14 Φεβρουαρίου, 2015

Να μην επανέλθουμε στο αποτυχημένο παραγωγικό μοντέλο

Guest Αρθρογράφος

Από τις αρχές του 2013, Έλληνες και Ευρωπαίοι πολιτικοί έλεγαν πως τα χειρότερα για την Ελλάδα είχαν περάσει και άρα, μετά από μία περίοδο σκληρής λιτότητας, με παράλληλες μεταρρυθμίσεις, η χώρα θα άνοιγε την πόρτα της ανάπτυξης.

Η άποψη αυτή, για όσους παρατηρούν εδώ και πολύ καιρό την ελληνική κρίση, ήταν μία εκπληκτική προφητεία –η οποία, όμως, αντανακλούσε μία σκόπιμη αισιοδοξία. Όμως, με την πάροδο του χρόνου ο σκεπτικισμός επανήλθε. Και έτσι, οι διεθνείς πιστωτές ανακάλυψαν ξαφνικά χρηματοδοτικά κενά δισεκατομμυρίων ευρώ στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό, που αμφισβητούσαν την δυνατότητα επίτευξης ενός πραγματικού πρωτογενούς πλεονάσματος.

Ανακάλυψαν, επίσης, χαμηλά έσοδα από την αργόσυρτη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, αναποτελεσματικότητα της φορολογικής διοίκησης, την αμφίβολη θέληση της ελληνικής πολιτικής να ανοικοδομήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και την αδυναμία της να προσελκύσει αξιόλογες παραγωγικές επενδύσεις.

Ήταν φανερό ότι η ελληνική οικονομία αδυνατούσε να βγει από τα αδιέξοδά της, για έναν πολύ απλό λόγο. Το παραγωγικό της μοντέλο ήταν ανεπαρκές στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης και, συνεπώς, ούτε θέσεις εργασίας μπορούσε να δημιουργήσει, ούτε την διάβρωση του βιοτικού επιπέδου να σταματήσει.

Η οικονομική κρίση της Ελλάδας οφείλεται στο αποτυχημένο παραγωγικό της μοντέλο. Ανάπτυξη με φθηνές πιστώσεις, που παλαιότερα έκανε δυνατή μία απεριόριστη κρατική και ιδιωτική κατανάλωση, δεν πρόκειται ποτέ ξανά να υπάρξει. Η Ελλάδα, ακολουθώντας άλλες επιτυχημένες ευρωπαϊκές οικονομίες, πρέπει να ενισχύσει την συμμετοχή της στη διεθνή ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών.

Οι ελληνικές επιχειρήσεις πρέπει να ενταχθούν περισσότερο απ’ ότι είναι σήμερα στις διεθνείς παραγωγικές αλυσίδες. Με τις έως τώρα εξαγωγές πρώτων υλών και προϊόντων εντάσεως εργασίας (π.χ. τουριστικές υπηρεσίες), η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να αποκτήσει ικανοποιητικούς αναπτυξιακούς ρυθμούς. Και αυτό γιατί η ανοικοδόμηση μιας λειτουργικής κρατικής διοίκησης είναι η ίδια μέρος των μεταρρυθμίσεων.

Λόγω της αδυναμίας της ελληνικής οικονομίας, το απαιτούμενο πρωτογενές πλεόνασμα έως 4,5% του ΑΕΠ το οποίο έχουν θέσει οι δανειστές της Ελλάδας ως προαπαιτούμενο ενός βιώσιμου χρέους, είναι ανέφικτο.

* Ο Δημήτρης Τσούκας είναι χειρούργος-ορθοπαιδικός και στις εκλογές ήταν υποψήφιος βουλευτής στην Β’ Αθηνών.