14 Σεπτέμβριος, 2015

Νίκος Αλιβιζάτος: Το Ποτάμι θέλει να φύγουμε από την πεπατημένη και να υπάρξει ανανέωση

Ποτάμι

«Η περίοδος που ζούμε επιβάλλει εγρήγορση. Θα ήταν αντίφαση να κάθεται κάποιος σπίτι του, να παρακολουθεί και απλώς να σχολιάζει», τόνισε ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου, Νίκος Αλιβιζάτος, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και την εκπομπή της Άννας Μπουσδούκου.

Όπως ανέφερε ο κ. Αλιβιζάτος, το «Ποτάμι» ήταν το μόνο που του πρότεινε την είσοδο στην πολιτική ζωή «και αυτή η πρόταση δείχνει μία επιθυμία να φύγουμε λίγο από την πεπατημένη των συστημικών πολιτικών. To Ποτάμι και με το λόγο που εκφέρει ο κ. Θεοδωράκης και με τις θέσεις που παίρνει σε διάφορα ζητήματα, αλλά και με τα πρόσωπα που προτείνει, θέλει να δείξει ότι δεν είναι μονόδρομος να επαναλαμβάνεται και να αυτο-ανανεώνεται το πολιτικό σύστημα έτσι όπως το έχουμε γνωρίσει τα τελευταία χρόνια».

Σχετικά με το δίπολο παλαιό - καινούργιο στην πολιτική ζωή του τόπου, ο κ. Αλιβιζάτος τόνισε ότι «το δίλημμα είναι προφανές ότι υφίσταται αλλά δεν είναι καθόλου προφανές ότι είναι το ίδιο με το Δεξιά – Αριστερά. Παρακολουθώντας για παράδειγμα στο debate και ακούγοντας τον κ. Λαφαζάνη, είχα την εντύπωση ότι είναι ότι πιο παλαιό έχουμε δει τα τελευταία χρόνια».

Ακολουθεί η πλήρης απομαγνητοφώνηση

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Κύριε Αλιβιζάτο καλώς ήρθατε.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Γεια σας.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, υποψήφιος Βουλευτής στο επικρατείας του Ποταμιού.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Μάλιστα.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Ευχαριστώ πάρα πολύ κατ΄ αρχάς που είστε σήμερα εδώ κοντά μας.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Εγώ ευχαριστώ, δεν είναι ουδέτερη η εβδομάδα και σας ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Γιατί αναμειχθήκατε με την πολιτική;

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Νομίζω ότι η περίοδος που ζούμε επιβάλλει κάποια εγρήγορση.

Κι όχι απλώς κάποια αλλά για ανθρώπους που παρακολουθούν τα πράγματα από κοντά και παρεμβαίνουν νομίζω ότι προσωπικά νομίζω ότι θα ήταν αντίφαση να κάθεται κανείς στο σπίτι και αυτή την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, όπως άλλωστε και στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου να παρακολουθεί και απλώς να σχολιάζει. Αυτό το νόημα είχε η δικιά μου σε καθαρά προσωπικό επίπεδο.

Τώρα θα μου πείτε γιατί με το Ποτάμι.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Ήταν η επόμενη ερώτηση.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Γιατί με το Ποτάμι; Κατ΄ αρχάς ρεαλιστικά σας απαντώ, είναι το μόνο που μου πρότεινε, κανένα ποτέ από τα μεγάλα κόμματα δε μου έχουν προτείνει οτιδήποτε και αυτό το υπογραμμίζω γιατί νομίζω πως αυτή η πρόταση δείχνει μία θέληση να φύγουμε λίγο από την πεπατημένη, με κάθε σεβασμό, των ανθρώπων ας πούμε των συστημικών πολιτικών.

Μέχρι και τον περασμένο Γενάρη υπήρχε η αίσθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφραζε το καινούριο, νομίζω έδωσε αρκετά δείγματα γραφής για να πειστούμε ότι είναι νομίζω απλώς στην άλλη μεριά του πολιτικού φάσματος, μια δόση από τα ίδια.

Έχω την εντύπωση ότι καλώς ή κακώς το Ποτάμι και με το λόγο τον οποίο εκφέρει ο κ. Θεοδωράκης, αλλά προπάντων με τις θέσεις τις οποίες παίρνει σε διάφορα ζητήματα και με τα πρόσωπα που προτείνει θέλει να δείξει ότι δεν είναι μονόδρομος να επαναλαμβάνεται και να ανανεώνεται αυτοανανεώνεται το πολιτικό σύστημα έτσι όπως το έχουμε γνωρίσει τα τελευταία χρόνια.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Υφίσταται κατά τη γνώμη σας και θα επιστρέψω σε λίγο στο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει το Ποτάμι μετά και το αποτέλεσμα που θα φέρουν οι κάλπες της 20ης Σεπτεμβρίου, αλλά θέλω να σας ρωτήσω αν κατά τη γνώμη σας υφίσταται το δίπολο παλαιό καινούριο, το δίπολο το οποίο έχει θέσει και προεκλογικά μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Το δίλημμα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υφίσταται, αλλά δεν είναι καθόλου προφανές ότι είναι το ίδιο με το δεξιά-αριστερά.

Παρακολουθώντας για παράδειγμα στο debate της περασμένης εβδομάδας τον κ. Λαφαζάνη είχα την εντύπωση ότι είναι το πιο παλιό που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, θυμάμαι συζητήσεις αμφιθεατρικές στα πανεπιστήμια της δεκαετίας του ΄70 όπου η Σοβιετική Ένωση συνεχίζεται σήμερα με τη Ρωσία, όπου ο κ. Πούτιν είναι περίπου διάδοχος του Μπρέζνιεφ, για να μη μιλήσω και για τους Κινέζους. Αυτό δεν είναι καινούριο.

Έχω την εντύπωση ότι και το λέω μετά λόγου γνώσεως γιατί ειλικρινά έχω πολεμήσει όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς αλλαγές νοοτροπίας και μεταρρυθμίσεις ήταν επόμενο να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε το 2010 και να μην προχωρήσουμε όπως θα θέλαμε.

Ανήκω σε αυτούς που στο πεδίο το δικό μου, στο πεδίο των θεσμών, έχω πολεμήσει πολύ, αλλά λιγάκι αισθανόμουνα όλα αυτά τα χρόνια ότι είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Πέντε πράγματα να γίνουν σε επίπεδο Συντάγματος.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Ωστόσο, μιας και αναφερθήκατε στην περίπτωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη και θα δούμε βεβαίως και ποια θα είναι η δυναμική στο αποτέλεσμα των εκλογών, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το γεγονός ότι υπάρχει ένα ρεύμα, υπάρχει ένας κόσμος που ακολουθεί.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Αναμφισβήτητα και θα έλεγα να τα πάρουμε με τη σειρά, το ρεύμα το λεγόμενο αντιμνημονιακό, το οποίο δεν ήταν ούτε καν αυτό δεξιά-αριστερά, στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο υπήρχε και πολύ δεξιά και πολύ αριστερά, απλώς με ένα κοινό παρονομαστή που ήταν μια μετάθεση των προβλημάτων νομίζω στο συναίσθημα και όχι στις πρακτικές λύσεις, αυτό νομίζω ότι με τη στροφή της 12ης Ιουλίου ηττήθηκε.

Αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρχουν επιχειρήματα που να δείχνουν, που να θέλουν να υποστηρίξουν ότι οι τύχες της Ελλάδας είναι καλύτερες εκτός Ευρώπης, έχω την εντύπωση ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν το συμμερίζεται κι έχω την εντύπωση ότι δεν το συμμεριζόταν ούτε το 62% που ψήφισε όχι στο δημοψήφισμα, ήθελε κι εκεί απεδείχθη ότι ο κ. Τσίπρας είχε δίκιο, ήθελε μία καλύτερη συμφωνία.

Από κει και πέρα φυσικά και υπάρχει ένα μεγάλο ρεύμα, με πολύ βαθιές ιστορικές ρίζες, που ήθελαν την Ελλάδα έξω από την Ευρώπη, που έβλεπε την Ευρώπη πάντοτε σαν αυτοί και εμείς. Ακόμη και μετά τη ναυμαχία του Ναβαρίνου που η Ευρώπη ουσιαστικά χάρισε στην Ελλάδα την ανεξαρτησία της, σας θυμίζω ότι είχαμε ηττηθεί τότε με την επέλαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, πάλι σου λέγανε οι άλλοι, ορισμένοι πατριώτες μας εκείνης της εποχής "τι θέλουν οι ξένοι στην Ελλάδα".

Ξέρετε, υπάρχει μία διαχρονική συνέχεια σε αυτό, το τεκμηριώνουν τα πολλά νεκροταφεία ξένων που έχουν σκοτωθεί για την Ελλάδα. Από τον κήπο των Ηρώων του Μεσολογγίου, μέχρι τη Σούδα ή το Καλαμάκι. Δεν υπάρχουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπου περπατάτε και βλέπετε παιδιά 19-20 χρονών σκοτωμένα γι΄ αυτή τη χώρα.

και δε μιλώ μόνο για τη μάχη της Κρήτης κα Μπουσδούκου, στη μάχη της Κρήτης ήταν ένας πόλεμος του 1941 που αποκρούαμε τους Γερμανούς. Μιλάω ότι στην Ελλάδα για τους ελληνικούς εμφυλίους πολέμους έχουν πέσει ξένοι, Ευρωπαίοι.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Παρόλα αυτά αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς κ. Αλιβιζάτο τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια των μνημονίων εν πάση περιπτώσει, είναι ότι δεν μπορούμε για το άμεσο μέλλον τουλάχιστον, στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον, να παραμείνουμε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης χωρίς μνημόνιο, χωρίς κάποια επίβλεψη, χωρίς κάποιες αλλαγές, χωρίς κάποιες μεταρρυθμίσεις.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Εύλογο είναι ότι αν παίρναμε λεφτά χωρίς κάποια υποχρέωση να βάλουμε λίγη τάξη στα δικά μας πράγματα, θα ήταν σα να μπαίνουν σε έναν τρύπιο κουβά αυτά τα λεπτά και σε έξι μήνες..

Δηλαδή μισό λεπτό, σκεφτείτε τη μαγική περίπτωση κάποιος απίθανα πλούσιος, γιατί δεν υπάρχει τέτοιος στον κόσμο, να μας πει πάρτε τα 320 δις που χρωστάτε και ξεκινήστε από το μηδέν. Σε έξι μήνες θα είχαμε πάλι χρέος, διότι το Ελληνικό Κράτος γεννά χρέος. Το πώς συνέβη αυτό, είναι μια μεγάλη συζήτηση, ένα μικρό μέρος της οποίας εγώ προσωπικά λόγω ειδικότητας γνωρίζω. Αυτά θα πρέπει να τα φτιάξουμε.

Από κει και πέρα δε σας κρύβω κα Μπουσδούκου ότι βλέποντας και το ρεπορτάζ σας πριν πιάνεται η καρδιά μου με την Ευρώπη. Δηλαδή αυτή η τελευταία κίνηση της κας Μέρκελ ότι κλείνω τα σύνορα με την Αυστρία, αν είναι μία αλλαγή πολιτικής, είναι μία σκέτη απογοήτευση.

Είχε δώσει δείγματα η κα Μέρκελ γενναιοδωρίας και αλληλεγγύης με τη στάση που τήρησε τις τελευταίες μέρες λέγοντας "800 χιλιάδες πρόσφυγες είμαστε έτοιμοι να τους δεχθούμε". Αν αυτό πάλι δείχνει μία ευρωπαϊκή σύγχυση για το θέμα, είναι μία σκέτη απογοήτευση. Την Ευρώπη πρέπει να την αλλάξουμε, δεν νοείται..

Να σας πω κάτι το οποίο έχει ενδιαφέρον και για τη δικιά σας δουλειά, μία γνωστή μου Ελληνίδα Δημοσιογράφος στους New York Times πήγε μαζί με μία οικογένεια από τη Λέσβο, τους ακολούθησε περπατώντας ως τη Δανία και γράφει στους New York Times, που σημειωτέον περιμένω ακόμη τον Έλληνα Δημοσιογράφο που θα το κάνει αυτό.

Αντιλαμβάνεστε την εμπειρία που περιγράφει, είναι αδιανόητο να μην μπορεί η Ευρώπη να πει το Ελευθέριος Βενιζέλος από τη Μυτιλήνη πάει στη Μασσαλία ή πάει στη Τζένοβα. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι να παιδεύονται και να περπατάνε έτσι και να μην υπάρχει μία κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και να πουν τόσοι εδώ, τόσοι εκεί, τόσοι εκεί;

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Εδώ πως βρήκατε τους χειρισμούς της προηγούμενης Κυβέρνησης και πως βρίσκετε και τους χειρισμούς της υπηρεσιακής Κυβέρνησης; Γιατί είδαμε και μία «κόντρα» να αναπτύσσεται, είδαμε κάποια πράγματα που κάποιοι είπαν ότι προχωράνε πολύ γρήγορα, πριν δεν προχωρούσαν, τον ΣΥΡΙΖΑ να λέει μα προχωράνε τώρα επειδή εμείς τα είχαμε ξεκινήσει.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Το πρόβλημά μας ξεπερνάει, νομίζω ότι με την καλύτερη δυνατή προετοιμασία είναι τέτοιος ο όγκος των ανθρώπων που έρχονται, που νομίζω ότι και με την καλύτερη προετοιμασία θα είχαμε πρόβλημα.

Η προηγούμενη Κυβέρνηση διατείνεται ότι είχε βάλει μπροστά τις υποδομές, δεν πρόλαβε να τις ολοκληρώσει, τις οποίες ολοκλήρωσε η σημερινή. Δεν είμαι σε θέση να μπω σε αυτή τη λεπτομέρεια, το βέβαιο είναι πάντως ότι βρεθήκαμε εντελώς απροετοίμαστοι όχι μόνο σαν Ελλάδα, αλλά και σαν Ευρώπη.

Επαναλαμβάνω σκεφτείτε αυτή την υποκρισία, μπήκαν επιτέλους τα πλοία και αδειάζουν τα νησιά, επιτέλους, έρχονται στην Αθήνα και τους αφήνουμε έρμαια στα χέρια διαφόρων επιτηδείων, να πάνε στην Ειδομένη, όπου δεν ξέρουμε αν θα περάσουν, άλλοι επιτήδειοι από εκεί για να διασχίσουν τη Φύρομ και λοιπά, και λοιπά, επειδή η Ευρώπη σε αυτό το θέμα αρνείται να βάλει τα χέρια στην πληγή.

Είμαστε έτοιμοι να ανεχθούμε στα κανάλια της τηλεόρασης εικόνες σαν το παιδάκι που είδαμε εκβρασμένο στα τουρκικά παράλια; Οι Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις είναι; Δεν είναι, ας κάνουν κάτι.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Θα επιστρέψω λίγο στην εσωτερική πολιτική σκηνή διαβάζοντας το άρθρο που υπογράφεται στην Καθημερινή της Κυριακής. Διάβασα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και θέλω να μας εξηγήσετε, την εξής τοποθέτησή σας: Ότι «η ψήφος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στις 20 Σεπτεμβρίου δε θα είναι ίδια με την ψήφο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν αντίστοιχα στις 25 Ιανουαρίου».

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Αυτό το λέω ξεκινώντας το άρθρο, δηλαδή ότι αυτή τη στιγμή θεωρώ φιλοευρωπαΪκή δύναμη τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί να έχει τις αντιφάσεις που έχει, αλλά με τη θέση που με θάρρος και πρέπει να το ομολογήσουμε αυτό, με θάρρος πήρε εκείνο το βράδυ ίσως φοβήθηκε την άβυσσο ο κ. Τσίπρας, έφερε το κόμμα του σε αυτό που εγώ τουλάχιστον θεωρώ ότι είναι το σωστό στρατόπεδο για το μέλλον της χώρας.

Από αυτή την άποψη όλοι μαζί πρέπει να προχωρήσουμε. Δεν το έλεγα το ίδιο μέχρι τις 12 Ιουλίου και δεν το έλεγα στις 25 Ιανουαρίου.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Άρα σας έχει πείσει τώρα;

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Υπ΄ αυτή την έννοια τους θεωρώ πιθανούς συμμάχους, αλλά δεν τους εμπιστεύομαι.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Για ποιο λόγο;

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Γιατί έχουν λεχθεί πολλά, η διγλωσσία, η έλλειψη στελεχών και λοιπά.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Υποτίθεται ότι έγινε ένα ξεκαθάρισμα όμως τώρα.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Εγώ δεν το πιστεύω αυτό το πράγμα και σε αυτό το άρθρο προσπαθώ να υποστηρίξω την άποψη ότι θα πάμε σε καινούρια διάσπαση. Δηλαδή έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μία αποφασιστική φωνή στην επόμενη Κυβέρνηση, αυτοδυναμία δε νομίζω ότι παίζεται, αλλά εν πάση περιπτώσει έχει μία πλειοψηφική θέση πανίσχυρη, έχω την εντύπωση ότι για το πρώτο μέτρο που θα συζητήσουμε, πάρτε για το ασφαλιστικό, πάρτε οποιοδήποτε θέμα, τη λίστα στα Πανεπιστήμια, αν επιμείνει το σχέδιο Μπαλτά το οποίο κατά την γνώμη μου ήταν καταστροφικό, θα έχουμε πάρα πολύ εύκολα τριβές. Αυτό είναι η ήπια έκφραση. Και εν συνεχεία, κατά την προσωπική μου γνώμη, πιθανές συγκρούσεις και διασπάσεις.

Δεν είναι μαθημένα –κι αυτό προσπαθώ να δείξω σε αυτό το άρθρο- τα αριστερά κόμματα και κυρίως τα μέλη τους και κυρίως τα στελέχη τους να κατεβάζουν το «εγώ», να δέχονται μια κοινή γραμμή και να προχωρούν όλοι μαζί. Για τους παλαιότερους οι οποίοι θα μας έλεγαν «μα, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός και η υποταγή στην όποια γραμμή» θα έλεγα ότι για τη μεταμοντέρνα Αριστερά, αυτή που προέκυψε μετά το Μάη του ‘8 και που έχω την εντύπωση ότι είναι η κύρια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, αυτά δεν ισχύουν. Ισχύει το δικό μας. Για να φανώ συνεπής στα παιδιά μου, στη γυναίκα μου, ή σε οποιονδήποτε άλλο, βαράω διάσπαση.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Μέσα σε όλο αυτό το θολό τοπίο το Ποτάμι λέει ότι «είτε έρθει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε έρθει πρώτη η Νέα Δημοκρατία, εγώ είμαι εδώ, θέλω να αποτελέσω πόλο σταθερότητας και να συνεργαστώ». Άρα καλά καταλαβαίνουμε ότι θα συνεργαστείτε σε κάθε περίπτωση, αν και εφόσον ζητηθεί αυτό προφανώς.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Είναι πολύ πιθανό να πάμε σε συνεργασία των δύο μεγάλων. Δεν ξέρω πόσο πιθανό είναι, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο αν συνεργαστούν οι δυο μεγάλοι, προφανώς δεν θα έχουν ανάγκη τους μικρούς.

Αλλά αν… Προσέξτε, είτε ο ένας είτε ο άλλος από τους μεγάλους με έναν ή δύο από τους μικρούς σχηματίζουν το μαγικό νούμερο 151, τότε είναι προφανές ότι το Ποτάμι θα παίξει το παιχνίδι, υποδεικνύοντας μερικές πρακτικές λύσεις από αυτές που έχει διαμορφώσει και κυρίως πρόσωπα. Μη με βάλετε εμένα, δεν είμαι σε αυτά.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Το αποκλείετε ευθύς εξ αρχής.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Αυτό δεν παίζει καν. Είμαι έτοιμος να βοηθήσω στο πεδίο μου με ιδέες, μελέτες, εκθέσεις οτιδήποτε άλλο, αλλά το έχουμε ξεκαθαρίσει εξ ου και η 12η θέση εγώ δεν θα αλλάξω ζωή. Μου αρέσει η ζωή μου αυτή τη στιγμή. Αντίθετα άλλοι άνθρωποι σε άλλη φάση της ζωής τους και νομίζω ότι μια εξαιρετική περίπτωση σε αυτή τη λογική είναι ο κ. Διαμαντούρος, έχουν δείξει την προθυμία τους να αναλάβουν τέτοιες ευθύνες.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Μια ερώτηση που δέχτηκε από το Πάνο Χαρίτο στην ΕΡΤ ο τέως Πρωθυπουργός ήταν η εξής, το ερώτημα «Ποια θα είναι μια φυσιολογική Κυβέρνηση» αυτή ήταν η ερώτηση, ο κ. Τσίπρας απάντησε ότι «θα είναι μια Κυβέρνηση που ει δυνατό θα έχει το ΣΥΡΙΖΑ με άνετη πλειοψηφία στη Βουλή. Εάν όχι, θα συνεργαστούμε εξαιρετικά όπως το πετύχαμε με τους Ανεξάρτητους Έλληνες». Αυτή είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ.

Δανείζομαι την ερώτηση και την απευθύνω σε εσάς, ποια θα ήταν για σας μια φυσιολογική Κυβέρνηση.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Σας λέω την προσωπική μου γνώμη. Θέλω Πρωθυπουργό πολιτικό και όχι τεχνοκράτη. Το μοντέλο του τεχνοκράτη Πρωθυπουργού, Μόντι Ιταλία – Παπαδήμος στην Ελλάδα, δεν νομίζω ότι ήταν το επιτυχέστερο. Για ένα απλούστατο λόγο: δεν μπορεί να τραβήξει τα αυτιά στους βουλευτές.

Δηλαδή κατεβαίνοντας στη Βουλή να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και να πει «Αυτό θα ψηφιστεί!» και τέρμα, τον τεχνοκράτη τον βλέπου λίγο «τι θες να μας πεις ρε φίλε τώρα, εντάξει. Εμείς κατεβαίνουμε στον κόσμο, εσύ ο τεχνοκράτης κάθεσαι και τα λες και τα υπολογίζεις…» και τα λοιπά. Αυτό είναι το ένα.

Από εκεί και πέρα θέλω Υπουργούς κατ' αρχήν πολιτικούς αλλά σε δυο τρία Υπουργεία και ανθρώπους με πολύ ειδικές γνώσεις. Δεν είναι δυνατό ένα απίθανο δυναμικό που υπάρχει στην Ελλάδα σε μια πολύ δύσκολη διαπραγμάτευση και οι υπουργοί κάνουν επίσης διαπραγματεύσεις όχι μόνο η διαπραγματευτική ομάδα να τους αφήσουμε έξω.

Πάνω απ' όλα όμως δεν θα ήθελα να επαναληφθεί το φαινόμενο –εσείς ήσασταν πολύ μικρή τότε κα Μπουσδούκου- της Κυβέρνησης Ζολώτα. Δηλαδή να συνεδριάζουν από πριν Φλωράκης, Μητσοτάκης, Παπανδρέου και να περνάνε εντολές στο Ζολώτα τι να κάνει. Θέλω ο Ζολώτας ο καινούργιος, ο οποίος πρέπει να είναι πολιτικός και οι Υπουργοί του να έχουν τα χέρια λυμένα, να μην είναι υπόλογοι ανά πάσα στιγμή στην κομματική τρόικα που θα στηρίζει.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Μιας και πηγαίνουμε σε πρόωρες εκλογές και οδηγείται η χώρα στις κάλπες με Υπηρεσιακή Κυβέρνηση έστω αυτό το λίγο εν πάση περιπτώσει πως σας φαίνονται οι κινήσεις των μελών της;

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Έχω δει μερικούς υπηρεσιακούς Υπουργούς να κάνουν πράγματα σε 15 μέρες, που δεν είχαν γίνει επί επτά μήνες. Αυτούς τους ανθρώπους που είναι έμπειροι, κυρίως έχω στο μυαλό μου τον κ. Χριστοδουλάκη αλλά όχι μόνο, μακάρι να μπορούσε το πολιτικό σύστημα να τους εκμεταλλευτεί και στη μεταβατική περίοδο.

Από εκεί και πέρα δεν σας κρύβω, δεν ξέρω αν το θυμάστε, όταν έστειλα εκείνο το συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον κ. Παυλόπουλο όταν εξελέγην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αν θυμάστε με είχε προτείνει τότε το Ποτάμι …

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Βεβαίως.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Του είχα πει «… και σας εύχομαι να είστε σαν τον Ιταλό συνάδελφό σας, ομόλογό σας, όχι παθητικός δέκτης αλλά ενεργός». Βλέπω τον κ. Παυλόπουλο να αναπτύσσει τέτοιες πρωτοβουλίες και θα έλεγα ότι κατά τη γνώμη μου εφόσον τηρείται το αναγκαίο μέτρο, είναι σωστό. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να βοηθήσει σε αυτή τη φάση να προχωρήσουμε.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Κλείνοντας, την αποψινή τηλεμαχία ανάμεσα στους δυο μονομάχους θα την παρακολουθήσετε;

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Βέβαια. Αστειεύεστε;

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Τι περιμένετε από εκεί; Ή τι περιμένει ο μέσος αναποφάσιστος Έλληνας;

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Ένας συνάδελφός σας περιπαικτικά χρησιμοποίησε τη λέξη «είναι η διαμάχη ανάμεσα στον κανακάρη (η Ελληνίδα μητέρα θεωρεί τον Τσίπρα κατά μέσο όρο τον κανακάρη της) και το θείο (τον θείο, από την Καλαμάτα ή οτιδήποτε άλλο), που είναι ο Μεϊμαράκης. Η αναμέτρηση αυτή έχει νομίζω φοβερά ενδιαφέρον γιατί και οι δυο είναι τύποι, τους οποίους βρίσκουμε στην καθημερινότητά μας στην Ελλάδα. Για να δούμε ποιος θα νικήσει!

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που ήσασταν σήμερα κοντά μας.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Εγώ σας ευχαριστώ.

Α. ΜΠΟΥΣΔΟΥΚΟΥ: Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον κ. Νίκο Αλιβιζάτο με χαρά να σας φιλοξενήσουμε ξανά. Καλή σας συνέχεια.

Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ: Ευχαριστώ πολύ.