14 Μαρτίου, 2018

Όχι, δεν είναι ανίατη ασθένεια το ρουσφέτι!

Παναγιώτης Καρκατσούλης

Πολλή η συζήτηση για τα ρουσφέτια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τις τελευταίες εβδομάδες. Διορίζουν όπου μπορούν. Γιατί δεν μπορούν παντού. Ο περιορισμός των προσλήψεων στον σκληρό πυρήνα του κράτους, δηλαδή σε θέσεις μονίμων δημοσίων υπαλλήλων, ελέγχεται από τους «τοκογλύφους δανειστές» με θρησκευτική ευλάβεια. Μόνο έναν για κάθε τρεις που αποχωρούν μπορεί να διορίσει η κυβέρνηση. Αριθμός όχι ευκαταφρόνητος, βεβαίως, αφού το γηρασμένο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης αποχωρεί με ταχείς ρυθμούς. Αυτοί που προσλαμβάνονται στις μόνιμες θέσεις επιλέγονται μ’ έναν αντικειμενικό –όχι όμως αξιοκρατικό– τρόπο. Οι ανάγκες για την πρόσληψη προσωπικού διατυπώνονται «στο περίπου» από τις υπηρεσίες, αφού δεν υπάρχουν περιγράμματα θέσεων (εκτός από τις αυτο-περιγραφές των ίδιων των υπαλλήλων τις οποίες βάφτισε «περιγράμματα» η κ. Γεροβασίλη και οι επιτελείς της). Η επιλογή γίνεται με βάση «τυπικά» προσόντα, στα οποία περιλαμβάνονται κριτήρια παντελώς άσχετα με τις ανάγκες της θέσης που θα προσληφθεί ο υποψήφιος (βαθμός πτυχίου, κοινωνικά κριτήρια, κ.ο.κ.). Η πρόσληψη στο δημόσιο, ακόμη και στις θέσεις των μονίμων, εξακολουθεί να είναι μέσον άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Αρκεί να αναφέρουμε ότι οι μόνιμοι αποτελούν 90% των δημοσίων υπαλλήλων!

Μέχρις εδώ, μπορεί να πει κανείς ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, στα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σε σχέση με το παρελθόν, πέρα από τους κόφτες που επέβαλαν οι δανειστές στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων και στις οριζόντιες περικοπές στους μισθούς τους.

Εκεί που οι Συριζαίοι αποδείχθηκαν χειρότεροι από τους προηγούμενους είναι το πεδίο της πρόσληψης των εκτάκτων. Οι προσλήψεις σ’ αυτές τις θέσεις έχουν, προ πολλού, απωλέσει τον χαρακτήρα της ανταπόκρισης του κράτους σε μια έκτακτη ανάγκη που δεν μπορεί να καλυφθεί από το τακτικό προσωπικό. Οι «συμβασιούχοι» χρησιμοποιήθηκαν, επί δεκαετίες, ως κερκόπορτα η οποία, εν συνεχεία, μετεβλήθη σε βασιλική οδό για την εδραίωση του πελατειακού κράτους. Οι έκτακτοι μετατρέπονταν σε μόνιμους μέσα από αλλεπάλληλες παρατάσεις και ανανεώσεις των συμβάσεών τους. Οι «συμβάσεις έργου» αποδείχτηκαν καλά εργαλεία για την εξυπηρέτηση των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Οι έκτακτοι μπορούσαν, πολύ εύκολα, να περιέλθουν σε ομηρία αναμένοντας τη μονιμοποίησή τους από τον πάτρωνα. Η μονιμοποίηση ερχόταν, πάντα, στην ώρα της: Τα τελευταία 100 χρόνια αυτό συνεβαινε πριν από την ολοκλήρωση ενός κοινοβουλευτικού κύκλου και λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές.

Παρ’ όλον ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια ασκείται διαρκής πίεση στις κυβερνήσεις να μπει φρένο στην απαράδεκτη αυτή κατάσταση, το σύστημα της πελατοκρατίας δεν έχει καμφθεί. Οι διορισμοί σε θέσεις εκτάκτων έφθασαν τις 90.000 το καλοκαίρι 2017 και υποχώρησαν κατά τι, μετά από απαίτηση των δανειστών.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ.

* Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου «Π στο τετράγωνο - Πρόοδος στην πράξη»

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com