23 Μάρτιος, 2019

Μοναδικοί κακοί αγωγοί του κακού είναι το ήθος και η δημοκρατική συνείδηση

Μαρία Δαμανάκη

Διαβάζουμε σε αρκετές παρατηρήσεις σχετικά με την παραχώρηση της Αίγλης Ζαππείου στην Χρυσή Αυγή για την παρουσίαση του ψηφοδελτίου της, πως δεν μπορεί ένας ιστορικός χώρος που σύχναζε η αφρόκρεμα της αθηναϊκής διανόησης να φιλοξενεί υπόδικους.

Αυτό που παραβλέπει μια τέτοια προσέγγιση είναι πως το ζήτημα είναι κάθε άλλο παρά αισθητικό. Δεν είναι η αισθητική που διαφοροποιεί τους οπαδούς της δημοκρατίας από αυτούς του ναζισμού. Αλήθεια,πόσοι εστέτ, πόσοι μορφωμένοι,πόσα μέλη της καλής κοινωνίας που διεκδικούν κοινό αισθητικό κριτήριο δεν συντάχθηκαν με το ναζισμό; O Χίτλερ θαύμαζε τον Βάγκνερ (που είχε ήδη συμβάλει στην ανάπτυξη της ρητορικής του αντισημιτισμού),οι ταινίες της Ρίφενσταλ ύμνησαν τα προσόντα του καθεστώτος με εξαιρετικό ταλέντο, στον μορφωμένο Μένγκελε καταλογίζονται τα πιο αποτρόπαια πειράματα του 20ου αιώνα ενώ επιφανείς βιομήχανοι στήριξαν οικονομικά το τρίτο Ράιχ.

Και όλα αυτά γιατί ο θαυμασμός του ωραίου, η δημιουργία, η επιστημονική καλλιέργεια, η κοινωνική θέση δεν αποκλείουν τη συνύπαρξη με το εγγενές κακό. Μοναδικοί κακοί αγωγοί του κακού είναι το ήθος και η δημοκρατική συνείδηση. Και δεν είναι αυτονόητο ότι όλοι όσοι μοιράζονται τον πλούτο, την ομορφιά, τη γνώση μετέχουν στα δύο τελευταία.

Στην συνέντευξη του υπεύθυνου της Αίγλης εξεπλάγην ιδίως από δύο σημεία: την προβολή θετικών εντυπώσεων του προσωπικού με τη σημείωση ότι στο παρελθόν τα μέλη της ΧΑ ήταν τόσο πειθαρχημένα που άφησαν τις καρέκλες στην ίδια ευθεία (!), και την εξομοίωση της παραχώρησης με εκείνη σε ομάδες που μάχονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως οι τρανσέξουαλ.

Το κακό σήμερα λαμβάνει πολύ πιο σύνθετες μορφές από εκείνες που μπορούσαμε μέχρι τώρα απλουστευτικά να διακρίνουμε. Δεν αρκεί να το αναζητάμε μόνο στις σημαίες, πρέπει να το ανιχνεύουμε στις νοοτροπίες.

Δείτε την ανάρτηση στο Facebook:

*Η Μαρία Δαμανάκη είναι επικεφαλής Νεολαίας του Ποταμιού και υποψήφια ευρωβουλευτής με το Ποτάμι

Σχετικά