5 Φεβρουάριος, 2019

ΝΟΥΔΟΥΚΙΝΑΛΕΛ

Θανάσης Χειμωνάς

Σωτήριον έτος 2015 μ.χ. Η χώρα διαλυόταν, ο Τσίπρας και η παρέα του μας πήγαιναν ντουγρού στη δραχμή και σε μια εθνική καταστροφή που παρόμοια, τόσο η γενιά μου όσο και οι μεταγενέστερες, δεν είχαν ξαναβιώσει ποτέ. Είχαμε ωστόσο από κάπου να κρατηθούμε. Η Νέα Δημοκρατία (εκείνης της εποχής), το (τότε ακόμα) ΠΑΣΟΚ και το (σχετικά νεοσύστατο εκείνες τις μέρες) Ποτάμι αποτελούσαν έναν ισχυρό άξονα προόδου και φιλοευρωπαϊκού προσδιορισμού. Μια όαση λογικής και ευθύνης κόντρα στην χυδαιότητα των καλπάζοντων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Θυμάμαι σε διάφορα τηλεοπτικά πάνελ, ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, να βρίσκω πολύτιμα στηρίγματα ακόμα και σε «παλαιολιθικούς» εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας τη στιγμή που οι συριζανελίτες είτε έταζαν (στο ξεκίνημα της χρονιάς), είτε μιλούσαν με θαυμασμό και αισιοδοξία για την «έντιμη διαπραγμάτευση» (τους πρώτους μήνες της «ΠΦΑ» κυβέρνησης), είτε δίχαζαν με μίσος τους Έλληνες (το καλοκαίρι του δημοψηφίσματος).

Σήμερα, τα πράγματα είναι καλύτερα. Θεωρητικά. Παρά τις συνεχείς «πατάτες» του Αλέξη η χώρα πατάει γερά και με τα δύο πόδια στο ευρώ ενώ ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον εκ των πραγμάτων αναγκαστεί να περιορίσει τις ψεκασμένες θέσεις που τον διέκριναν τα χρόνια της κρίσης. Ούτως ή άλλως το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα κατά πάσα βεβαιότητα θα ηττηθεί στις επόμενες εκλογές. Επιστρέφουμε λοιπόν οριστικά στην κανονικότητα, σωστά;

Λάθος! Γιατί εδώ και καιρό ζούμε μια εκκωφαντική όσο και εφιαλτική αλλαγή σκηνικού. Και όσο και αν το (όποιο) σοβάρεμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι επιφανειακό και αποτελεί προϊόν πολιτικού καιροσκοπισμού και αριβισμού ο εκχυδαϊσμός των Ν.Δ. και ΚΙΝΑΛ (ως «απόγονος του ΠΑΣΟΚ) είναι 100% αυθεντικός.

Εξηγώ: Καταρχάς, μόνο ένας υπερβολικά μύωψ δεν θα παρατηρούσε τις ομοιότητες ανάμεσα στο κίνημα των Αγανακτισμένων του Τότε και στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία του Τώρα. Και στις δύο περιπτώσεις και παρά τη μαζική προσέλευση των πολιτών, γρήγορα ξεχώρισαν διάφορες γραφικές, ενίοτε και επικίνδυνες φιγούρες. Οι Αγανακτισμένοι καπελώθηκαν σχεδόν αμέσως από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα συλλαλητήρια από Ν.Δ. (κυρίως) και ΚΙΝΑΛ με ουκ ολίγα πρωτοκλασάτα στελέχη τους αρχικά να τα διαφημίζουν και εν συνεχεία να διατυμπανίζουν την παρουσία τους σε αυτά. Η αλήθεια βέβαια είναι πως ανάμεσα στους Αγανακτισμένους και τα συλλαλητήρια υπάρχει μια σημαντική διαφορά: Στους πρώτους δεν υπήρξε ποτέ οργανωμένη παρουσία νεοναζιστικών ομάδων…

Μέσα απ’ όλα αυτά ξεπήδησαν «αγανακτισμένοι πολίτες». Όλοι θυμόμαστε τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας έναν οργισμένο όχλο (ο οποίος κάποιες φορές αποτελείτο από ένα-δύο άτομα- άλλοτε από εκατοντάδες) να μην αφήνει σε χλωρό κλαρί τους ταλαίπωρους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αλλά και τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και εσχάτως από οργισμένους «Μακεδονομάχους» οι οποίοι –κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα- έφτασαν στο σημείο να οργανώνουν συγκεντρώσεις έξω από τα σπίτια συριζαίων βουλευτών- κάτι που δεν είχαμε δει την περίοδο 2010-2012. Στην πρώτη περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ απέφευγε επιδεικτικά να καταδικάζει τα γεγονότα. Όσο και αν η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΚΙΝΑΛ έχουν επίσημα σταθεί απέναντι στο θλιβερό αυτό φαινόμενο το μήνυμα που περνάει εντέχνως από τα «παπαγαλάκια» των δύο κομμάτων στα σόσιαλ μίντια και τα διάφορα φιλικά προσκείμενα site είναι πως ο «Λαός» έχει εξοργιστεί, δικαίως διαμαρτύρεται και πως οι επιθέσεις κάνουν επιτακτική την ανάγκη άμεσης διεξαγωγής εκλογών. Ένα λυπηρό «ξέπλυμα» του κάθε ακραίου και ψεκασμένου τραμπούκου από κόμματα που κάποτε «καταδίκαζαν τη βία από όπου και αν προέρχεται».

Γενικά πάντως η συμπεριφορά των οπαδών (γιατί με τέτοιους έχουμε πλέον κάνουμε) των Ν.Δ. και ΚΙΝΑΛ θυμίζει σε μεγάλο βαθμό εκείνη των συριζαίων του 10-12. Μια ματιά στο Facebook αρκεί για να σας πείσει. Αλαζονεία, (κακώς εννοούμενο) θράσος, ενίοτε και διαδικτυακά λιντσαρίσματα αντιφρονούντων. Όπως οι συριζαίοι έλεγαν «νεοφιλελεύθερο» όποιον δεν πήγαινε με τα νερά τους, έτσι και οι Νουδουκιναλέοι αποκαλούν με ευκολία «συριζαίο» ή ακόμη και «μπολσεβίκο» όποιον δεν παραδίδει λευκή κάρτα στα κόμματά τους «για να επιστρέψει η χώρα στην κανονικότητα» όπως οι ίδιοι διατρανώνουν.

Η φρασεολογία των τελευταίων είναι κόπι πάστε, που θα έλεγε κι ο σύντροφος Πολάκης, εκείνης των συριζαίων του 10-12. «Προδότες», «ανθέλληνες», «πουλημένοι» και φυσικά το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως σήμερα έχουμε «Χούντα»- το όλον πασπαλισμένο με μια ρητορική εμφυλιοπολεμικού τύπου: Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε εκδίκηση για τον Γράμμο- Βίτσι, το νεοσυντηρητικό Μέτωπο Ν.Δ.-ΚΙΝΑΛ θα εκδικηθεί τον Μελιγαλά. Την θέση που κατείχε η Μέρκελ ως διεθνές μορμολύκειο έχει πλέον καταλάβει ο Νικολάς Μαδούρο: Όποιος π.χ. υποστηρίζει την Συμφωνία των Πρεσπών είναι de facto υποστηρικτής του βενεζουελάνου δικτάτορα. Η θρυλική ρητορική ερώτηση «Δηλαδή οι άλλοι ήταν καλύτεροι;» που σου πέταγαν οι συριζαίοι έχει παραχωρήσει τη θέση της στο «Δηλαδή θέλετε να μείνει ο Πολάκης;». Το συριζαίικο αφήγημα πως μέχρι το 2010 η Ελλάδα ήταν ένας παράδεισος ο οποίος καταστράφηκε από το Μνημόνιο έχει μετατραπεί στο ότι οι Έλληνες κολυμπούσαν στο χρήμα μέχρι που τους φτωχοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Όλα αυτά με μια ρητορική συχνά εθνικιστική έως και ρατσιστική και μέσα σε έναν καταιγισμό από εξωφρενικά fake news όπως π.χ. η «είδηση» για νεκρή διαδηλώτρια στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία ή η διάσωση του Αλέξη Τσίπρα από τα ΟΥΚ στις Μαλδίβες. Απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πλέον ο Αντι-ΣΥΡΙΖΑ. Πως είναι η ύλη και η αντιύλη; Κατι τέτοιο. Καμία πρόταση, κανένα μέτρο. Απλώς λέμε τα ανάποδα από αυτά που πρεσβεύει (;) ο Τσίπρας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ο Νίκος Δένδιας άκουσε το κράξιμο της ζωής του μόνο και μόνο επειδή έτυχε να τον χειροκροτήσουν κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή. Κάτι που συνέβη επειδή είχε το θάρρος να επιτεθεί στην Χρυσή Αυγή…

Το χειρότερο δε είναι πως μπροστάρηδες σε αυτή τη χυδαία εκστρατεία δεν είναι οι εκπρόσωποι της Λαϊκής Δεξιάς ή του «βαθέως» ΠΑΣΟΚ αλλά ορισμένοι πάλαι ποτέ «ευρωπαϊστές», «φιλελεύθεροι», «σοσιαλδημοκράτες». Αυτοί που το 15 μιλούσαν για περισσότερη Ευρώπη τώρα μας μιλάνε για περισσότερο «Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια».

Νεοδημοκράτες και ΚΙΝΑΛέοι λειτουργούν συντεταγμένα. Σαν Ν.Δ. και ΚΙΝΑΛ να είναι ένα κόμμα. Ιδεολογικές διαφορές δεκαετιών έχουν κλειδωθεί για τα καλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δοκιμασμένη συνταγή. Αυτό ακριβώς που έκανε το 2015 ο «αριστερός» ΣΥΡΙΖΑ και οι ακροδεξιοί ΑΝΕΛ. Τότε είχαμε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τώρα έχουμε τους ΝΟΥΔΟΥΚΙΝΑΛΕΛ.

Ποιος ήταν ο λόγος που βρεθήκαμε από την αρχή απέναντι στο μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Ας θυμηθούμε λίγο… Λαϊκισμός, εθνικισμός, παροχολογία, fake news, στοχοποίηση «αντιφρονούντων». Όλα αυτά τα συναντάμε πλέον σε αφθονία σε ένα τεράστιο κομμάτι των εκπροσώπων των Ν.Δ./ ΚΙΝΑΛ. Η Ελλάδα υπέφερε όλα αυτά τα χρόνια από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Θα αντέξει σε μια νέα εκδοχή τους;

*Ο Θανάσης Χειμωνάς είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου στο Ποτάμι

Πηγή: grtimes.gr