11 Μάιος, 2019

Οι 300 της Ευρώπης

Όλγα Δούρου

Η κρίση των περασμένων ετών έφερε την ΕΕ αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα και ένα μεγάλο ερώτημα. Πως μπορεί η ΕΕ να εγγυηθεί πραγματικά την συνέχιση του Ευρωπαϊκού ιδεώδους και κεκτημένου σε καιρούς κρίσης;

Πως μπορεί να εγγυηθεί πως οι πολίτες της σε όποιο κράτος μέλος και αν ανήκουν δεν θα έρθουν αντιμέτωποι με τον ευτελισμό και παρακμή που φέρει η οικονομική ανέχεια;

Η Ευρώπη της ευρωστίας δεν είναι εγγυημένη. Ειδικά όσο το δημογραφικό πρόβλημα απειλεί την οικονομική της υπεροχή απέναντι σε χώρες με ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες, τεράστιο διαθέσιμο εργατικό δυναμικό και χαμηλότερο κόστος εργασίας.

Η μάχη που δίνεται για την οικονομική επικράτηση θυμίζει λίγο τους 300 του Λεωνίδα. Λίγοι και εκλεχτοί, καλά εκπαιδευμένοι πολεμιστές απέναντι στις στρατιές ανελεύθερων «βαρβάρων» καταφέρνουν να αλλάξουν τον ρου της Ιστορίας.

Έτσι και σήμερα το στοίχημα είναι στη δημιουργία Ευρωπαίων με περισσότερα κίνητρα, περισσότερη καινοτομία, περισσότερη εξειδίκευση αλλά και γνώση ευρεία ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της αγοράς, πιο γρήγορα, πιο ευφάνταστα πιο αποτελεσματικά.

Όμως για να κερδηθεί αυτό το σύστημα, για να γίνει αυτή η «μάχη» συνειδητή και ελπιδοφόρα για τους πολίτες της, είναι αναγκαίο να γίνει αντιληπτό όχι μόνο τι πρεσβεύει η Ευρώπη αλλά και τι προσφέρει σε αυτούς. Και αυτό δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από μια πραγματικά καλύτερη ποιότητα ζωής, η οποία δεν είναι διαπραγματεύσιμη με όρους δημοσιονομικής προσαρμογής. Η οποία είναι ίδια για όλους, χωρίς συγκλίσεις προς τα κάτω, χωρίς διαχωρισμούς σε ζώνες επιρροής, και σε χώρες Ηπειρωτικές, Μεσογειακές και Βαλκανικές.

Μια Ευρώπη των ίσων ευκαιριών στην οποία όλοι οι πολίτες έχουν την πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση, σε μια κοινωνική πολιτική που στοχεύει στην αξιοπρεπή διαβίωση τους και στην αύξηση της κοινωνικής συνοχής και προπάντων στην δημιουργία πολιτικών που έχουν το ίδιο θετικό αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή των Ευρωπαίων σε όποιο κράτος μέλος και αν ανήκουν.

Αυτός είναι ο ένας δρόμος, ο δρόμος της αναδιάρθρωσης του Ευρωπαϊκού οράματος. Ο άλλος είναι η συνεχιζόμενη λειτουργία της Ευρώπης ως μια αυστηρά οικονομικής Ένωσης, με οικονομίες πολλαπλών ταχυτήτων και άρα πολίτες πολλαπλών ταχυτήτων. Με χώρες που αναπτύσσονται στρεβλά και όσο οι χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ περιορίζονται, τόσο φτωχοποιούνται. Με πολιτικές σύγκλισης που λειτουργούν εξισωτικά προς τα κάτω και Ευρωπαίους που δεν βρίσκουν κανέναν νόημα να είναι μέλος μιας ΕΕ με απροσδιόριστα οφέλη, όπως μας έδειξε και το Brexit. Και προπάντων με κίνδυνο η ίδια η ΕΕ να χάσει το συγκριτικό της πλεονέκτημα στην παγκόσμια αγορά και σταδιακά να πάψει να λειτουργεί ως εγγυήτρια δύναμη ειρήνης και ευημερίας.

ΠΗΓΗ: TheCaller.gr

* Η Όλγα Δούρου είναι υποψήφια Ευρωβουλευτής με το Ποτάμι