8 Φεβρουαρίου, 2019

Μπουνιά

Guest Αρθρογράφος

Κείμενο του Μιχάλη Μητσού στα Νεά

Λοιπόν, τι είναι πιο σημαντικό; Οι εμπεριστατωμένες αναλύσεις του Κραουνάκη για τις σεξουαλικές μειονότητες ή το εγκληματικό θράσος του Πολάκη; Η διαγραφή του Παπαχριστόπουλου από τον Καμμένο ή η επικύρωση του πρωτοκόλλου για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ;

Το πιο σημαντικό, λέει ο εκδότης των New York Times Αρθουρ Σουλτσμπέργκερ σε μια συνέντευξή του που αναδημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο των «ΝΕΩΝ», είναι να καταλαβαίνεις τι δεν αλλάζει. Αν όλα μπορούν να αλλάξουν, αν όλα είναι υπό συζήτηση, δεν έχεις λόγο να πετύχεις. Θα έρθουν νεότεροι και πιο πεινασμένοι άνθρωποι ή εταιρείες και θα σε εκτοπίσουν. Το να καταλάβεις τι δεν αλλάζει σε εφοδιάζει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για να υιοθετήσεις τις αναγκαίες αλλαγές. Κι αυτό που δεν αλλάζει, και δεν πρέπει να αλλάξει, είναι το πρωτογενές ρεπορτάζ, το επιτόπιο ρεπορτάζ, η ανεξάρτητη, έντιμη και έγκυρη δημοσιογραφία. Αυτή είναι η βάση των όσων κάνουμε. Την ίδια στιγμή όμως αλλάζουν όλα γύρω μας: το πώς λέμε αυτές τις ιστορίες και τους δίνουμε ζωή.

Μπορούμε να μιλάμε επί ώρες για τον Παπαχριστόπουλο, είναι ωραίος τύπος. Είχε δηλώσει, ας πούμε, ότι τη διαρροή του διαλόγου Τόμσεν - Βελκουλέσκου την είχε κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα και μετά έτρεχε να το μαζέψει. Είχε πάει για μπάνιο στη Βούλα τότε που είχε βυθιστεί το «Αγία Ζώνη 2» και ορκιζόταν ότι δεν είχε δει καμιά κηλίδα. «Είμαστε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα - μπουνιά» έλεγε σε ένα παλιότερο βίντεο, όπου βεβαίωνε ότι θα παρέδιδε την έδρα του αν του το ζητούσε ο αρχηγός - αλλά δεν είχε υπολογίσει την απρόβλεπτη παράμετρο του νάιλον του αυτοκινήτου του.

Χάρις στην ψήφο και αυτού του βουλευτή κλείνει λοιπόν σήμερα ένα ζήτημα που ταλαιπωρεί τη χώρα εδώ και δεκαετίες; Μπορεί κανείς να το δει κι έτσι - αν και για κάθε Παπαχριστόπουλο υπάρχει ένας Ζουράρις και για κάθε Ψαριανό υπάρχει ένας Δανέλλης. Αν δεν υπήρχε ο Αδωνις να φωνάζει ότι δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ τον όρο «Βόρεια Μακεδονία» κι ας τον πάνε φυλακή, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να τον εφεύρει.

Η πολιτική ζωή όμως δεν εξαντλείται εδώ. Και το πρόβλημα δημιουργείται όταν διάφορα παραπολιτικά, κουτσομπολιά, θεωρίες συνωμοσίας και χαρακτηρισμοί εκτοπίζουν από το προσκήνιο τα θέματα που καθορίζουν πραγματικά το μέλλον του τόπου. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν η έγκυρη, έντιμη και ανεξάρτητη δημοσιογραφία υποχωρεί μπροστά στις κραυγές.

Λοιπόν, τι είναι πιο σημαντικό; Οι ρατσιστικές χυδαιότητες των μακελεμένων μυαλών ή η αποστομωτική απάντηση του Παύλου Γερουλάνου; Το ότι η στάση συναλλαγής του Παπαχριστόπουλου καθορίζει αν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Καμμένου θα παραμείνει μπουνιά ή το ότι η στάση αρχής που, παρά τις επιθέσεις τις οποίες δέχθηκε, κράτησε μέχρι τέλους το Ποτάμι διασφάλισε την οριστική λύση του Μακεδονικού;

Πηγή: Τα Νέα

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com