6 Ιούνιος, 2015

O Σταύρος Θεοδωράκης στη Le Monde: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέρος του παλιού πολιτικού συστήματος»

Ποτάμι

Αρνητικός και αντιμεταρρυθμιστικός είναι ο απολογισμός των πρώτων μηνών της κυβέρνησης για τον Σταύρο Θεοδωράκη. Κατά την επίσημη επίσκεψη του στο Παρίσι όπου είχε μεταξύ άλλων συναντήσεις με τους Υπουργούς Σαπέν και Μακρόν, έδωσε συνέντευξη στην Le Monde.

IMG_7547 Ο επικεφαλής του Ποταμιού καταλόγισε στην κυβέρνηση αδυναμία στην προώθηση μεταρρυθμίσεων και επανέλαβε αυτό που είχε πει στον Πρωθυπουργό και μετά τις εκλογές ότι δηλαδή η χώρα χρειάζεται μια προοδευτική κυβέρνηση, πιο ευρεία και πιο ανοιχτή, που θα συνενώνει στοιχεία πέρα από τα κόμματα.

Διαβάστε την συνέντευξη:

Τι είδους απολογισμό κάνετε για τους πρώτους μήνες της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα;

Θα ήθελα να είμαι αισιόδοξος, αλλά δεν μπορώ. Δεν πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι έτοιμη να κάνει μεταρρυθμίσεις. Είναι φιλοευρωπαίοι στην Ευρώπη, αλλά λαϊκιστές στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει σε αυτό ακριβώς το παλιό πολιτικό σύστημα στο οποίο τα κόμματα πιστεύουν ότι μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνο με υποσχέσεις. Ο Τσίπρας εγγράφεται σε αυτή την παράδοση, που αποτελεί ένα δράμα για τη χώρα μας.

Τι καταλογίζετε στην κυβέρνηση;

Ο Πρωθυπουργός λέει πράγματα με τα οποία είμαστε σύμφωνοι. Δεν είναι ακραίος, αλλά δεν κάνει τίποτε για να αλλάξει την κατάσταση. Του ζητήσαμε, μάταια, να δώσει προτεραιότητα σε ένα σχέδιο νόμου που θα θέσει τέρμα στις τριγωνικές σχέσεις μεταξύ κομμάτων, τραπεζών και τηλεοπτικών σταθμών. Αυτό δεν προχωρά, γιατί τα κόμματα κρατούν ένα μέσο πίεσης στα ΜΜΕ απειλώντας τα με μία παρέμβαση των τραπεζών ώστε να σταματήσουν να τα δανείζουν. Ένας τέτοιος νόμος θα ήταν ωφέλιμος για την οικονομία της χώρας και για τη δημοσιογραφία. Επίσης, είχαμε ζητήσει νομοθετική ρύθμιση που θα προέβλεπε ένα πλαφόν για τα φυσικά πρόσωπα και τις επιχειρήσεις που επιθυμούν να ρυθμίσουν τα χρέη τους. Δεν το κάνανε. Γιατί οι πλουσιότεροι Έλληνες οι οποίοι χρωστούν δεκάδες εκατομμύρια να επωφελούνται από αυτές τις ρυθμίσεις;

Δεν μετανιώνετε που δεν συμμετείχατε στην κυβέρνηση;

O Αλέξης Τσίπρας μας είχε ζητήσει να συμμετάσχουμε σε μια κυβέρνηση η οποία θα περιλάμβανε ανθρώπους από την άκρα Δεξιά (τους Ανεξάρτητους Έλληνες) μέχρι την άκρα Αριστερά. Του απάντησα ότι η χώρα χρειάζεται μια προοδευτική κυβέρνηση, πιο ευρεία και πιο ανοιχτή, που θα συνένωνε στοιχεία πέρα από τα κόμματα. Η πλειονότητα των υπουργών είναι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν κάνουν τίποτε και που περνούν την ώρα τους εξηγώντας από τα κανάλια τι θα έπρεπε να κάνουν οι γάλλοι ή οι γερμανοί υπουργοί.

Υπό ποιες προϋποθέσεις θα συμμετείχατε στην κυβέρνηση;

Αν ο κ. Τσίπρας σχηματίσει μια πιο πιο ανοιχτόμυαλη κυβέρνηση, είμαστε έτοιμοι να τον βοηθήσουμε και να του προτείνουμε μεταρρυθμιστικές και φιλοευρωπαϊκές προσωπικότητες, από το Ποτάμι και από αλλού, ακόμη και μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά θα πρέπει η κυβέρνηση να είναι μια μικρή και αποτελεσματική ομάδα. Για εμάς, οι τρεις μεγάλες μεταρρυθμίσεις είναι η δικαιοσύνη, η παιδεία και οι ιδιωτικοποιήσεις. Το κράτος θα μπορούσε να κρατήσει συμμετοχές σε ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις, αλλά αυτοί που θα τις διευθύνουν θα πρέπει να ορίζονται από αυτούς που επενδύουν σε αυτές. Ο Τσίπρας λέει ότι είναι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά οι περισσότεροι υπουργοί τους ξεκαθαρίζουν ότι κατά των ιδιωτικοποιήσεων.

Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν νέες εκλογές;

Η κυβέρνηση φλερτάρει με την ιδέα να προκαλέσει νέες εκλογές. Και στο στοίχημα αυτών των εκλογών δεν θα ήταν παρά η επιστροφή στη δραχμή, το παλιό ελληνικό νόμισμα, και αυτό είναι παιχνίδι με τη φωτιά. Αλλά ακόμα και αν η κυβέρνηση καταφέρει να φτάσει σε μια συμφωνία- την οποία εμείς θα στηρίξουμε στη Βουλή- αυτή η συμφωνία κινδυνεύει να καταψηφιστεί από ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Νέες εκλογές θα επέτρεπαν ίσως στους Έλληνες πολίτες να επικυρώσουν αυτή τη συμφωνία και να ξαναρχίσουν με μια Βουλή πολύ πιο λογική. Αυτό ίσως θα μπορούσε να είναι μια λύση. Αλλά δεν πιστεύω ότι ο Τσίπρας θα πάει σε μια ρήξη με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και την αριστερά του κόμματός του.

Δείτε το προτότυπο δημοσίευμα εδώ.

5 Iουνίου 2015, Le Monde