

- Έχουμε τους λαϊκιστές οι οποίοι έχουν τις απαντήσεις με ένα νόμο, με ένα άρθρο. Ή τις απαντήσεις με μία ψήφο: “Αν ψηφίσεις εμάς, απέναντι στους άλλους που είναι συνήθως “προδότες” ή “ανίκανοι”, θα σου δώσουμε όλες τις λύσεις στο πιάτο”.

Αυτές οι πολιτικές, επειδή ακριβώς δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, δεν είναι πρόοδος.

Γιατί πρόοδος είναι να μπορείς να προτείνεις συγκεκριμένα μέτρα για να κάνεις τη ζωή των πολιτών καλύτερη. Δεν υπάρχει κανένα άλλο κριτήριο παρά μόνον αν η ζωή των πολιτών γίνεται καλύτερη μέσα σε ένα περιβάλλον δημοκρατίας και ελευθερίας. Όλα τα άλλα περί προόδου είναι για να κρυβόμαστε και να μην αγγίζουμε τις πραγματικές προτάσεις, που πιθανώς δεν έχουμε.

Σήμερα, η σύγκρουση στην Ευρώπη είναι καθαρή. Οι φιλοευρωπαϊστές θέλουν περισσότερη Ευρώπη, πιο αποδοτική Ευρώπη, πιο λειτουργική Ευρώπη και πιο παραγωγική Ευρώπη. Έναντι των παλιών μυαλών που υπάρχουν και από την μία και από την άλλη πλευρά και οι οποίοι θέλουν επιστροφή στα εθνικά κράτη, άλλες λύσεις, Ρωσία, Κίνα - περίεργα πράγματα τα οποία δεν είναι υλοποιήσιμα. Και η σύγκρουση είναι σημαντική.

Και η Πρόοδος, όμως, δεν έχει και αυτή πάρα πολλές αναγνώσεις;

Ακριβώς. Αφού λοιπόν ξεκαθαρίσουμε τη βασική εικόνα που είναι: Περισσότερη Ευρώπη, παραγωγικότερη Ευρώπη; Ή Άλλα σχήματα, επιστροφή στο παρελθόν;

Αφού κάνουμε αυτή την τομή και πούμε όταν συζητάμε για περισσότερη Ευρώπη και την Ευρώπη ως εργαλείο κοινωνικής και οικονομικής προόδου, μετά πρέπει να δούμε τι προτάσεις έχουμε. Γιατί μέσα εκεί υπάρχουν οι κεντροδεξιές απόψεις οι οποίες λένε ότι η αγορά μπορεί να ρυθμίσει όλα τα πράγματα και θέλει λιγότερη ρύθμιση. Υποστηρίζουν ότι πρέπει να αφήσουμε την αγορά - και για τις εργασιακές σχέσεις, και για τους μισθούς, και για την τον ανταγωνισμό της οικονομίας- να έχει το πάνω χέρι.

Υπάρχει και η δική μας πρόταση, των Σοσιαλιστών και Δημοκραταών - το Ποτάμι δούλεψε πέντε χρόνια με την οικογένεια των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών - η οποία λέει ότι προέχει ο κοινωνικός πυλώνας της Ένωσης, δηλαδή η προστασία των ασθενέστερων, η προστασία των εργαζομένων, η προστασία των συνταξιούχων, η προστασία των νέων μέχρι να βρουν μία εργασία, η προσφορά μιας εργασίας στους νέους η οποία να ναι αντίστοιχη με τα προσόντα τους. Αυτό είναι για μας το πιο σημαντικό και πρέπει σε αυτό να δουλέψουμε.

Υπάρχουν λοιπόν στο εσωτερικό των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως το είπατε πολύ σωστά, διαφορετικές αναγνώσεις.

Γι΄ αυτό και εμείς ως Ποτάμι προτείνουμε μία ανάγνωση που στηρίζεται πάνω στη σύνθεση που έχουμε κάνει των φιλελεύθερων ιδεών και της σοσιαλδημοκρατίας. Η στόχευση είναι ο πολίτης που δεν έχει.Αν ξεκινάμε με αυτό και όλες τις πολιτικές τις περνάμε από αυτό το φίλτρο, μπορούμε να βρούμε λύσεις.

Εδώ νομίζω ότι η λέξη-κλειδί είναι η λέξη συμμαχία, συζήτηση και συμμαχία. Δηλαδή για να βρεθούν κοινοί τόποι, να βρεθούν οι κοινές απόψεις.
Την ανάγνωση την κάνω και με το πώς μεταφέρονται αυτά στην πατρίδα μας, πώς έρχονται στην Ελλάδα.
Θα μπορούσαν να συμβαδίσουν οι σοσιαλδημοκράτες, οι αριστεροί και οι πράσινοι;

Μιλάμε για το ευρωπαϊκό επίπεδο; Συνυπάρχουν. Στην Ευρώπη το νομοθετικό έργο δεν στηρίζεται σε ένα κόμμα, γιατί κανένα κόμμα δεν έχει την πλειοψηφία. Ούτε καν σε δύο. Αυτή τη στιγμή, για να περάσει οποιοδήποτε νομοθέτημα πρέπει να βρεις τις συμμαχίες πάνω συγκεκριμένες προτάσεις. Άρα εμείς με αυτό δουλεύουμε. Η Ευρώπη με αυτό ζει.

Σε αυτές τις συνθέσεις συμμετέχουν άλλες φορές η ριζοσπαστική αριστερά, άλλες φορές οι φιλελεύθεροι, άλλες φορές οι συντηρητικοί, άλλες φορές οι σοσιαλδημοκράτες. Δεν συμμετέχουν οι ακροδεξιοί, δεν συμμετέχουν οι τρελαμένοι της αριστεράς οι οποίοι θέλουν να καταστρέψουν την Ευρώπη όπως ο κύριος Μελανσόν, δεν συμμετέχουν οι φασίστες που έχουμε μέσα. Αυτοί δεν είναι μέρος των συνθέσεων. Αλλά όλος ο υπόλοιπος χώρος συνεργάζεται πρακτικά για να προχωρήσει το νομοθετικό έργο της Ένωσης. Συνεργάζεται αλλά χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Δεν σημαίνει ότι επειδή εμείς ψηφίζουμε με τους πράσινους ένα νομοσχέδιο, που αφορά ας πούμε τα λιμάνια μας- που για την Ελλάδα είναι πολύ σημαντικό νομοθετικό έργο που κάναμε πάνω σε αυτά - ή τις μεταφορές, πράσινες μεταφορές έναντι ρυπογόνων οχημάτων, ότι οι πράσινοι χάνουν την ταυτότητά τους ή απορροφώνται από την σοσιαλδημοκρατία ή το ανάποδο. Όχι κρατάμε την ταυτότητά μας που είναι συγκεκριμένες απαντήσεις σε ένα εύρος θεμάτων, αλλά συνεργαζόμαστε πάνω στο εφικτό.

Στην Ελλάδα λοιπόν αντί να το κάνουμε αυτό προσπαθούμε να διεμβολίσουμε άλλους χώρους.

Σε αυτή την περίπτωση ανήκει η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ τον τελευταίο καιρό. Ο φόβος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πάει να διεμβολίσει το χώρο του ΠΑΣΟΚ προέρχεται ακριβώς επειδή αισθάνεται πως δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τα πρακτικά πράγματα που έχουμε. Μιλάμε μόνο για τα σύμβολα, και άμα κάποιος απειλήσει τα σύμβολα μετά νιώθεις ότι σου παίρνει το σπίτι. Δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος.

Και ο δικός σας χώρος.

Ο δικός μας χώρος υπέστη απώλειες.

Υπέστη απώλειες αλλά επίσης αυτό το, σε εισαγωγικά τη λέξη “ παιχνίδι” της κεντροαριστεράς, την μια πάει από εδώ την άλλη πάει από κει το Ποτάμι. Να φέρω δύο παραδείγματα. Παράδειγμα πρώτο: Κίνημα Αλλαγής μπήκε βγήκε. Παράδειγμα δεύτερο: Στην αρχή της εβδομάδας είχαμε την παρουσία του Μπούλμαν δέχτηκε την πρόταση το Ποτάμι, το Ποτάμι είπε όχι, εσείς πήγατε ναι. Έτσι που σημαίνει λοιπόν μία πολύ συγκεχυμένη εικόνα και για εσας.

Για να δούμε και τα δύο. Το πρώτο: Υπόθεση Κίνημα Αλλαγής, εκλογή αρχηγού από τη βάση και μετέπειτα συγκρούσεις. Είναι σωστό ότι ο χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας πρέπει να βρει μία κοινή έκφραση, πρέπει να συζητήσει πολιτικά για το τι θέλει να κάνει. Γιατί υπάρχει; Έχει συγκεκριμένες προτάσεις; Θα ψηφίσουμε αυτό το χώρο επειδή έχουν προωθήσει ένα, δύο τρία θέματα τα οποία είναι καυτά για την Ελληνική κοινωνία ή όχι;

Αν η απάντηση είναι: Υπάρχει αυτός ο χώρος για να θυμόμαστε ένα ωραίο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, εμείς δεν συμμετέχουμε. Όμως στην προσπάθεια να συγκροτηθεί αυτός ο χώρος ακολουθήσαμε και δεχτήκαμε λάθος τακτική, δηλαδή εκλογή του αρχηγού από τη βάση στην οποία ανταποκρίθηκαν 220.000 άνθρωποι, όχι λίγοι.

Βεβαίως.

Άρα ήταν φανερό ότι ο κόσμος δίψαγε για μία ενότητα αλλά δεν του δώσαμε το σωστό τρόπο. Δεν είναι προϋπόθεση η ψήφιση ενός αρχηγού, για να συγκροτηθεί ένας χώρος ο οποίος θα καταθέσει προτάσεις για το αύριο. Πρέπει πρώτα να συζητήσεις τις προτάσεις, να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις, να δεις αν υπάρχει το κατάλληλο έδαφος ώστε να τις στηρίξεις και μετά να πεις- με βάση αυτές- ποιός αρχηγός τις προωθεί καλύτερα. Εμείς κάναμε το ανάποδο. Στην ανάγκη και τη δική μας και του κόσμου να υπάρξει αυτή η ενότητα ακολουθήσαμε και δεχτήκαμε έναν λάθος τρόπο. Πολύ γρήγορα καταλάβαμε το αδιέξοδο.

Ωραία φύγατε λοιπόν από κει.

Άρα, για το ΚΙΝΑΛ, ήταν λάθος τρόπος. Έχουμε και εμείς την ευθύνη. Και εμείς πληγωθήκαμε για αυτό, αλλά χωρίσαμε τώρα.

Στην πρόσκληση που έβαλε ο κύριος ... στην Αθήνα;

Ήρθε η Ευρωσοσιαλιστική ομάδα να παρουσιάσει την πρόταση για την Ευρώπη των επόμενων δέκα χρόνων.” Βιώσιμη ανάπτυξη και καταπολέμηση των ανισοτήτων”, ήταν το θέμα.

Η επιτροπή Κατσέλη- Ράσμουσεν που είναι οι αντιπρόεδροι ή συμπρόεδροι. Είναι 40 άτομα από την σοσιαλιστική ομάδα, τρεις αντιπρόεδροι στα πιο σημαντικά θέματα και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι στη σωστή ομάδα.

Αυτή ήταν μία πολύτιμη συνεισφορά, γιατί πολλές φορές λέμε πως δεν καταθέτουν προτάσεις στα κόμματα. Αυτή η πρόταση είχε 110 συγκεκριμένες προτάσεις που μπορούν να αποτελέσουν το έδαφος, ώστε στο επόμενο κοινοβούλιο να ξεκινήσουμε από κει για να προσεγγίσουμε την βιώσιμη ανάπτυξη όσον αφορά την οικονομική δύναμη.

Η θέση του Ποταμιού όμως σ’ αυτό ποια είναι;

Λοιπόν αυτό ήταν το θέμα της εκδήλωσης. Όταν αποφάσισε ο Φρίντριχ Έμπερτ-που τον κάλεσε - να έρθει ο κύριος Μπούλμαν φυσικά όλες οι εφημερίδες, τα μέσα, ο τύπος έκαναν μία άλλη ανάγνωση. Δεν θέλω να πω για τους λόγους που έκαναν αυτή την ανάγνωση. Αυτή η ανάγνωση έλεγε πως ο Μπούλμαν και η σοσιαλδημοκρατία έρχεται για να αγκαλιάσει τον Τσίπρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε εκεί καθαρά “ Εγώ δεν είμαι σοσιαλδημοκράτης, το κόμμα μου δεν πάει στην σοσιαλδημοκρατία. Εγώ δεν θέλω να διαρπάσω το ΠΑΣΟΚ γενόμενος εγώ σοσιαλδημοκράτης. Εγώ είμαι η ριζοσπαστική αριστερά”. Το ξέραμε αυτό, έτσι κατέβηκε και πριν πέντε χρόνια. Αυτή την πορεία είχαν οι βουλευτές του μέσα στο κοινοβούλιο, τη ριζοσπαστική αριστερά εξέφραζαν με όλες τις παλαβομάρες αλλά και την ουσία που σε πολλά θέματα μπορούσαμε να συζητήσουμε.

Γιατί, λοιπόν, έπρεπε όλος ο τύπος να αγκαλιάσει αυτή τη φοβική στάση του ΠΑΣΟΚ ότι ήρθαν για να του πάρουν τα χρυσαφικά;

Παραμένω όμως και στην δική σας λοιπόν.

Έτσι αυτή η εκδήλωση φορτίστηκε, από όλον τον τύπο, με ένα φορτίο που δεν της αντιστοιχούσε, γιατί πραγματικά ήταν πολύ σημαντική.

Ο Γιώργος Παπανδρέου που είχε κληθεί δεν ήταν εκεί, αν και θα έπρεπε να είναι ως πρόεδρος της Σοσιαλδημοκρατικής Διεθνούς. Το ίδιο και η Φώφη Γεννηματά.

Έτσι, ο Σταύρος Θεοδωράκης λέει: Αφού δεν πάνε και οι άλλοι αρχηγοί δεν μπορώ εγώ να παραστώ και να δώσω τροφή για σχόλια που θα με ακολουθούν και άλλες 20 μέρες.

Αλλά εγώ πήγα. Εμείς δουλέψαμε με τους σοσιαλδημοκράτες πέντε χρόνια. Εγώ είχα καθήκον να είμαι εκεί και για να κριτικάρω την έκθεση - γιατί σε κάποια σημεία μπορεί να πάει ακόμα πιο μπροστά- ή να πιάσω θέματα που δεν τα περιλαμβάνει - το θέμα του δημογραφικού είναι ένα από αυτά - αλλά και για να τιμήσω την οικογένεια στην οποία ήμουν πέντε χρόνια μέλος.

Η δουλειά του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή. Ο δικός του χώρος. Εγώ ήμουν φιλοξενούμενος. Συνεργαζόμενος με την Σοσιαλιστική ομάδα.

Μένω στο χώρο σας, μένω στο Ποτάμι. Αφού έχουμε κάνει ένα μικρό ταξιδάκι από την Ευρώπη προς την Ελλάδα. Μένω λοιπόν στο χώρο σας. Η απόφαση είναι ότι Το Ποτάμι θα κατέβει στις ευρωεκλογές.

Δεν υπήρξε καμία αμφιβολία για αυτό. Το σημαντικό είναι ότι θα κατέβει μόνο του. Στο ζήτημα του ΚΙΝΑΛ υπήρχε ένα ερώτημα.

Εγώ να σας θυμίσω ότι δεν πήγα ποτέ στο ΚΙΝΑΛ. Από την αρχή είχα διαγνώσει ότι δεν κάναμε πολιτική συζήτηση, δεν θα έχουμε καλό τέλος. Όπως και δεν είχαμε. Άρα ήμουν πάντα υπέρ της πρότασης “Εφόσον δεν μπορούμε να τα βρούμε, κατεβαίνουμε μόνοι μας”.

Πάμε λοιπόν να δούμε δύο - τρία σενάρια.
Σενάριο πρώτο: Ταυτόχρονα ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές. Tι θα κάνει Tο Ποτάμι;

Το Ποτάμι θα κατέβει και στις εθνικές και στις ευρωεκλογές. Ο Σταύρος Θεοδωράκης μας είπε στα γενέθλια του Ποταμιού που γιορτάσαμε την προηγούμενη εβδομάδα ότι έχει ήδη συγκροτήσει το 60% των εθνικών ψηφοδελτίων. Παρουσιάσαμε ένα μέρος του ευρωπαϊκού μας ψηφοδελτίου, με 15 φίλους που είναι σε όλη την η Ευρώπη. Παιδιά που δουλεύουν, ζουν και εργάζονται ή σπουδάζουν, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Για να δείξουμε ότι Το Ποτάμι είναι παντού. Το Ποτάμι εκφράζει και τους νέους που έφυγαν. Γιατί είναι πολύ σημαντικό ότι μισό εκατομμύριο νέοι, αυτή τη στιγμή, είναι εδώ γύρω μας ή στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Λοιπόν Το Ποτάμι θα κατέβει και στις ευρωεκλογές και στις εθνικές εκλογές .

Είναι περίεργο ότι μία χώρα δεν ξέρει πότε θα κάνει εκλογές. Ώστε να μπορούν τα κόμματα να κάνουν μία αντίστοιχη στρατηγική. Αλλά δεχόμαστε πως είναι το ελληνικό περίεργο. Όλες οι εκλογές γίνονται όταν το κυβερνών κόμμα αποφασίσει. Άρα εμείς είμαστε έτοιμοι για τις ευρωεκλογές που έτσι κι αλλιώς είναι 26 Μαΐου. Άρα εκεί κυρίως διαμορφώνουμε τις πέντε προτάσεις μας, τον ευρωπαϊκό μας λόγο, που ήδη ένα μέρος του εμφανίστηκε και στη γενέθλια εκδήλωσή μας. Από εκεί και πέρα, όποτε και να γίνουν οι εκλογές, Το Ποτάμι είναι έτοιμο να υπερασπιστεί το έργο πέντε χρόνων.

Σενάριο τρίτο, σενάριο ευρωεκλογές δεν πάει καλά Το Ποτάμι και ακολουθούν στη συνέχεια και οι εθνικές εκλογές. Θα κατέβει Το Ποτάμι ή όχι;

Όταν γίνουν λοιπόν..

Αν υποθέσουμε πως τα πράγματα είναι όπως λένε όλοι οι υπουργοί - και όταν το λένε όλοι οι υπουργοί εγώ φοβάμαι για το αντίθετο. Αλλά αν κάνουμε ευρωεκλογές τελικά το Μάιο και εθνικές εκλογές τον Οκτώβριο, πραγματικά η παρουσία του Ποταμιού στις ευρωεκλογές αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Πάλι θα πω: “Θα έπρεπε να αποκτά για άλλους λόγους. Για το ευρωπαϊκό μας έργο και τις προτάσεις μας”.

Αν δεχτούμε πως 80% των ψηφοφόρων ακολουθούν μόνο το εθνικό ζήτημα και θέλουν να δημοψηφίσουν. Τότε η ψήφος στο Ποτάμι αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί είναι ψήφος επιβίωσης. Ας σκεφτούμε την Ελληνική Βουλή. Πέντε χρόνια Το Ποτάμι είχε μία θετική παρουσία; Χάρη στο Ποτάμι πέρασαν όλα τα δικαιωματικά νομοσχέδια που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς της δεν μπορούσε να τα περάσει μόνη της. Με εμάς περάσανε ή με το δικό μας καταλυτικό ρόλο, τραβώντας και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Δε θα υπήρχαν όλα αυτά τα νομοσχέδια. Η αντιπολίτευση θα ήταν ευτυχισμένη γιατί έργο της αντιπολίτευσης είναι να καταψηφίζει.

Για εμάς, έργο της αντιπολίτευσης είναι να στηρίζει την κυβέρνηση όπου συμφέρει το πολιτη. Τι σας είπα πριν για το ευρωπαϊκό; Αν δεν είναι η στόχευση σου (και το φίλτρο) τι συμφέρει τον πολίτη, μετά δεν μπορείς να μιλάς ούτε για συναινέσεις, ούτε για προτάσεις.

Το κατανοώ και θέλω να κλείσουμε, κύριε Κύρκο, με μία προσωπική ερώτηση. Δεν πάνε καλά τα πράγματα. Τι θα κάνετε;

Δεν πάνε καλά τα πράγματα στην Ευρώπη, στον κόσμο, στην κλιματική αλλαγή;

Θα είστε υποψήφιος Ευρωβουλευτής και δεν σας πάνε καλά τα πράγματα. Τι θα κάνετε;

Αυτή τη στιγμή ο Σταύρος Θεοδωράκης δήλωσε ότι θα είμαι στο ευρωψηφοδέλτιο άρα προσπαθώ και εγώ είτε με τον έναν τρόπο (των ταυτόχρονων εκλογών), είτε με τον άλλο τρόπο (της επιβίωσης του Ποταμιού μέσω των ευρωεκλογών) να δώσω τη μάχη μου.

Εγώ πιστεύω πως αυτή η μάχη θα είναι νικηφόρα. Γιατί ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, δυσανάλογο ίσως με την πραγματική μας δύναμη, κοιτάει θετικά στο Ποτάμι, ως το δεύτερο κόμμα. Στο “τι θα μπορούσες να ψηφίσεις, αν δεν ψήφιζες το κόμμα σου”.

Αυτό έχει μία σημασία. Γιατί στο παραβάν των ευρωεκλογών, έχεις ήδη ψηφίσει το κόμμα σου. Άρα η ψήφος είναι ψήφος ενοχής για το τι ψήφισες. Που δεν σε εκφράζει, αλλά το έκανες για να φύγουν ή για να έρθουν, οπότε είναι πολύ σημαντικό. Άρα εγώ πιστεύω πως αυτό προέχει.

Τώρα να προκαταλάβω τα αποτελέσματα, την ψήφο των πολιτών; Είναι κάτι το οποίο δεν το έχω κάνει ποτέ. Ούτε μπορώ να το κάνω.

Εγώ πιστεύω πως θα δώσουμε τη μάχη των ευρωεκλογών ή/και των εθνικών εκλογών απευθυνόμενοι κατευθείαν στον πολίτη. Θέλεις Ποτάμι;

- Αν πιστεύεις ότι η Ελλάδα, ο κοινοβουλευτισμός μας, είναι καλύτερος χωρίς το Ποτάμι, ψήφισε τον επερχόμενο, ή ψήφισε τον αναχωρούντα, ή ψήφισε όποιον κρίνεις ότι έκανε καλά τη δουλεία τα τελευταία πέντε χρόνια.

- Αν πιστεύεις ότι η καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη αλλά και η δυνατότητα συναινέσεων υπήρξε επειδή ήταν Το Ποτάμι στη Βουλή και αν όντως μπορείς να δεις λίγο το έργο που κάναμε εδώ πέρα στην Ευρωβουλή και το πως δουλέψαμε μέσα σε ένα αντίξοο περιβάλλον της οικονομικής κρίσης και του προσφυγικού, τότε ναι, στήριξε Ποτάμι.

Κύριε Κύρκο θέλω να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ για την κουβέντα.

Εγώ χαίρομαι που είστε εδώ μαζί μας στις Βρυξέλλες.

Εδώ σε αυτή την υπέροχη και όμορφη πλατεία. Μαζί ήρθαμε, μαζί λέω να φύγουμε.

Σου δημιουργεί μια στεναχώρια. Γιατί τα αντίστοιχα δικά μας μνημεία, τα έχουμε υποβαθμισμένα. Δεν τα προσφέρουμε ούτε στους τουρίστες, ούτε στους πολίτες μας.

Την ίδια στεναχώρια έχω και εγώ.

Πανέμορφη Αθήνα, βλέπεις πως καταρρέει.

Παρέα ήρθαμε, παρέα λέω να φύγουμε. Να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ, κύριε Κύρκο.

Και εγώ σας ευχαριστώ.

Να είστε καλά.

Δείτε το βίντεο:

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com